"พะ พิการแล้ว!!!?"
เงียบ
เมื่อเสียงนี้จบลง ไม่มีใครแม้ซักคนส่งเสียง บรรยากาศรอบลานประลองเต็มไปด้วยความเงียบ ทุกคนที่มารับต่างมองมาที่หลิงเทียนด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย อึ้ง ประหลาดใจ หวาดกลัว คนที่อึ้งและประหลาดใจจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจาก หลิงหลงเซี้ยง หลิงอวี้หลง หลิงเหยียน ผู้าุโคนอื่นๆไม่เว้นแม้แต่หลิงหวินจื่อเอง เพราะทุกคนล้วนััได้ว่าพลังที่หลิงเทียนปะทุออกมาในชั่วพริบตานั้นคือระดับขอบเขตแก่นแท้ปฐีขั้นสูง! ถึงจะชั่วพริบตาเดียวแต่จะหลบรอดััของพวกเขาไปได้อย่างไร
"ออกไปให้หมด กลับไปที่พักของตัวเองซะ ถ้าใครยังอยู่ข้าจะเป็คนฟาดมันพิการด้วยตัวเอง!"
หลังมาถึงหลิงหลงเซี้ยงก็ะโไล่ทุกคนไปทันที เหลือไว้เพียงเหล่าผู้าุโ เพราะข่าวนี้มันน่าใจนเกินไป
"เสี่ยวเอ๋อร์!!!" หลิงหวินจื่อะโลั่นแล้วรีบทะยานไปหาหลิงเสี่ยวทันทีเพื่อดูอาการ ถึงแม้จะได้ยินอยู่แล้วแต่เขาก็อยากจะพิสูจน์ด้วยตัวเอง หวังไว้ว่าผู้คุมการประลองจะตรวจสอบผิดพลาด แต่ก็ไม่เป็ไปดั่งที่หวัง เพราะหลิงเสี่ยวพิการแล้วจริงๆ
"นะ นะ นี่ นี่ลูกไม่ได้พึ่งทะลวงสู่ขอบเขตแก่นแท้ปฐีขี้นต่ำเมื่อไม่กี่วันก่อนหรอกหรือ? แล้วเหตุใดระดับพลังของลูก..." หลิงหลงเซี้ยงพูดตะกุกตะกัก ต้องรู้ไว้ก่อนว่ายิ่งระดับพลังสูงการทะลวงชั้นย่อยแต่ละครั้งล้วนยากเย็นดุจปืนป่ายภูเา การทะลวงชั้นย่อยในขอบเขตแก่นแท้ เร็วที่สุดที่เคยเกิดขึ้นนั้นคือ เจ็ดเดือน คนผู้นั้นถูกขนานนามว่าเป็ยอดอัจฉริยะแห่งยุคเมื่อนานมาแล้ว
แม้แต่บิดาของเขา หลิงหลงเซี้ยงยังใช้เวลาในการทะลวงขั้นย่อยแต่ละขั้นไม่ต่ำกว่าเก้าเดือน นี่ก็เรียกได้ว่าอัจฉริยะเหมือนกัน แต่เมื่อมาเทียบกับหลิงเทียนที่ผ่านมาไม่กี่วันทะลวงสองชั้นย่อยแล้ว ไม่ว่าจะยอดอัจฉริยะหรือยอดสัตว์ประหลาดล้วนแต่ต้องมุดแผ่นดินหนีอย่างแน่นอน
"ถูกแล้ว ท่านพ่อ ท่านผู้าุโทุกท่าน ข้าพึ่งทะลวงขอบเขตแก่นแท้ปฐีได้เมื่อไม่นานมานี้ แต่เผอิญว่าข้าได้พบกับยอดฝีมือผู้หนึ่งในอาณาจักรราชันย์ั ยอดฝีมือผู้นั้นมาหาข้าโดยเฉพาะ เพราะว่าเขาได้ยินข่าวลือว่าข้าสามารถทะลวงระดับได้อย่างรวดเร็ว และเป็ยอดอัจฉริยะแห่งยุค ยอดฝีมือผู้นั้นจึงมอบโอสถบางอย่างให้ข้า เนื่องจากยอดฝีมือผู้นั้นถูกใจข้าเป็อย่างยิ่ง ข้าก็เลยฝากตัวเข้าเป็ศิษย์ แต่เขาดันไม่รับข้าเป็ศิษย์เสียอย่างนั้น ข้าััได้ว่ายอดฝีมือผู้นั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าบิดาหลายเท่านัก ข้าลองถามเกี่ยวกับนามของเขา เขาตอบมาแค่คำว่า 'เฉิน' คนผู้นั้นถ้าให้ข้าเดา น่าจะเป็ราชันย์ัทอง หลงเฉิน!"
"ราชันย์ัทอง!"
ทุกผู้คนอุทานด้วยความใอย่างมาก ราชันย์ัทอง! ฉายานี้ ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่านี่คือฉายาของบุคคลอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรราชันย์ัอย่างแน่นอน อีกทั้งยังเป็ผู้ที่แข็งแกร่งเป็อันดับท็อปของทวีปเทียนเสิน! การที่อาณาจักรัสามารถอยู่ได้โดยไม่ถูกใครรุกรานแม้แต่ครั้งเดียวเนื่องด้วยจากการที่มีตัวราชันย์ัทอง หลงเฉินอาศัยอยู่ ไม่ต้องกล่าวถึงขุนพลเทพัทั้งเจ็ดคน เพียงแค่ราชันย์ัทอง หลงเฉินคนเดียวก็สามารถทำให้อาณาจักรอื่นๆหวาดเกรงกันแล้ว สามารถจินตนาการความร้ายกาจของราชันย์ัหลงเฉินได้เลยว่าขนาดไหน
"ถ้าเป็ราชันย์ัทองละก็ทำได้แน่! ข้าเคยได้ยินข่าวลือมาว่าราชันย์ัให้โอสถวิเศษแก่ขุนพลัทุกคน หลังจากนั้นขุนพลัทุกคนล้วนทะลวงระดับได้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั้นย่อย เยี่ยม! เยี่ยมมาก! เทียนเอ๋อร์ลูกพ่อ เ้าไม่ได้เป็ศิษย์ราชันย์ัก็ไม่เป็ไร อย่างน้อยเ้าก็ได้เป็ที่หมายตาของราชันย์ั! ฮ่า ฮ่า ฮ่า น่ายินดียิ่งนัก ดีจริงๆ" หลิงหลงเซี้ยงะโอย่างภาคภูมิใจ ราชันย์ัเนื่องจากได้ยินข่าวของหลิงเทียนจึงเกิดความสนใจ และมาเพื่อหาเขาด้วยตัวเอง! จะมีอะไรน่าภูมิใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว? ชื่อเสียงของราชันย์ัไม่ว่าใครก็ล้วนรู้จักไปทั่ว แต่ว่าไปแล้วก็น่าเสียดายจริงๆ ถ้าหลิงเทียนได้เป็ศิษย์ของราชันย์ั ก็หมายความว่า ตระกูลหลิงของเขาได้รับการสนับสนุนจากอาณาจักรัทั้งอาณาจักร!! สามารถจินตนาการได้เลยว่าอนาคตตระกูลหลิงจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน
"นั่นสิ ถึงแม้จะน่าเสียดาย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอะไรดี เด็กน้อย เ้าช่างมีวาสนาที่ดีนัก ข้าภูมิใจกับเ้าด้วยจริงๆ" หลิงอวี้หลงเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเจือปนความภูมิใจ
"หลิงเทียน! เ้า! เหตุใดถึงต้องทำกับเสี่ยวเอ๋อร์แบบนี้ด้วย! เสี่ยวเอ๋อร์มีความบาดหมางอันใดกับเ้ากัน เ้าสามารถหลบฝ่ามือนั้นได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่สตรีผู้หนึ่ง เหตุใดเ้าถึงกับต้องทำให้เสี่ยวเอ๋อร์พิการ!" ก่อนที่หลิงเทียนจะตอบ หลิงหวินจื่อก็ะโขึ้นมาดังลั่น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา หลิงเสี่ยวเป็บุตรที่เขารักที่สุด แม้จะทำผิดอะไรเขาก็ไม่เคยดุด่า เื่ที่หลิงเสี่ยวปราถนาในตัวจี่หยูเขาก็รับทราบ ถึงขนาดเคยพาหลิงเสี่ยวเพื่อไปขอหลิงหลงเซี้ยงให้ยกจี่หยูให้กับหลิงเสี่ยว แต่ก็ถูกไล่กลับมาอย่างไม่ใยดี เขาจึงได้แต่ปล่อยให้หลิงเสี่ยวล้มเลิกความพยายามไปเอง แต่มาวันนี้หลิงเสี่ยวถูกทำให้พิการ โดยที่ดูแล้วหลิงเทียนจงใจทำซะด้วย จะไม่ให้เขาหลุดการควบคุมได้อย่างไร
"าุโสาม ท่านสงบสติลงก่อนเถิ..." หลิงหลงเซี้ยงเอ่ยพร้อมกับยืนขวางหลิงเทียนไว้ กันไม่ให้หลิงหวินจื่อทำอะไรไร้เหตุผล หลิงอวี้หลงก็ทำเช่นเดียวกัน แต่ก่อนเขาจะเอ่ยจบ หลิงเทียนก็ได้ะโขึ้นมาจากข้างหลัง
"ท่านถามว่าเหตุใดข้าต้องทำอย่างนี้นะหรือ มา ข้าจะบอกให้ท่านฟัง เงี่ยหูของท่านฟังสิ่งที่ข้ากำลังจะกล่าวไว้ให้ดี!" หลิงเทียนตะคอกใส่ แล้งเอ่ยต่อว่า
"ทุกท่าน ทุกท่านคงจะทราบดีใช่หรือไม่ว่า พิษที่น่ากลัวที่สุดสำหรับพวกท่านคืออะไร พวกท่านลองตอบคำถามข้า?" เขาถามกับทุกคน
"พิษดับิญญา!" าุโผู้หนึ่งตอบ
"ใช่แล้ว" าุโอีกคนตอบด้วยเสียงสั่นๆ
พิษดับวัญญาณนั้นแม้จะหายากจนแทบจะหายสาบสูญ แต่ความน่ากลัวของมันถือได้ว่าเป็อันดับหนึ่งตลอดกาล!
"เทียนเอ๋อร์ แต่ทำไมเ้าถึงถามเื่นี้หล่ะ ไม่ใช่ว่า..."หลิงหลงเซี้ยงกำลังจะถาม แต่ก็ถูกหลิงเทียนตัดบทอีกครั้ง
"เป็เพราะว่า เ้าตัวบัดซบหลิงเสี่ยวนี่ มันใส่พิษดับิญญาลงไปในอาหารของข้าวันนี้!!"
ผ่างง
"อะไรนะ!!!!" ทุกคนใจนไม่เป็อันจะพูด ผู้าุโหลายคนแทบจะล้มหงายหลัง บางคนตาแทบถลนออกจากเบ้า อ้าปากค้างจนสามารถกลืนกินดวงจันทร์ได้ทั้งดวง
"เป็ไปไม่ได้ เ้าอย่ามาพูดบ้าๆนะ!"หลิงหวินจื่อคำราม
"นั่นสิ นี่ไม่ใช่เื่ตลกนะลูก เจ้..."หลิงหลงเซี้ยงกำลังจะพูดอีกครั้ง แต่ก็ถูกหลิงเทียนตัดบทอีกครั้งนึงเช่นเดิม
"ดี เช่นนั้นพิสูจน์เอาได้เลย! ไม่ทราบว่ามีใครพก โอสถสลายจิตมาด้วยหรือไม่?"หลิงเทียนเอ่ยด้วยเสียงเย็น สีหน้าสงบนิ่ง ไม่สนใจสีหน้าคนรอบตัวแม้แต่น้อย
'บัดซบ ข้าจะไม่พูดอีกแล้ว' หลิงหลงเซี้ยงเอ่ยในใจ
"ข้ามี" าุโสูงสุดพูดขึ้นมาพร้อมหยิบโอสถสีแดงเข้มออกมาหนึ่งเม็ด โอสถนี้เรียกว่าโอสถสลายจิต เมื่อทานเข้าไป ไม่ว่าจะเป็ผู้ใดล้วนรู้สึกว่าจิตใจตัวเองจะล่องลอยไปไกลไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้ ระหว่างนั้นถ้ามีคนถามอะไรก็จะตอบตามความจริง กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อโอสถหมดฤทธิ์แล้วเท่านั้น โอสถสลายจิตนั้นมีทุกระดับ แต่ละระดับส่งผลแตกต่างกันออกไป โอสถสลายจิตนั้นมีระดับั้แ่ระดับหนึ่งไปจนถึงระดับสี่ ระดับสามและสี่เรียกได้ว่าราคาสูงเสียดฟ้า คนที่มีจะเอาไว้ใช้กับคนที่มีระดับพลังสูงหรือพลังจิตสูงมากๆ ส่วนระดับหนึ่งและระดับสองแม้หาไม่ยากแต่ก็ราคาสูงเช่นเดียวกัน แต่สำหรับตระกูลใหญ่ๆ เพื่อป้องกันคนทรยศในตระกูลแล้ว ราคานี้ไม่นับว่าระแคะระคาย ในตระกูลใหญ่ๆมีไม่ต่ำกว่าสามร้อยเม็ด
"ดี ใส่เข้าปากมันเสีย" หลิงเทียนเอ่ยตอบแล้วหันไปที่หลิงเสี่ยว
"อืม" หลิงอวี้หลงเดินไปยื่นโอสถให้กับมือหลิงหวินจื่อ หลิงหวินจื่อแม้จะมีโทสะแทบจะปะทุได้ทุกเมื่อ แต่ก็ต้องพิสูจน์ความจริง
โอสถสลายจิตที่ใช้กับหลิงเสี่ยวเป็โอสถระดับหนึ่ง ซึ่งก่อนหน้านั้นถ้าจะใช้กับหลิงเสี่ยวจำเป็ต้องใช้ระดับสองไม่ก็สาม แต่ยามนี้หลิงเสี่ยวพิการ อีกทั้งยังหมดสติไปอีกด้วย ทำให้ใช้โอสถระดับหนึ่งได้อย่างไม่มีปัญหา
หลิงเทียนเดินไปหาหลิงเสี่ยว โดยมีหลิงหลงเซี้ยงและหลิงอวี้หลงประกบอยู่ใกล้ๆ พร้อมปะทุพลังออกได้ทุกเมื่อ ป้องกันไม่ให้หลิงหวินจื่อฉวยโอกาส
"เ้าชื่ออะไร" หลิงเทียนเอ่ยถามหลิงเสี่ยว
"หลิงเสี่ยว"
"ระดับพลังเ้าตอนนี้คืออะไร"
"ขอบเขตปราณหลอมรวมขั้นหก"
"แล้วเ้า..."
"รีบๆถามได้แล้ว!" หลิงหวินจื่อทนไม่ไหว
"โอ้ ตกลง ตกลง ข้าถามแล้ว"
หลิงเทียนสบถในใจ 'ข้าพึ่งจะลองใช้ครั้งแรก ก็อยากรู้หน่อยไหมเล่า'
"หลิงเสี่ยว ให้ข้าถามเ้า! เ้าไปเอาพิษดับิญญามาจากที่ไหน และเมื่อใดกัน!" หลิงเทียนถามเหมือนมั่นใจอยู่แล้ว ทุกคนประหลาดใจกับคำถาม แต่ก็ต้องใกับคำตอบที่ได้รับ
"ข้าได้รับมาจากตลาดมืดของตระกูลโจว
เมื่อสามวันก่อน" หลิงเสี่ยวตอบ
เอื้อก เสียงกลืนน้ำลายดังกันไปทั่ว ทุกคนล้วนมองหน้ากันและคิดแบบเดียวกัน นี่มิใช่ว่า?
"ดี เช่นนั้นให้ข้าถามเ้า เ้าซื้อมาเพื่อทำอันใดกัน?"
หลิงหวินจื่อที่ได้ยินหลิงเสี่ยวตอบคำถามแรกนั้น ยามนี้หัวใจแทบแตกสลาย โทสะที่แทบจะะเิออกมานั้นหายไปเกือบหมด ตั้งความหวังอันริบหรี่ไว้ว่ามันจะเป็เรืองบังเอิญ แต่เื่บังเอิญมันจะเหมาะเจาะขนาดนี้เลยหรือ สามวัน แค่นี่ก็เพียงพอสำหรับการวางแผนสังหารคนผู้หนึ่งแล้ว แต่คำตอบที่หลิงเสี่ยวตอบมานั้นก็ทำให้หลิงหวินจื่อต้องใยิ่งกว่าเดิมนัก
"ข้าตั้งใจจะใช้มันเพื่อสังหารหลิงเทียน เมื่อหลิงเทียนตาย แม่นางจี่หยูก็จะตกเป็ของข้า ทั้งข้ายังจะได้รับตำแหน่งรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งประจำตระกูล เมื่อไม่มีหลิงเทียน ข้าย่อมสามารถทำทุกสิ่งได้ตามใจ ไม่ว่าผู้าุโหรือผู้นำตระกูลก็ต้องตามใจข้า" หลิงเสี่ยวเอ่ย
เงียบสงัด
กลับกลายเป็ความจริง! ที่หลิงเทียนเอ่ยออกมานั้นกลับกลายเป็ความจริงทั้งหมด!
"เ้าเด็กสารเลว! บังอาจนักนะ!"
"หยุดก่อน ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านผู้าุโทุกท่าน" ก่อนที่ทุกคนจะะเิโทสะพร้อมฟาดฝ่ามือใส่หลิงเสี่ยวยกเว้นหลิงหวินจื่อที่แทบจะเป็ลมล้มพับลงไป หลิงเทียนก็ได้เอ่ยขึ้นมาก่อน พร้อมกับพูดกับหลิงเสี่ยวต่อว่า
"หลิงเสี่ยว! ให้ข้าถามเ้าอีกครั้ง วันนี้ผู้ที่นำอาหารมาให้ข้าคือหลิงหยุน เหตุใดเ้าจึงต้องใช้หลิงหยุนในการทำเื่แบบนี้ แล้วหลิงหยุนทราบเื่หรือไม่?!" ตามความทรงจำของหลิงเทียน หลิงหยุนกับเขานั้นเปรียบเสมือนพี่น้องแท้ๆกันเลยก็ได้ ยามที่ทราบว่าหลิงหยุนได้รับาเ็จากการถูกเผ่าผีศาจ์ลอบสังหาร เขาล้มเลิกการฝึกฝนทุกอย่าง มาคอยเฝ้าดูแลหลิงหยุนจนไม่ได้หลับนอน5วัน5คืนจนสลบไป เมื่อหลิงหยุนทราบเื่ก็ซาบซึ้งใจ สาบานว่าจะเป็พี่น้องกันไปตลอดกาล ไม่มีเหตุผลที่หลิงหยุนจะให้ความร่วมมือกับหลิงเสี่ยว แต่คำตอบที่ได้มานั้นก็ทำให้ทุกคนต้องใอีกครั้ง
"เมื่อหลิงเทียนตาย ทุกคนก็จะเห็นถาดอาหารวางอยู่ เมื่อตรวจสอบเจอพิษดับิญญา ผู้ที่นำอาหารมาให้หลิงเทียนจะต้องตกเป็ผู้ต้องสงสัยอย่างแน่นอน ประมุขหลิงย่อมไม่ปล่อยมันไว้ ฟาดมันตายไม่ก็พิการตรงนั้นอย่างแน่นอน เมื่อเป็เช่นนี้ ก็จะไม่มีทั้งหลิงเทียน และหลิงหยุน ข้าก็จะได้รับความเอาใจใส่จากในตระกูลมากขึ้น แม่นางจี่หยูก็จะตกเป็ของข้า ไม่ว่าสตรีคนใดในตระกูล หากข้า้าข้าก็สามารถจับจองได้ตามใจนึก" หลิงเสี่ยวตอบ
ฟิ้วววว
เสียงลมพัดผ่านอย่างบางเบา ยามนี้ทุกคนล้วนััได้ถึงไอเย็นะเืที่มาจากทุกทิศทาง ไม่ว่าใครต่างหันไปมองที่คนผู้หนึ่งเป็สายตาเดียวกัน หลิงอวี้หลงยามนี้ตั่วสั่นอย่างแรง แต่ไม่ใช่สั่นเพราะความกลัว แต่เป็การสั่นด้วยความโกรธอย่างหนัก
"เ้า!! เด็ก!! บัดซบ!! สารเลว!!"
หลิงอวี้หลงคำรามก้องกังวาลไปทั่วตระกูล ถ้าวันนี้เขาไม่ได้ถูกหลิงเหยียนลากมา เขาคงไม่มีโอกาสได้ทราบเื่ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาถูกวางแผนร้าย ยิ่งกลับกลายเป็คนในตระกูลด้วยกันแล้ว เขาเตรียมปะทุพลัง ฟาดฝ่ามือระดับขอบเขตราชันย์ทรราชขั้นสูงออกไป ฝ่ามือนี้สามารถบดขยี้สิบๆหมื่นหลิงเสี่ยวให้กลายเป็เศษเนื้อได้นับพันหมื่นครั้ง ขณะที่กำลังฟาดฝ่ามือออกไป หลิงหลงเซี้ยง หลิงเทียน และหลิงหวินจื่อที่พึ่งฟื้นคืนสติหลังจากมองเห็นฝ่ามือสังหาร ก็ได้ะโขึ้นมาอย่างดัง
"ท่านหลง! หยุดก่อน!" หลิงหลงเซี้ยงะโพร้อมห้ามฝ่ามือสังหารนั้น
"ท่านผู้าุโสูงสุด รอเดี๋ยวก่อน" หลิงเทียนเอ่ยพร้อมถอยกลังไปหลายสิบก้าว ป้องกันฝ่ามือนั้นเผื่อะเิออกเป็วงกว้าง
"ท่านผู้าุโสูงสุด! ไม่นะ!!" หลิงหวินจื่อร้องโหยหวน รีบพุ่งตัวไปขวางฝ่ามือมรณะนั้น ต่อให้เป็ตัวเขาเองก็ต้องตกตายอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เขาก็ยังไปขวางฝ่ามือไว้ พร้อมอัดพลังอันอ่อนโยนแต่ก็รวดเร็วใส่หลิงเสี่ยว ดันหลิงเสี่ยวไปทางหลิงเทียนที่ยืนอยู่ห่างไปหลายสิบก้าว
"ฮึ่ม!!" ก่อนที่จะได้ฟาดฝ่ามือออกไป หลิงอวี้หลงก็ฟื้นคืนสติได้อย่างรวดเร็วแล้วชักฝ่ามือกลับ
"เ้าโชคดีไปนะที่หยุนเอ๋อร์ของข้ายังไม่ได้เป็อะไรไป ถ้าไม่อย่างนั้นละก็ ข้าจะสังหารมันทั้งพ่อทั้งลูกนั่นแหละ!" หลิงอวี้หลงเอ่ยเสียงต่ำ จิตสังหารส่งออกมาจากตัวไม่หยุด ที่เขาพูดก็คือความจริง โชคดีที่หลิงหยุนยังไม่ได้เป็อะไร ไม่อย่างนั้นเขาคงสังหารพ่อลูกคู่นี้ไปด้วยกันแล้ว
"ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณท่านมาก ขอเพียงไว้ชีวิตเสี่ยวเอ๋อร์ ข้ายินดีทำทุกอย่าง ชีวิตข้า เอาชีวิตข้าไปแทน! หรือจะอะไรก็ได้ ไม่ว่าจะอะไรก็ได้ทั้งนั้น!" หลิงหวินจื่อร่ำร้องปานจะขาดใจ โทสะมากมายเหลือคณาที่มีในตอนแรกนั้นหายไปหมดเกลี้ยง ถึงเขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าความผิดที่หลิงเสี่ยวทำนั้นเพียงพอที่จะทำให้เขาสองคนพ่อลูกตายด้วยกันทั้งคู่ แต่เขาก็ยังอยากจะให้ไว้ชีวิตหลิงเสี่ยว เนื่องจากหลิงเสี่ยวยามนี้พิการไร้วรยุทธ์แล้ว เขาจึงไม่มีอันตรายต่อใครแม้แต่น้อย จะไว้ชีวิตหรือไม่ก็ไม่ต่างอันใดกัน แต่อย่างน้อยมีชีวิตย่อมดีกว่าตกตาย เขาจึงขอร้องจนแทบขาดใจ
"ฮึ่ม!" หลิงอวี้หลงสบถแล้วหันไปหาหลิงหลงเซี้ยง บอกเขาทางสายตาว่า 'ข้ายกให้เ้าจัดการ'
หลิงเทียนก็หันไปมองหลิงหลงเซี้ยงเช่นกัน สายตาที่เขามองสื่อความหมายว่า 'นี่แหละโอกาสของท่าน!'
1K
![Demon Creator [จอมมารกับการสร้าง]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/135c9328c2b2b6f920c45ef51d51d90c.webp)
