————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
เื่นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~
แต่จะเป็การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ
โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ
เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
“ก็...เคยกลัว แต่ถ้าเราทำความเข้าใจ ความกลัวมันก็จะหายไปเอง” เธอวางมือลงบนหัวฉัน คงเพราะหวังอยากปลอบใจเพื่อไม่ให้ฉันรู้สึกกลัวไปมากกว่านี้ แต่ความหมายของประโยคเมื่อกี้ฉันกลับฟังแล้วไม่เข้าใจ
“เราจะทำความเข้าใจกับสิ่งที่มองไม่เห็นได้ยังไงกันคะน้าอร” ฉันพูดพร้อมไล่สายตามองทั่วบริเวณที่กำลังยืนอยู่ด้วยอาการหวาดระแวง
“ตรงนี้จ้ะ” น้าอรเดินเข้ามาใกล้พร้อมใช้ปลายนิ้วแตะลงบนหน้าอกข้างซ้ายของฉันตามด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกที “ถ้าหนูเปิดใจเมื่อไร...ถึงตอนนั้นหนูจะรู้เองว่าควรทำยังไงกับความกลัว”
“...” ฉันทำเป็พยักหน้าเหมือนเข้าใจ ทั้งที่ความจริงไม่เข้าใจกับคำพูดของน้าอรสักนิด
เปิดใจงั้นเหรอ...คนอย่างฉันคงไม่มีวันนั้นหรอก เพราะฉันกลัวสิ่งที่มองไม่เห็นมาก ๆ คงเป็เพราะปมในตอนเด็กที่มักจะเจออะไรไม่เหมือนชาวบ้านเขาด้วยมั้ง
“น้าอรคะ” ฉันรีบเรียกชื่อผู้หญิงตรงหน้าเอาไว้ก่อนที่เธอจะกลับไปเดินนำเหมือนอย่างเดิม จากนั้นก็เม้มปากแน่นพยายามให้ตัวเองกล้าที่จะพูดในสิ่งที่คิดเอาไว้
“ว่าไงจ๊ะหนูต้า?” เพราะเธอเห็นว่าฉันเอาแต่เงียบก็เลยยืนมองฉันด้วยความสงสัย และรอให้ฉันพูดโดยที่ไม่ได้เร่งเร้าอะไรนอกจากยืนรอ แต่นั่นมันกลับทำให้ฉันมีความรู้สึกกดดันขึ้นมาแทนซะงั้น
รู้งี้...ไม่น่าเรียกน้าอรไว้เลย เฮ้อ ~
“ไม่มีอะไรแล้วค่ะ พอดีหนูลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้จะถามอะไรกับน้าอร ฮ่า ๆ ว่าแต่เรากำลังจะไปที่ไหนเหรอคะ?” ฉันยืนเกาหัวส่งยิ้มกว้างออกไปหลังจากไม่สามารถเอาชนะความรู้สึกลึก ๆ ของตัวเองได้ที่ไม่กล้าถามเื่ลูกชายของผู้หญิงตรงหน้าว่าตอนนี้พี่เขาเป็ยังไงบ้างแล้วได้บอกกับพี่เขาไหมว่าฉันเองก็กำลังจะไปที่นั่นด้วยเหมือนกัน
“อ้อ น้ากำลังจะพาหนูต้าไปห้องพระจ้ะ พอดีอาแหลมอยู่ห้องพระพอดี น้าเห็นอาแหลมพูดว่ามีของดีให้หนูต้าด้วยนะ เวลาเดินทางไปไหนมาไหนไกลบ้านไกลคนรู้จักจะได้สบายใจ”
RrrrrRrrrrr
ฉันกำลังจะพูดตอบกลับน้าอรก็ต้องเงียบแทนเมื่อเกิดมีเสียงโทรศัพท์บ้านดังมาจากอีกห้องที่ไม่ได้อยู่ไกลจากพวกเราสองคนมากเท่าไรนัก
“รอน้าแป๊บหนึ่งนะหนูต้า”
“ได้ค่ะ” ฉันพยักหน้ายิ้มให้เธอจากนั้นก็ยืนมองแผ่นหลังของน้าอรที่กำลังเดินหายเข้าไปแถวบริเวณห้องนั่งเล่น เมื่อไม่เห็นน้าอรแล้วฉันก็กลับมาอยู่กับตัวเอง และมองทั่วบริเวณที่กำลังยืนอยู่ใหม่อีกรอบด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน
ตอนมีน้าอรอยู่ด้วยฉันไม่รู้สึกเลยว่ากลัว แต่พอไม่มีน้าอรอยู่เป็เพื่อนแล้วต้องมายืนคนเดียวอย่างนี้แม้จะอยู่ใน่เวลากลางวันก็จริง แต่ฉันกลับรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้เหมือนกำลังถูกอะไรบางอย่างจ้องมองอยู่
“คิดมากเกินไปแล้วต้า” ฉันยกฝ่ามือขึ้นมาลูบลงบนใบหน้าของตัวเองพลางสลัดความคิดที่จะทำให้ตัวเองมีแต่แย่ลงออกไป จากนั้นก็หันไปโฟกัสที่อย่างอื่นแทน เช่นการหยิบมือถือขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลา
ติ๊ด ๆ
“อะไรของพี่เขา” ฉันก้มหน้าอ่านข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอหลังจากกดเปิดอินเทอร์เน็ตแล้วเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นรัว ๆ แถมส่วนใหญ่ก็เป็ข้อความจากคนที่ฉันเองก็งงว่าเป็อะไรถึงได้ทักมาหาฉันเยอะมากขนาดนี้
“คิดถึงมึงว่ะไอ้ต้า”
“ถ้ามึงไม่อยู่แล้วใครจะรองมือรองตีนกูวะ”
“พูดกันตามตรงกูก็ไม่ได้อยากให้มึงไปเลย”
ฉันไล่สายตาอ่านข้อความบางส่วนที่ถูกส่งเข้ามาจากนั้นก็เบะปาก เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายมันกำลังตอแหลอยู่การที่พิมพ์มาอย่างนี้คงจะประชดแฟนอีกตามเคยไม่รู้ไปทะเลาะอะไรกันมาอีก
“เลิกหาเรื่-” ฉันหยุดพิมพ์กะทันหันเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างมากระทบลงแถวบริเวณต้นคอ แต่พอเงยหน้าขึ้นมองกลับไม่พบอะไรอย่างที่คิดเอาไว้
“หนูต้า! หนูต้า มานี่หน่อยลูก มาหาน้าหน่อย” เสียงน้าอรดังจนทำเอาฉันเกือบใปล่อยมือถือตกลงบนพื้นกระเบื้อง ดีแค่ไหนที่ตั้งสติทัน ไม่งั้นมือถือสุดที่รักได้นอนแน่นิ่งบนพื้นแน่
“ค่า!”
ห้องนั่งเล่น
“คะน้าอร?” พอเดินมาถึงห้องนั่งเล่น น้าอรก็ยื่นหูโทรศัพท์บ้านมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฉัน
“พี่เขาอยากคุยด้วยจ้ะ”
ตึก ๆ
เสียงหัวใจดังขึ้นโดยที่ฉันไม่สามารถควบคุมได้หลังได้ยินในสิ่งที่น้าอรกำลังพูดออกมา
พะ...พี่เขาอยากคุยด้วยงั้นเหรอ?
กับฉันเนี่ยนะ! กับคนที่พี่เขาไม่เคยคิดจะคุยด้วยเลยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเนี่ยนะ! เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไม...ทำไมพี่เขาถึงได้อยา-
“หนูต้า” ฉันหลุดออกจากความคิดตัวเองเมื่อได้ยินเสียงน้าอรดังขึ้นอีกครั้ง รอบนี้เธอมองฉันด้วยใบหน้าสงสัย โดยที่ยังคงยกหูโทรศัพท์ค้างเอาไว้อยู่เหมือนเดิม
พอได้สติฉันก็รีบรับหูโทรศัพท์มาอย่างไว และก็ค่อย ๆ ยกขึ้นแนบลงตรงหูของตัวเองต่อ
“สะ...สวัสดีค่ะพี่อิน สบายดีหรือเปล่าคะ” ฉันปรับโทนเสียงให้เป็ปกติ เพราะไม่อยากให้ปลายสายจับได้ว่ากำลังตื่นเต้นมากแค่ไหนที่ได้คุยกับพี่เขา
“เธอจะไปที่ไหนก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่” น้ำเสียงติดเ็าเอ่ยผ่านคำพูดห้วนให้ความรู้สึกว่าคนปลายสายที่กำลังพูดอยู่คงจะรู้สึกรำคาญไม่น้อย เพราะน้ำเสียงพี่เขาฟังออกง่ายมากว่ากำลังรู้สึกแบบไหนอยู่
แค่รู้ว่าฉันกำลังจะไปในจังหวัดที่ตัวเองอยู่ก็โมโหแล้วงั้นเหรอ...เ้าของจังหวัดก็ไม่ใช่แล้วพี่เขามีสิทธิ์อะไรมาพูดเหมือนว่ากำลังรำคาญฉันอย่างนี้
“ก็แล้วทำไมต้าจะไปไม่ได้ในเมื่อต้าไปทำงาน ไม่ได้ไปหาพี่อินสักหน่อย!” ฉันสะบัดหางเสียงให้ดูเหมือนกำลังโมโหและรู้สึกรำคาญพี่เขา โดยไม่เกรงกลัวเลยว่าท่าทีแบบนี้จะทำให้คนที่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างน้าอรจะมองฉันเปลี่ยนไป
แต่เชื่อไหมว่าน้าอรทำเพียงแค่ยกนิ้วให้ฉันแทนมากกว่าอีกทั้งยังหัวเราะออกมาด้วย พอได้เห็นอย่างนั้นแล้วก็ฉันยิ่งได้ใจเข้าไปกันใหญ่
“บอกว่าไม่ต้องมาก็คือไม่ต้องมา!” ครั้งนี้พี่เขาขึ้นเสียงใส่จนคนฟังอย่างฉันเริ่มรู้สึกไม่ดี นี่ไม่อยากให้ฉันไปจนถึงกับต้องตะคอกใส่กันแบบนี้เลยเหรอ เกินไปหรือเปล่า
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok
(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
6K
