PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

18.00

ผับ Ben

"คุณบอกว่า มีคนมาถามหาผมงั้นเหรอ"

"ครับ" โยชิค่อยๆ คุกเข่าลงกับพื้นแล้วขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม "เขาอยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของที่แท้จริงของที่นี่ครับ"

"แล้วแกบอกไปว่ายังไง"

"ผม..." โยชิมองหน้าชายหนุ่มแล้วนึกถึงเรื่องราววันนั้น แววตาน่ากลัวที่คุณพอลสันมองมา ทำให้เขาจำเป็นต้องพูดออกไป แต่... "ผมบอกว่า ผมเป็นเจ้าของครับ"

แต่...ยังไม่ทันได้พูด คุณพอลสันก็กลับไปเสียก่อน

"จริงเหรอ...คุณไม่ได้บอกว่าผมเป็นเจ้าของจริงนะเหรอ" สายตาของชายหนุ่มที่มองมาทำให้โยชิก้มหน้าแทบไม่ทัน

"คะ...ครับ"

"แต่ถึงยังไง หมอนั่นก็คงมีวิธีสืบหาอยู่ดีนั่นแหละ"

"ครับ...เขาคงรู้แล้วว่าเป็นคุณมิลเลอร์"

"อืม...แล้วผู้ชายคนนั้นชื่ออะไร"

"เขาชื่อ...พอลสันครับ...คุณพอลสัน"

"พอลสัน..." มิลเลอร์ยกมือลูกกึ่งกลางระหว่างคิ้วพลางครุ่นคิดถึงชื่อปริศนาที่วนเวียนอยู่ในหัว "...ฉันเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนนะ"

_______________________________

บนรถ

"ข่าวหายไปไหนแล้ว เมื่อเช้ายังมีคนแชร์อยู่เลย" หญิงสาวขมวดคิ้วกดหาอะไรบางอย่างอยู่ในโทรศัพท์

"พี่สาทำอะไรเหรอคะ"

"ก็ข่าวของน้องจีนไงคะ พี่กำลังหาอยู่ แต่แปลกจัง มันหายไปไหนแล้ว เหมือนไม่เคยมีข่าวนี้เกิดขึ้นมาก่อนเลย"

"พี่คิดว่ามันหายไปได้ยังไงล่ะคะ"

"ไม่รู้สิ อาจเพราะ..." พี่สาตาโตหันไปมองหญิงสาวข้างกาย "อย่าบอกนะคะ ว่าคุณพอลสันเป็นคนบอกให้ลบ"

"มีอยู่คนเดียวนั่นแหละค่ะ ที่มีอิทธิพลได้มากขนาดนั้น"

"โอ้โห...ดูเหมือนเขาจะรักแฟนมากเลยนะคะ ถึงได้ลบข่าวของน้องจีนออก"

"ค่ะ...คงรักมาก"

"เห้อ...อิจฉาคุณอิงกาญจน์จังเลย"

"พี่สาคะ...พี่ว่า ผู้ชายที่เคยเจ้าชู้มาก่อน จะเลิกนิสัยเจ้าชู้ได้ไหม ถ้ามีผู้หญิงคนหนึ่งมาแก้ผ้าต่อหน้า"

"โธ่ คนเจ้าชู้ ยังไงก็เจ้าชู้ค่ะ พี่เคยคบผู้ชายคนหนึ่ง เจ้าชู้มาก แต่พี่มาจับได้ว่าเขาไปมีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเรียกว่าน้องสาว แถมยังบอกว่าผู้หญิงมาอ่อยอีก...พี่เสียใจจนทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ สำหรับพี่ ถ้าคนที่แฟนแล้ว ถ้ารักแฟนจริงต่อให้มีผู้หญิงมาแก้ผ้าต่อหน้าก็ต้องไม่เล่นต่อ"

"พี่คิดว่า คุณพอลสันเป็นยังไงคะ..พี่ว่าเขามีคุณเรียวคนเดียวหรือเปล่า"

"...เอ่อ...น้องจีนถามแบบนี้ หมายความว่ายังไงคะ"

"จีนแค่...กำลังคิดว่า คุณเรียวเป็นผู้หญิงโชคดีจัง ที่มีคุณพอลสันรักมากถึงขนาดเลิกเจ้าชู้ได้"

"นั่นสิคะ...น่าอิจฉาจริงๆ "

"..."

_____________________________

19.00 น.

"คุณ...มีอะไรหรือเปล่าคะ.."

[ก็คิดถึง...อีกอย่างคุณก็จะได้ไม่ต้องคิดมากด้วย]

"ฉันไม่ได้คิดมากสักหน่อย"

[แต่คุณก็คิดอยู่ดี...คุณดูสิที่รัก ผมอยู่ในห้องคนเดียว กำลังดูงานอยู่]

"ค่ะ คุณโทรมาเพื่อให้ฉันดูคุณทำงานงั้นเหรอ"

[ครับ...แต่อีกอย่างก็ดูคุณด้วย เผื่อมีคนปีเข้าไปในห้องของคุณ]

"คงไม่มีใครปีนหรอกค่ะ นอกจากคุณพอลสัน"

[ถ้ามีก็ลองดู...มันจะได้ไม่ตายดี]

"..."

ไลน์วีดีโอที่พอลสันกำลังคุยกับเรียว สายตาของเขาบ่งบอกได้ถึงความอันตรายที่น่ากลัว เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไรกันแน่ โทรมาไม่คุยแต่เลือกจะให้เธอวางโทรศัพท์ให้เห็นตัวเองชัดๆ ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรก็ต้องบอกเขาตลอดเวลา

[นั่น คุณจะไปไหน]

"ฉันจะเดินไปหยิบแก้วน้ำ"

[เอาโทรศัพท์ไปด้วย]

"ฉันเดินไปนิดเดียวเอง"

[นั่นแหละ เอาไปด้วย]

"..."

เรียวเห็นสายตาคาดคั้น เอาแต่ใจของเขาก็ได้แต่เดินกลับไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเดินออกจากห้องลงไปข้างล่างเพื่อหยิบแก้วน้ำ

2 ชั่วโมงผ่านไป

ขณะที่เธอนอนอยู่บนเตียง เขากำลังนั่งพิงหัวเตียงแล้วมองเธอนอนอยู่ วันนี้มันแปลกมาก ทำไมเขาทำเหมือนกลัวเธอจะไปนัดเจอกับใครอย่างงั้นแหละ

"ทำไมคุณถึงคอลวิดีโอมาหาฉันด้วย"

[คุณไม่ชอบเหรอ]

"เปล่าค่ะ เพียงแต่ เราคอลกันมาเกือบจะสามชั่วโมงแล้วนะ คุณไม่รู้สึกเบื่อเหรอคะ"

[คอลกับแฟน ใครเขาเบื่อกัน]

"แต่คุณดูเพลียๆ ง่วงๆ นะคะ"

[ที่รัก...]

"หื้ม..."

[เราไปจดทะเบียนกันก่อนดีไหม]

"..." คำพูดของชายหนุ่มทำให้เรียวเด้งตัวเองลุกจากที่นอน มองเขาด้วยแววตาสงสัย "คุณ...คุณจะรีบไปไหนคะ ทำเหมือนกำลังกลัวอะไรเลย"

[เปล่า...แค่อยากจดทะเบียนกันก่อน แล้วเราก็ย้ายไปอยู่เรือนหอด้วยกัน]

"คุณมีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่าคะ"

[เปล่า]

"ทำไมคุณถึงรีบร้อนอยากแต่งงาน ทำไมถึงรีบร้อนอยากไปจดทะเบียน..."

[เพราะผมรักคุณมากไง]

"เรื่องข่าวตอนเช้า...คุณเป็นคนลบออกใช่ไหมคะ"

[ผมไม่ชอบเป็นข่าวกับใคร]

"แต่ก่อนคุณก็เป็นข่าวกับผู้หญิงหลายคนนะ ไม่เห็นไม่ชอบเลย"

[เพราะแต่ก่อนไม่มีคุณ...ตอนนี้ผมมีคุณแล้ว จะให้ผมไปเป็นข่าวกับผู้หญิงคนอื่นเหรอ]

"ปากหวาน..."

[ผมอยากไปหาคุณจัง]

"มาสิคะ"

[ที่รัก...ผมย้ายไปอยู่กับคุณเลยดีไหม]

"หื้มม"

[จะได้ไม่ต้องรอเวลาไง ย้ายไปอยู่กับคุณเลยดีกว่า]

"คุณ...คุณพูดจริงเหรอคะ"

[ครับ]

"..ถ้างั้น คุณจะมาวันไหนคะ..."

______________________________________

07.10 น.

"..."

"เอ่อ....คุณพอลสัน กำลังทำอะไรครับ" ริวถาม

"ผมจะย้ายมาอยู่ที่นี่ครับ"

"ห๊ะ"

"ผมคิดว่า ผมจะย้ายมาอยู่ที่นี่เพื่อเป็นการเรียนรู้การอยู่ร่วมกันของคู่สามีภรรยา"

"ขนของลงมาหมดแล้วครับนาย" เควินเดินเข้ามาบอกเจ้านาย

"เรื่องข้าวของไม่มีอะไรมากครับ มีแค่เสื้อผ้าแล้วก็งานเท่านั้น" พอลสันบอกริวที่ยังยืนนิ่งอยู่หน้าบ้าน

เรียวก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน ตอนแรกคิดว่าเขาจะมาสักอาทิตย์หน้า แต่กลายเป็นว่ามาวันนี้...มันไม่กระชั้นชิดไปหน่อยหรือไง

"พี่เขย มาทำอะไร..." จัสมินเดินออกมาจากประตูบ้านพอดีก็เดินเข้าไปยืนมองดูข้าวของที่วางอยู่บนพื้น "โอ้โห ขนของมาเยอะแบบนี้ อย่าบอกนะว่าจะมาอยู่กับเรา"

"..." ริว

"..." เรียว

"ใช่" พอลสันตอบ "หวังว่าคุณริวจะไม่รังเกียจ..."

"ไม่ๆๆ ตามสบายเลยครับ ก็ดีเหมือนกัน จะได้ทดลองการอยู่ด้วยกันไปในตัวด้วย"

"ขอบคุณครับ"

__________________________________________

09.00 น.

"เหอะ...นึกว่าใคร ที่แท้ก็คนกันเอง"

"ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังจะแต่งงานครับ"

"แต่งงาน? ฮ่าๆๆๆๆๆ แต่งงานเหรอ ใครที่จะแต่งงานกับมัน"

"ผู้หญิงคนนี้ครับ" ชายหนุ่มข้างกายยื่นเอกสารบางอย่างส่งให้มิลเลอร์ที่นั่งอยู่ "เธอชื่ออิงกาญจน์ครับ"

"สวยดี...ไม่นึกว่าจะมีแฟนสวยแบบนี้...เห้อ...เรื่องสายที่ถูกส่งเข้ามา ตรวจสอบหรือยังว่าเป็นใคร"

"กำลังตรวจสอบครับ"

"อย่าให้ช้า...ฉันจะเอาของขวัญไปฝากพอลสันเพื่อนเก่าเสียหน่อย"

"ครับ คุณมิลเลอร์"

_____________________________

09.30 น.

"นายครับ ฝั่งมิลเลอร์รู้เรื่องนายแล้วครับ"

"อืม"

"ตอนนี้เขากำลังหาสายที่เราส่งไปไว้ข้างตัวอยู่ครับ"

"อย่าให้เผยพิรุธเด็ดขาด"

"ครับนาย"

"แล้วเรื่องนั้นล่ะ"

"เรียบร้อยแล้วครับ"

"อืม"

__________________________________

11.00 น.

"คุณไลม์คะ"

[ครับคุณจีน]

"ฉัน...อยากรู้ว่าของที่คุณให้มา ต้องการให้ฉันทำอะไรกันแน่"

[คุณก็ลองวางแผนดูสิครับ]

"คือ...คุณก็รู้ว่าฉันเข้าใกล้เขาไม่ได้"

[พรุ่งนี้ผมจะบอกคุณก็แล้วกัน]

"พรุ่งนี้? พรุ่งนี้คุณจะทำอะไร"

[ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่จะกระตุ้นอะไรนิดหน่อย]

"งั้น...ฉันต้องรอสายจากคุณใช่ไหมคะ"

[ครับ พรุ่งนี้ คุณรอสายจากผมก็พอ]

"ค่ะ งั้นแค่นี้นะคะ"

จีนวางสายจากไลม์ ก่อนจะกดลบประวัติการโทรออกเพื่อล้างหลักฐาน เธอมีความรู้สึกไม่ค่อยดี ไม่รู้ว่าคุณไลม์จะทำอะไรกันแน่ในวันพรุ่งนี้ คงไม่ได้จะทำร้ายคุณพอลสันหรอกมั้ง เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เธอคงยอมไม่ได้

___________________________________

15.43 น.

ครืด ครืด ครืด ครืด

"ค่ะคุณไลม์"

[คุณอิงกาญจน์ ว่างไหมครับ]

"ก็มีเอกสารนิดหน่อยค่ะ"

[คุณช่วยลงมาดูงานที่ชั้น 8 หน่อยได้ไหมครับ]

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

[พอดีผมไม่อยากตัดสินใจคนเดียว พอพอลสันไม่อยู่ก็เลยไม่รู้จะถามใคร อยากให้คุณมาดูดีกว่า]

"ก็ได้ค่ะ"

[งั้น ชั้น 8 ห้อง 821 นะครับ]

"ค่ะ"