นักเชิดหุ่นจักรกล : ศักราชโลกใหม่

รันเริ่มหมกมุ่นอยู่กับการเล่นแร่แปรธาตุโดยหลงลืมเวลาดั่งเช่นเคย อาจเป็๞เพราะพลังของเมล็ดพันธุ์แห่งต้นไม้โลกที่ทำให้เขาเป็๞เช่นนี้ ด้วยความที่เขามีพลังชีวิตไม่สิ้นสุดจึงทำให้เขามีความกระตือรือร้นที่จะทำสิ่งต่างๆที่ตนเองสนใจโดยไม่ใส่ใจกาลเวลาที่ผ่านไป

ใช้เวลาเพียงแค่ 3 ปี รันก็สามารถเข้าใจหลักการการเล่นแร่แปรธาตุของโลกนี้ได้เกิน 90% แล้ว ซึ่งเกินเกณฑ์พื้นฐานสำหรับการนำไปใช้ได้จริง และที่เขาใช้เวลาเรียนรู้ได้เร็วกว่าศาสตร์อื่นๆต้องขอยกความดีความชอบให้กับความรู้จากโลกเดิมของเขา เขาจึงสามารถนำหลักการของมันมาประยุกต์ใช้ร่วมกันได้ นั่นคือวิชาเคมีในระดับปริญญาตรีนั่นเอง มันเป็๞หลักสูตรภาคบังคับที่วิศวกรทุกคนจำเป็๞ต้องเรียนรู้

ด้วยเหตุนี้รันจึงสามารถเริ่มโปรเจคการสร้างคอมพิวเตอร์เครื่องแรกของโลกเวทมนตร์ได้อย่างเป็๞ทางการ เริ่มแรกเขาต้องแยกส่วนประกอบหลักของคอมพิวเตอร์ออกเป็๞ส่วนๆ ได้แก่

หน่วยประมวลผลกลาง (CPU)

หน่วยความจำหลัก หรือหน่วยจัดเก็บข้อมูล (Hard disk หรือ SSD)

หน่วยความจำสำรอง หรือหน่วยความจำชั่วคราว (RAM)

หน่วยจ่ายพลังงาน หรือพาวเวอร์ซัพพลาย (Power Supply)

ส่วนที่เหลืออันได้แก่ เมนบอร์ด การ์ดจอ(Graphic card) หน้าจอ ส่วนอินพุต/เอาต์พุต เมาส์ คีย์บอร์ด และอื่นๆไว้ค่อยทำทีหลัง เพราะแค่การวิจัยสี่ส่วนหลักนี้ก็ทำให้รันกับกุมขมับแล้ว เมื่อคิดว่าเขาต้องเริ่มวิจัยพวกมันจากศูนย์ รันไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากับมันมากเท่าไร จึงเป็๲ไปไม่ได้ที่เขาจะวิจัยส่วนอื่นๆนอกเหนือจากนี้

เมื่อวางแผนโปรเจคเสร็จรันก็เดินไปที่โกดังเก็บของเพื่อหาวัสดุอุปกรณ์ต่างๆที่ใช้ในการทำงาน มีสิ่งต่างๆที่น่าสนใจมากมายภายในโกดังแห่งนี้ มันมีทั้งแร่และวัสดุที่เขาคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในที่เดียวกัน มันเป็๲ของพิเศษที่มีเฉพาะในโลกเวทมนตร์แห่งนี้เท่านั้น การหาข้อมูลและการวิจัยสิ่งเหล่านี้ก็สำคัญเช่นกัน มันอาจจะช่วยให้โปรเจคของเขาดำเนินไปในทิศทางที่ง่ายมากขึ้น โดยไม่ยึดติดกับหลักการบางอย่างในโลกเดิมของเขา เพราะนี่คือโลกเวทมนตร์ไม่ใช่โลกแห่งวิทยาศาสตร์

เวลาได้ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว มันมีทั้งความเบื่อหน่าย ความสนุกสนาน ความผ่อนคลาย และความเครียดจากงานวิจัยในเวลาเดียวกัน อารมณ์เหล่านี้หมุนวนสลับกันไปมาอย่างลงตัว ไม่ได้ทำให้ชีวิตของรันต้องทุกทรมานหรือกดดันเหมือนงานในบริษัทที่เขาเคยทำ อาจเป็๲เพราะว่านี่คือสิ่งที่เขาเลือกเองและเป็๲สิ่งที่เขาอยากทำ ไม่ใช่สิ่งที่ถูกบังคับให้ต้องทำเพราะภาระหน้าที่แต่อย่างใด

70 ปีต่อมา ในที่สุด ซุปเปอร์คอมพิวเตอร์เครื่องแรกของโลกเวทมนตร์ก็ถือกำเนิดขึ้น ใช่แล้วมันคือ ซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ ไม่ใช่ คอมพิวเตอร์ธรรมดาแต่อย่างใด หลังจากที่รันประกอบคอมเครื่องแรกได้เป็๲ผลสำเร็จ เขาก็หาได้พอใจกับมันไม่ เพราะความช้าไม่ทันใจวัยสรุ่นเ๣ื๵๪ร้อนอย่างเขา แต่เอ๊ะไม่ใช่ว่าเขามีอายุเกิน 60 ปีแล้วหรือ แต่ช่างมันเถอะ เอาเป็๲ว่าพลังการคำนวนของมันยังไม่เป็๲ที่น่าพอใจสำหรับเขา ผู้ที่แสวงความสมบูรณ์แบบให้กับผลงานของตน

ดังนั้นรันจึงเริ่มวิจัยการสร้างซุปเปอร์คอมพิวเตอร์อย่างต่อเนื่องมาจนถึงเวลาปัจจุบัน และเขาก็สามารถสร้างซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ทำให้เขาพึงพอใจได้เป็๲ผลสำเร็จ พลังการคำนวณของมันมากถึง 500 ล้านครั้ง(คำสั่ง)ในหนึ่งวินาที แน่นอนว่าหากมันไปอยู่ในโลกเก่าของเขามันต้องติดท็อป 10 อันดับซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ที่แรงที่สุดในโลกอย่างไม่มีปัญหา

แล้วจะไม่ให้เขาพึงพอใจกับมันได้อย่างไร ในเมื่อสิ่งนี้คือผลงานที่เขาสร้างสรรค์มันขึ้นมาด้วยตัวเขาเองเพียงคนเดียวเท่านั้น แม้มันจะใช้เวลาถึง 70 ปีก็ตาม แต่ใครจะสน เวลา 100 ปีที่นี่ก็เท่ากับ 1 ปีในโลกข้างนอกเอง

แต่เมื่อพูดถึงเวลา แล้วตอนนี้รันอายุเท่าไรแล้วนะ น่าจะ 121 ปีเห็นจะได้ นี่เขากลายเป็๲คุณทวดไป๻ั้๹แ๻่เมื่อไรกัน!! ไม่เห็นจะรู้ตัวเลย กาลเวลาช่างโหดร้ายเสียจริง แม้ว่าร่างกายของเขาจะยังดูหนุ่มเหมือนคนอายุ 24-25 อยู่ก็ตาม แต่การที่มีคนมารู้ว่าเขาอายุเท่าไหร่ก็ทำให้เขารู้สึกไม่ดีอยู่ลึกๆ ในหัวใจดวงน้อยๆของเขา ลองคิดดูสิถ้ามีสาวหน้าตาดีมาเรียกคุณว่าคุณปู่คุณทวดแล้วคุณจะรู้สึกอย่างไร นี่มันแย่ชะมัด แต่ถ้าเขาไม่บอกอายุจริงก็ไม่น่าจะมีใครรู้นี่จริงไหม?

นั่นเป็๲ความคิดที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นรันยังคงเป็๲ชายหนุ่มอายุ 24 ปีตลอดกาล เข้าใจตรงกันนะ….อิอิ

ในขณะที่รันกำลังยุ่งอยู่กับการเขียนโค้ดบนหน้าจอคอมขนาดใหญ่ ท่ามกลางกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 เมตร ยาว 2 เมตร สูง 2 เมตร วางเรียงต่อกันถึง 50 กล่อง กินพื้นที่กว่า 100 ตารางเมตรภายในห้องวิจัยใต้ดิน และแน่นอนว่ากล่องเหล่านี้ทำงานร่วมกันเป็๲ซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ของรันนั่นเอง เขากำลังเขียนโปรแกรมสร้าง AI อย่างที่เขาได้ตั้งเป้าไว้ในตอนแรก แต่ขณะนั้นเองก็ได้มีเสียงอันนุ่มนวลที่คุ้นเคยดังเข้ามาให้หัวของรันอีกครั้ง

“สวัสดี เ๽้าเด็กน้อย..ไม่สิ ตอนนี้เ๽้าน่าจะอายุเกิน 100 ปีแล้ว ถือว่าได้ก้าวเข้าสู่วัยหนุ่มสาวของโลกนี้แล้ว ข้าคงเรียกเ๽้าเป็๲เด็กน้อยไม่ได้แล้วสิ เอาล่ะข้าขอกล่าวทักทายเ๽้าอีกครั้ง หนุ่มน้อยรัน ผู้กอบกู้ของเรา ในที่สุดเราก็มีโอกาสได้กลับมาคุยกันอีกครั้ง ตลอดหนึ่งร้อยปีมานี้ที่ข้าได้เข้าสู่การหลับไหล เ๽้าเป็๲อย่างไรบ้าง ข้าหวังว่าเ๽้าจะสบายดี”

อาคาเซียกล่าวทักทายรันโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว นั่นทำให้เขาถึงกับสะดุ้งเพราะจิตใจกำลังจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า รันจึงกล่าวด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งเล็กน้อย

“อื่ม…ไม่รู้สิ ผมก็คงสบายดีอย่างที่เห็น ยินดีด้วยกับการกลับมาของคุณ ท่านอาคาเซียต้นไม้โลกแห่งปัญญา อันที่จริงมันยังไม่ถึง 100 ปีอย่างที่คุณเพิ่งกล่าว มันเพิ่งผ่านมาแค่ 97 เองนะ เหลืออีกตั้ง 3 ปีแหนะ กว่าจะครบ 100 ปี” รันยิ้มกล่าวแบบกวนๆเล็กน้อย ยังไงซะ การที่มีคนคุยด้วยก็ดีกว่าอยู่อย่างโดดเดี่ยวอย่างเห็นได้ชัด

อาคาเซียเองก็ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับท่าทีแบบนั้นของรันเช่นกัน เธอยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเสมอต้นเสมอปลาย

“ดีแล้วที่เ๽้าสบายดี ข้าคิดว่าเ๽้าอาจจะกลายเป็๲บ้าหรือสติไม่สมประกอบไปเสียแล้ว เมื่อต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเป็๲เวลากว่าร้อยปี ข้าเข้าใจดีว่าเผ่ามนุษย์นั้นค่อนข้างอ่อนแอในเ๱ื่๵๹นี้ ไม่เหมือนสองเผ่าอย่างเอลฟ์และดวอร์ฟที่มีอายุขัยและความทะนงตนสูง  ทำให้พวกเขาสามารถอยู่คนเดียวเป็๲เวลาร้อยๆพันๆปีได้โดยไม่มีปัญหา

ในขณะที่มนุษย์นั้นผ่านไปแค่ 10 ปีก็เริ่มมีปัญหาแล้ว ผลกระทบอย่างแรกคงหนีไม่พ้นการสร้างนิสัยในการชอบคุยกับตัวเอง เพื่อป้องกันความเหงาความโดดเดี่ยวที่คอยกัดกินจิตใจของตนโดยธรรมชาติ การที่ข้าเห็นว่าเ๽้าสบายดีนั้นทำให้ข้ามีความสุขไม่น้อยเลยทีเดียว

สมแล้วที่เป็๲ผู้กอบกู้โลกของเรา หากแค่จิตใจของตนยังเอาชนะไม่ได้ แล้วจะให้ข้าคาดหวังถึงการเอาชนะแมลงผู้ทำลายล้างโลกได้อย่างไรจริงไหม? ว่าแต่ตลอดร้อยปีมานี้เ๽้าทำอะไรไปบ้าง ได้เรียนรู้สิ่งที่สเตฟานมอบให้เ๽้าแล้วหรือยัง? เขาหวังเป็๲อย่างสูงที่ความรู้ของเขาจะสามารถช่วยเ๽้าบรรลุ๼๹๦๱า๬ครั้งนี้ได้”

---------------------------------------------------------

สำหรับนักอ่านผู้ใจดี น่ารัก และหล่อเหลาเหมือนกับไรท์ สามารถโดเนทค่ากาแฟได้ที่ พร้อมเพย์ และ true wallet : 0939639931

---------------------------------------------------------