ตอน 13 ยังห่วงหา
"เหอะๆ ฮ่าๆ ดีนี่ยังนับว่าสมกับเป็มหาเทพอู่หยวน "
นางอัดพลังเวทย์เต็มเปี่ยม ครั้งนี้พุ่งตรงเข้าหาอู่หยวนหวังจะใช้คมดาบทิ่มแทงตัดขั้วหัวใจ แต่เมื่อเข้าไปใกล้ร่างของอู่หยวน ....เพียงแค่1 กระบวนท่า อู่หยวนก็สามารถเอาชนะนางได้
เหล่าเซียนน้อยๆ ต่างหัวเราะเยาะนางเสียงหัวเราะเยาะนั้นทำให้อู่หยวนรู้สึกไม่พอใจนัก
หันหน้าไปมองเหล่าเซียนน้อยทั้งหลาย ทำสีหน้าเคร่งขรึม สายตาดุดันเพียงแค่เห็นใบหน้าอันโกรธกริ้วของอู่หยวน
เทพเซียนตัวน้อยๆ มิกล้าแม้แต่กระทั่งจะสบตา...จากที่กำลังหัวเราะคิกคักก็กลับกลายไปอยู่ในท่าทีที่สงบนิ่ง
อู่หยวนพึมพำอยู่ในใจ
"ไม่ได้การ...ข้าจะปล่อยให้นางจองหองอยู่บนแดน์ก่อเื่วุ่นวายอีกมิได้"
อู่หยวนเสกให้ร่างของนางหายไปพร้อมกับตนทั้งสองไปปรากฏตัวอีกทีอยู่ที่นอกเขตแดนเซียนทันทีที่อู่หยวนปล่อยให้นางเป็อิสระจากพลังเวทย์ของตน ปลดปล่อยจากความควบคุม
นิสัยของนางก็ช่างดื้อรั้นยังคงมิสละความพยายามที่จะสังหารอู่หยวนนางรวมพลังอีกครั้งเพื่อสังหารอู่หยวนซะ
อู่หยวนพึมพำ...."เหตุใดนางช่างร้ายกาจนักเห็นทีความแค้นที่อยู่ในใจของนางที่มีต่อข้าจะมากมายเกินคำบรรยาย ....แตกต่างจากตอนที่นางเคียงคู่กับข้าในโลกมนุษย์แม้นางจะมีนิสัยดื้อรั้น ซุกซนไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ร้ายกาจเช่นนี้"
"หากปล่อยให้เป็เช่นนี้ต่อไปอย่าว่าแต่เคืองคู่บนแดน์เลย แค่ให้นางได้รับการยอมรับจากเทพเซียนน้อยๆก็เป็เื่ยาก"
เพื่อมิให้นางแผลงฤทธิ์ อู่หยวนใช้พลังเวทย์สั่งสอนนางกระทั่งนางรู้สึกว่าตนเองยังมิใช่คู่ต่อกรกับมหาเทพอู่หยวน
นางจึงพึมพำในใจว่า"ครั้งนี้ยังเอาชนะเขาไม่ได้....ครั้งหน้าข้ากลับมาใหม่....ข้าต้องเอาชนะได้แน่..."
"ฝากไว้ก่อนเถอะ"
ก่อนที่นางจะจากไปอู่หยวนก็ยังมิสามารถตัดใจจากนางได้....เดิมทีเขาคิดว่า...จบด่านเคราะห์จากโลกมนุษย์แล้ว
กลับคืนสู่์....เขาจะสามารถลืมเลือนตงฟางได้แต่เมื่อได้พบหน้านางอีกครั้ง...ก็เหมือนกับว่าเื่ราวทั้งหมดที่เขาพยายามลืมหวนคืนกลับมาในความทรงจำทั้งหมด....ใจที่ไม่อาจปล่อยวาง...ใจที่ไม่อาจตัดได้....สร้างความสับสนกังวลในใจของมหาเทพอู่หยวน
"เอาล่ะ ต่อให้มิได้เห็นนางอยู่ในสายตาในเมื่อข้ามิอาจปลงใจจากนางได้ก็ขอให้ได้รับรู้ความเป็อยู่ของนางเสียหน่อยเถอะ"
เพื่อให้ได้รู้ความทุกข์ร้อนของนาง อู่หยวนจึงได้ร่ายพลังเวทย์ทำสัญลักษณ์ไว้ที่ต้นคอด้านหลังของนาง ....เป็สัญลักษณ์รูป *ดอกบัวแรกแย้ม*
"เพียงแค่มนต์ตราไม่เสื่อมคลาย ดอกบัวแรกแย้มยังติดอยู่บนตัวเ้า ข้าก็จะสามารถรับรู้ความทุกข์ร้อนของเ้าได้ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใด....เ้าจะรู้สึกอะไร...ข้าก็จะเป็ผู้ร่วมรับรู้ด้วย"
นางหลบหนีไปด้วยท่าทีที่ร้ายกาจ
"ฝากไว้ก่อนเถอะ...ข้าจะกลับมาล้างแค้นเ้าให้จงได้"
ณ หุบเขานักพรต
ตงฟางกลับไปรักษาตนที่นั่น
"เอ๊ะ!!! นี่เ้าไปไหนมา...เหตุใดกลับมาครั้งนี้เ้าดูน่าอนาถเช่นนี้ล่ะ....ผู้ใดช่างกล้าทำร้ายเ้าาเ็"
" บอกข้ามา ข้าจะไปจัดการมันซะ"
" ฮ่าๆๆ เ้าประเมินตนเองเสียก่อนเถอะเ้าน่ะหรือจะมีเรี่ยวแรงที่ไหนไปจัดการเขา"
" เฮๆๆข้าลืมไปว่าข้า...เป็แค่มนุษย์ธรรมดามิได้มีพลังมากมายอย่างเช่นพวกเ้า"
"เอาล่ะเ้าไม่ต้องมาปกป้องอะไรข้าทั้งนั้น....สิ่งที่ข้าสั่งให้เ้าทำ...เป็หน้าที่ของเ้า...ดูแลให้ดี"
"ใช่ ข้าทำหน้าที่ของข้า เป็อย่างดีไม่ต้องกังวลหรอก เื่ขององค์รัชทายาทชิงอี้เทียนข้าไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ทั้งนั้น"
"ดี...ทำได้ดี "
เมื่อพูดจบอยู่ดีๆ นางก็กระอักเืออกมา
"นี่เ้าอาการสาหัสถึงเพียงนี้เลยหรือข้าจะทำอย่างไรดี...มีสมุนไพรอันใดสามารถรักษาพวกเ้าได้หรือไม่"
"บนโลกมนุษย์นี้อาจจะมี แต่ก็หายากเต็มทีไม่เป็ไรหรอก เพียงแค่ข้านอนพักรักษาตัวสักหน่อยก็หาย"
"เ้าออกไปเถอะ....ข้าอยากพักผ่อน "
"งั้นก็เอาตามที่เ้าว่า"
" ด้วยความร้อนใจมู่หรงเซียวลงจากหุบเขานักพรต....เดินไปมาระหว่างทางขึ้นเขา...เพราะเขาหวังอยู่ลึกๆว่าอาจจะได้พบกับท่านนักพรตเฒ่าปริศนาผู้นั้นอีกครั้ง....จะได้ขอความชี้แนะจากเขา
ตงฟางร่ายพลังเวทย์รักษาตนเองให้าเ็น้อยที่สุด....ก่อนที่จะหมดแรงและนอนหลับใหลไปบนแท่นแก้วข้างกายของชิงอี้เทียน
ด้วยความอ่อนแอของร่างกายนางในตอนนี้ทำให้นางมิสามารถอยู่ในร่างเซียนได้ระหว่างหลับใหลจึงได้กลายร่างเป็งูั์สีขาวนอนขดอยู่บนแท่นแก้วอย่างน่าอัศจรรย์
อู่หยวนรับรู้ถึงสัญญาณของดอกบัวแรกแย้ม
"หรือว่าข้าจะลงมือกับนางหนักเกินไป"
"ตอนนี้อาการของนางมิสู้ดีนักเป็ความผิดของข้า...อู่หยวนรู้สึกไม่วางใจ....จึงได้แปลงกายทิพย์ใช้ม่านอาคมบดบังสายตา....ลงไปยังโลกมนุษย์ปรากฏกายขึ้นในหุบเขานักพรตที่นางอาศัยอยู่
"นี่มันหุบเขานักพรตที่ข้าเคยมาฝึกวิชากวงหรูอวี้ครั้งที่เป็มนุษย์อยู่ในร่างชิงอี้เทียน"
" เหตุใดนางจึงอยู่ที่นี่ล่ะ"
ระหว่างที่อู่หยวนเดินเข้าไปในหุบเขาก็เกิดความสงสัย คับข้องใจกระทั่งสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้ความคับข้องใจหายไปทั้งหมดแท่นแก้วมรกตตั้งอยู่กลางหุบเขา....ในนั้นบรรจุร่างของชายผู้หนึ่งเอาไว้เป็อย่างดี
"นี่มันร่างมนุษย์ของข้าครั้งที่ข้ามารับด่านเคราะห์ทีโลกมนุษย์ เ้าเก็บรักษามันไว้อย่างดีเช่นนั้นการที่เ้ายังอยู่ในโลกมนุษย์ในหุบเขาแห่งนี้ก็เพราะว่ามีความทรงจำที่ดีที่นี่สินะ "
เหตุการณทในครั้งนี้มีผลต่อใจขงอู่หยวน....มันยิ่งทำให้เขามิอาจลืมเลือนนางได้ เื่ราวทั้งหมดครั้งที่ยังรักกับนางยิ่งตราตรึงอยู่ในใจ
"ร่างกายของนางอ่อนแอเกินไปกระทั่งคืนร่างเดิมไม่คิดว่าพลังของข้าจะทะลุทะลวงทำร้ายเ้าขนาดนี้"
อู่หยวนร่ายพลังเวทย์ลงไปบนร่างงูของนางรักษาอาการาเ็ของนางให้หายดีเหมือนมิเคยได้รับาเ็อะไรใดๆ มาก่อนดอกบัวแรกแย้มส่งสัญญาณว่านางอาการดีขึ้น อู่หยวนจึงค่อยวางใจ กลับขึ้นบนแดน์9 ชั้นฟ้า ก่อนจะจากไปอู่หยวนใช้มือลูบหัวนางเบาๆ ...ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงจูบหน้าผากของนางอย่างนุ่มนวล
ณ ทางขึ้นหุบเขานักพรต
มู่หรงเซียวเดินวนไปวนมาอยู่หลายชั่วยามจนกระทั่งฟ้าเริ่มมืด เขาทำได้เพียงทอดถอนหายใจ
"ข้าคงสิ้นหวังแล้วสินะคงจะไม่พบนักพรตเฒ่าปริศนาผู้นั้นอีกแล้ว"
" ไม่ได้การแล้ว....ข้าต้องหาวิธีรักษานางด้วยตัวเอง"
ด้วยความเป็ห่วงมู่หรงเซียวรีบมุ่งขึ้นกลับไปยังหุบเขานักพรตพร้อมกับสมุนไพร 2-3 ต้น หวังบดเป็ยาให้นางดื่ม ทันทีที่เข้าไปถึงในหุบเขาก็พบว่า ตงฟาง มีร่างกายปกติเดินเหินได้ราวกับว่ามิเคยได้รับาเ็มาก่อน
เขาพึมพำกับตนเอง "เอ๋...เมื่อหลายชั่วยามก่อน...นางยังอาการสาหัสจนข้ากระวนกระวายใจไม่อาจนิ่งนอนใจได้...เหตุใดตอนนี้นางจึงกลับมาเป็ปกติแล้วล่ะ"
" นี่สินะถึงเรียกว่าเทพเซียนสามารถรักษาตนเองให้หายได้ มนุษย์เช่นข้ายากที่จะเข้าใจ"
ตงฟางเข้าใจผิด...คิดว่าที่อาการสาหัสของตนเองดีขึ้นเป็เพราะมู่หรงเซียวหายาวิเศษมารักษาทันทีที่เห็นมู่หรงเซียวนางเดินเข้าไปหาด้วยท่าทีดีใจ เอ่ยพูดขึ้นมาว่า
"ข้าขอบใจเ้ามาก ครั้งนี้เ้าทำได้ดี หากไม่ได้เ้าข้าคงจะอาการแย่...เ้าไปหายาวิเศษอันใดมารักษาข้ายาที่รักษาได้ต้องเป็ยาที่ล้ำเลิศเป็แน่ "
มู่หรงเซียวรู้สึกแปลกใจ....เขาคิดในใจว่า...
"ข้ามิได้เป็คนรักษา....เ้าหายเองแท้ๆ...เ้ายังมาถามหาคนรักษาจากข้า "
เพื่อรับความดีความชอบ....มู่หรงเซียวก็ไม่ปฏิเสธพูดอย่างหน้าตาเฉยว่า
"ใช่ๆ ข้าเป็คนรักษาเ้าเองความดีความชอบนี้ต้องยกให้ข้า...เพราะข้าต้องลำบากออกไปหายาวิเศษมาให้เ้า"
"เ้าหลับใหลไปหลายชั่วยาม....ข้าคิดว่าเ้าจะไม่รอดเสียแล้ว"
" ไหนล่ะยาวิเศษของเ้าที่เ้านำมาให้มารักษาข้า"
" นี่ยังไงล่ะ"
มู่หรงเซียวชูต้นสมุนไพร 2-3 ต้นที่เด็ดมาจากข้างทางให้นาง
"นี่น่ะหรือที่เป็ยาวิเศษรักษาข้า"
" ดูหน้าตาของมันแล้วไม่น่าจะใช่ยาเลยนะเหมือนต้นไม้โง่ๆ ข้างทางในป่า"
"จะไม่ใช่ได้อย่างไรข้านี่แหละบดสิ่งนี้ให้เ้ากับมือ ให้เ้าดื่มกิน เ้าถึงได้หายยังไงล่ะ"
"เอาล่ะงั้นข้าจะเก็บมันไว้...หากต่อไปข้าาเ็จะได้ใช้มันรักษา"
1K
