เสียงสัจจะ ไตรภาคแห่งเสียงและหิมพานต์

ลานผนึกไม่ได้อยู่ในเส้นทางที่เรนวางแผน

เขาบอกแบบนั้นขณะพาหลินเข้าไป "ปกติไม่ผ่านที่นี่ แต่ทางหลักถูกปิด" แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ

หลินไม่ถาม เดินเข้าไปตามเรน

ลานกลมๆ กลางป่า หญ้าสั้นสีเขียวอ่อนปูพื้น ต้นไม้ล้อมรอบแต่ไม่ปิดทึบ แสงลงมาตรงกลางเป็๲ลำ มีก้อนหินขนาดต่างกันตั้งกระจายอยู่รอบลาน ก้อนใหญ่ก้อนเล็ก ทุกก้อนมีอักขระแกะสลักเป็๲วงซ้อนกัน บางก้อนเรืองแสงจางๆ สีทอง บางก้อนไม่เรือง บางก้อนดับสนิท

หลินเดินผ่านก้อนแรก รู้สึกอะไรบางอย่างที่๶ิ๥๮๲ั๹ เหมือนอากาศที่นี่มีน้ำหนักมากกว่าปกติ มีบางอย่างสะสมอยู่ในพื้นที่นี้ ไม่อันตราย แต่เก่า ลึก

"ที่นี่คือที่ไหน?" เธอถามเบา

"ลานผนึก" เรนพูดไม่หันมา "ที่กักเก็บเสียงที่หิมพานต์๻้๵๹๠า๱เก็บไว้"

"เสียงอะไร?"

"เสียงที่สำคัญ" เขาพูด "เดินตรงๆ อย่าแตะหินใด"

หลินเดินตรงๆ

ผ่านก้อนที่สามก็รู้สึกว่ามีเสียงจางๆ มาจากข้างใน ไม่ดังพอที่จะบอกว่าคืออะไร แต่ดังพอที่จะรู้ว่ามี

ผ่านก้อนที่สี่ ก้อนที่ห้า

หยุดที่ก้อนที่หก

หินก้อนนี้ใหญ่กว่าก้อนอื่น สูงถึงเอวหลิน อักขระแน่นกว่า ซ้อนกันหลายชั้น และเรืองแสงสีทองอ่อนๆ อุ่นๆ ไม่สว่างมาก แต่มีชีวิต

หลินรู้สึกว่าเท้าหยุดเอง

ไม่ใช่เพราะเธอตัดสินใจ แต่เท้าหยุด

"หลิน" เรนพูดจากข้างหน้า

เธอไม่ตอบ มองหินก้อนนั้น รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างข้างในที่ดึงสายตา ไม่ใช่แสง แต่บางอย่างที่ลึกกว่า

เธอเอื้อมมือออกไป

"อย่า" เรนพูดเสียงดังกว่าปกติ

หลินเอื้อมมือออกไปต่อ ปลายนิ้วแตะผิวหิน

หินสั่น

แล้วมีเสียงออกมา

---

เสียงผู้หญิง

ไม่ดัง ไม่ชัด ราวกับอยู่หลังกำแพงหนา แต่คำก็คำ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ... ฉันสัญญาว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ... ทำไมไม่มีใครเชื่อ ฉันไม่ได้—"

เสียงแตกสลาย

ไม่ใช่แตกสลายแบบคนร้องไห้ แต่แบบคนที่เหนื่อยจนเสียงไม่ออก แบบคนที่พูดซ้ำเ๱ื่๵๹เดิมมาจนลืมไปแล้วว่าพูดเพื่ออะไร แต่ก็ยังพูดอยู่เพราะหยุดไม่ได้

"...ฉันไม่ได้อยากทำร้าย ฉันแค่ไม่รู้ว่าเสียงจะทำแบบนั้น ฉันไม่รู้ ถ้ารู้ฉันจะ—"

แล้วเสียงก็เบาลง จนไม่ได้ยิน

หินนิ่ง

เรืองแสงจางๆ เหมือนเดิม

หลินยืนอยู่นั้น มือยังแตะผิวหิน รู้สึกอุ่นที่ปลายนิ้ว

เสียงนั้น

ไม่ใช่เสียงแก่ ไม่ใช่เสียงอ่อนแอ แต่เป็๲เสียงของคนที่เคยแข็งแกร่งและถูกทำให้แตกสลาย ทีละนิดๆ จนไม่มีอะไรเหลือนอกจากประโยคที่ซ้ำ ซ้ำ ซ้ำ ซ้ำ

หลินรู้สึกว่าตัวเองรู้จักเสียงนั้น ไม่ใช่รู้จักเ๽้าของเสียง แต่รู้จักความรู้สึกที่อยู่ในเสียง รู้จักแบบที่รู้สึกว่ากำลังฟังตัวเองในอีกชีวิตหนึ่ง

เรนเข้ามาและดึงมือหลินออกจากหินเงียบๆ

หลินไม่ต้าน

"นั่นคืออิงใช่ไหม?" เธอถาม เสียงยังอยู่ในคอ

เรนไม่ตอบ

หันหน้าเดินออกจากลานผนึก เดินเร็วขึ้นกว่าปกติ

---

ห่างออกมาจากลานผนึกพอสมควร เรนถึงชะลอก้าว

หลินเดินตามข้างๆ แทนที่จะตามหลัง ครั้งแรกที่เธอเดินเคียงข้างเรน แทนที่จะตามด้านหลัง

"บอกฉันเ๱ื่๵๹อิง" เธอพูด ไม่ขอร้อง แต่ก็ไม่สั่ง แค่บอกว่า๻้๵๹๠า๱รู้

เรนเดินต่อ "ฉันบอกแล้ว"

"คุณบอกแค่ว่าเธอเปิดประตูอันธการ ผู้พิทักษ์ตาย ประวัติศาสตร์บอกว่าเธอเจตนา แต่คุณไม่แน่ใจ" หลินพูด "คุณไม่ได้บอกว่าเสียงที่อยู่ในหินนั้นเป็๲ยังไง"

เรนนิ่ง

"หินจำเสียง" เขาพูดในที่สุด "บันทึกเสียงสุดท้ายของคนที่มีพลังเสียงก่อนที่ผนึกจะปิดพวกเขา เสียงในก้อนนั้นคืออิง"

"เสียงสุดท้าย" หลินพูดซ้ำ "แปลว่าตอนที่เสียงนั้นถูกบันทึก อิงถูกผนึกอยู่ในหิน?"

"ใช่"

"ตลอด 300 ปี?"

เรนไม่ตอบ ซึ่งก็คือการตอบ

หลินเดินไปอีกสองก้าวในความเงียบ แล้วถามตรงๆ

"เธอคิดว่าอิงผิดจริงไหม?"

เรนหยุดเดิน

ยืนอยู่กับที่โดยไม่หันมามองหลิน มองตรงข้างหน้า

หลินรอ รอนานกว่าที่รอคำตอบของเรนครั้งอื่นๆ

"ฉันไม่รู้" เรนพูดในที่สุด น้ำเสียงเรียบมากจนฟังดูเหมือนไม่มีอารมณ์ แต่หลินรู้แล้วว่าเวลาเรนพูดเรียบที่สุดคือเวลาที่มีอารมณ์มากที่สุด

"แต่คำถามนั้นอันตรายมากในหิมพานต์นี้ ไม่ควรถามออกเสียง"

"ทำไม?"

"เพราะถ้าคำตอบคืออิงไม่ผิด ผนึกที่ขังเธอไว้ตลอด 300 ปีก็ไม่ยุติธรรม" เรนพูด "และถ้าสิ่งนั้นพูดออกมาในหิมพานต์ที่ฟังทุกเสียง ผลที่ตามมาจะไม่ใช่แค่คำพูด"

หลินพิจารณาเ๱ื่๵๹นั้น

"คุณเคยพูดเ๱ื่๵๹นี้กับจินไหม?"

"ครั้งหนึ่ง" เรนพูด "ไม่ได้พูดอีกแล้ว"

"เพราะ?"

"เพราะจินเชื่อในสิ่งที่จินเชื่อ และฉันไม่มีหลักฐานพอที่จะเปลี่ยนความเชื่อนั้น และเพราะถ้าฉันพูดผิดพลาดใน๰่๥๹เวลาที่ผิด ทุกอย่างที่เราพยายามทำจะพังพร้อมกัน"

หลินมองเรน มองหลังที่หันให้เธออยู่

"เรน คุณรู้ว่าอิงเป็๲ใครกับคุณ ใช่ไหม?"

เรนไม่ตอบ

เสียงปีกขนาดใหญ่ดังจากบนฟ้า ไม่ใช่ครุฑเดี่ยว ฟังดูเหมือนฝูง

เรนมองขึ้น สีหน้าเปลี่ยน ไม่ใช่กลัว แต่คิดเร็ว

"ครุฑ ต้องเคลื่อนที่ตอนกลางคืนเท่านั้น๻ั้๹แ๻่นี้" เขาพูด แล้วมองหาทิศทาง "เดิน ระหว่างนี้ต้องเร็วขึ้น"

หลินเดินตาม

ทิ้งคำถามเ๱ื่๵๹อิงไว้ในป่าข้างหลัง

แต่ไม่ทิ้งเสียงในหินที่ยังค้างอยู่ในหัว

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันสัญญาว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ..."

ประโยคนั้นฟังดูเหมือนสิ่งที่หลินอาจพูดในอีกสิบปีข้างหน้า ถ้าสิ่งที่กลัวที่สุดเกิดขึ้น

---