เสียงเด็กร้องดังลั่นห้องไปหมด หลี่อวิ๋นเจียวเอามืออุดหูตนเอง ไม่รู้ว่าข้างห้องไปมีลูกั้แ่ตอนไหนแต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เสียงของเด็กกำลังทำลายการนอนหลับพักผ่อนของเธอ หลี่อวิ๋นเจียวยังมีเงินเก็บไม่มากพอที่จะย้ายไปยังสถานที่ที่ดีกว่านี้จึงได้แต่อดทนกับอพาทเม้นท์โกโรโกโสนี้ไปก่อน หลังจากทำงานมาทั้งคืนั้แ่ 3 ทุ่ม ถึง ตี 5 กว่าจะถึงห้องก็ไปปาไปเกือบ 7 โมงเช้า แค่อยากนอนสบายๆ ทำไมต้องถูกรบกวนด้วยนะ
หลี่อวิ๋นเจียวหญิงสาววัย 24 ปี ทำงานเป็เชฟอยู่ที่โรงแรม 5 ดาวของประเทศ C หลี่อวิ๋นเจียวเป็เด็กกำพร้า เมื่อเธอเกิดมาได้ไม่ถึงเดือนก็ถูกทิ้งไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว เมื่ออายุได้ 11 ปี หลี่อวิ๋นเจียวก็สอบเข้าโรงเรียนประจำและไม่กลับไปยังสถานที่ที่โหดร้ายเช่นนั้นอีก
หญิงสาวต้องอดหลับอดนอนอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืนเพื่อที่ตนเองจะได้รับทุนการศึกษาและทำงานทุกวันเสาร์-อาทิตย์ ซึ่งเป็วันหยุดที่โรงเรียนประจำจะเปิดให้นักเรียนกลับบ้านได้แต่หลี่อวิ๋นเจียวใช้มันไปกับการทำงานั้แ่เช้าจนค่ำต่อเนื่องกันไม่หยุดจนหลี่อวิ๋นเจียวได้เข้ามหาวิทยาลัยในคณะที่เกี่ยวกับอาหารอย่างที่ตนเอง้า
การเป็เ้าของร้านอาหารนี่คือความใฝ่ฝันของหลี่อวิ๋นเจียว การที่มีลูกค้ายิ้มแย้มและรับประทานอาหารอย่างมีความสุขคือความฝันอันยิ่งใหญ่และมหาวิทยาลัยของหลี่อวิ๋นเจียวก็ขึ้นชื่อในเื่นั้น มีเชฟชื่อดังมากมายที่จบจากมหาวิทยาลัยนี้
หญิงสาวคนหนึ่งที่เติบโตมากับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นย่อมเติบโตเร็วกว่าเด็กรุ่นเดียวกันอยู่แล้ว อีกทั้งประเทศที่ตนเองเติบโตมาเด็กผู้หญิงมักถูกด้อยค่า ทำให้มีเด็กกำพร้าเกิดขึ้นมากมายทั่วประเทศ ชีวิตความเป็อยู่ที่แออัด ความดุร้ายของคุณครู ภาพเพื่อนของเธอที่ถูกลงโทษให้ถูกขังเดี่ยว อดอาหาร ความเลวร้ายนั้นยิ่งกว่าคุกขังนักโทษเป็ไหนๆ ส่วนเื่อาหารนั้นอย่าไปคาดหวังเลย หมั่นโถวแห้งๆ แข็งๆ มีให้กินก็ดีแค่ไหนแล้ว หลี่อวิ๋นเจียวในตอนนั้นได้แต่แช่หมั่นโถวกับน้ำเปล่าให้หมั่นโถวนิ่ม ตอนกินจะได้ไม่ฝืดคอ พร้อมกับตั้งเป้าไว้ว่าวันหนึ่งความฝันนั้นต้องสำเร็จและต้องหาทางมีชีวิตที่ดีกว่านี้ให้ได้
ประสบการณ์ทำให้เธอได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมายและหล่อหลอมให้เธอกลายเป็คนด้านชาโดยไม่รู้ตัว แน่นอนว่าเธอรับรู้ข้อเสียของตนเองแต่เธอก็ไม่สามารถที่จะแก้ไขมันได้อย่างง่ายดายนัก ยกตัวอย่างง่ายๆหากเป็คนที่เธอไม่ให้ความสำคัญแล้วล่ะก็หากเขาคนนั้นทำร้ายเธอ หลี่อวิ๋นเจียวยอมรับว่าเธออาจจะรู้สึกอยู่บ้างแต่ถามว่าเธอใส่ใจคนๆ นั้นไหม แน่นอนว่าไม่เพราะในชีวิตนี้ของหลี่อวิ๋นเจียว เธอยังไม่เคยพบเจอคนที่ทำให้เธอรู้สึกเ็ปหรือเชื่อใจได้ขนาดนั้น
อาจเป็เพราะว่าเธออยู่ตัวคนเดียวมานาน ทำให้ภูมิต้านทานของหลี่อวิ๋นเจียว ค่อนข้างที่จะแข็งแกร่ง หลังจากเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่้าสิ่งที่หลี่อวิ๋นเจียวต้องเจอไม่ใช่แค่เรียนการทำอาหารเพียงอย่างเดียว แต่ยังเรียนลึกลงไปกว่านั้นทั้งเื่วิทยาศาสตร์อาหารและการบริหารร้าน เป็ต้น จนหลี่อวิ๋นเจียวได้มาฝึกงานในโรงแรมชั้นนำของประเทศและมีเชฟถูกใจในทักษะการทำงานของหลี่อวิ๋นเจียวจนเชฟนั้นดึงหลี่อวิ๋นเจียวมาทำงานด้วยทันทีหลังเรียนจบ
“นี่ห้องข้างๆ ถ้าคุณยังไม่ให้ลูกของคุณหยุดร้องไห้เสียที ฉันจะไปแจ้งนิติบุคคลแล้วนะ” คนอย่างหลี่อวิ๋นเจียวที่ปกติจะไม่รู้หนาวรู้ร้อนแต่ในครั้งนี้เธอรู้สึกว่ามันมากเกินไป ความเหนื่อยล้าสะสมในร่างกายของเธอทำให้หัวของเธอแทบจะะเิออกมา แต่เมื่อหลี่อวิ๋นเจียวลืมตาขึ้นมาเธอก็ต้องตกตะลึง
‘ที่นี่มันที่ไหนกัน’ หลี่อวิ๋นเจียวคิดในใจก่อนที่จะกวาดสายตาของตนเองไปรอบห้องและพบว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องเดิมของเธอแต่ดูเหมือนเป็ยุคโบราณ เธอรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก แค่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่ได้อยู่ในห้องตนเองแค่นี้ก็ขนหัวลุกพอแล้วแต่นี่เธอกลับอยู่ในสถานที่โบราณอย่างนั้นหรือ
ไม่หรอกมั้ง ฉันคงไม่หลุดเข้าไปในยุคโบราณแบบในนิยายและละครที่ดูบ่อยๆ หรอกนะ ชีวิตของฉันกำลังจะดีขึ้นเรื่อยๆ แท้ๆ
ภายในห้องประกอบไปด้วยข้าวของโบราณ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีราคาแพงมากนักโดยดูจากความเก่าของผ้าม่านและร่องรอยที่ผ่านการเย็บปะจากการขาดทำให้หลี่อวิ๋นเจียวถึงกับเกาศีรษะ
นี่ดูจะเก่าเกินไปหน่อยหรือเปล่า ก่อนที่หลี่อวิ๋นเจียวจะคิดอะไรไปไกลมากกว่ามุมเสื้อของหลี่อวิ๋นเจียวก็โดนกระตุก แรงขึ้น และแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอหันกลับไปดูก็พบกับสิ่งที่น่าใยิ่งกว่า
เด็กน้อย!
เด็กน้อยวัยราวๆ 1 ขวบ นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียงข้างๆ หลี่อวิ๋นเจียว ดวงตาหงส์เป็ประกายชี้ขึ้น ดวงตากลมโตแม้มีชั้นเดียว จมูกจิ้มลิ้ม ปากเล็กๆ เป็กระจับสีชมพูน่ารัก และผิวกายที่ขาวอวบดูนุ่มนิ่ม รวมไปถึงแก้มสองข้างที่อวบอ้วนคล้ายซาลาเปาขาวอวบสองลูกเบียดกันอยู่บนหน้าแก้ม
เด็กน้อยขาวอวบคนนี้ทำหน้ายู่ก่อนจะคลานมาหาหลี่อวิ๋นเจียว แหวกสาบเสื้อออกแล้วพยายามจะล้วงเข้ามาในอกที่แสนจะนุ่มนิ่มนี้
ไม่ผิด เด็กอ้วนคนนี้ทำอย่างนั้นจริงๆ แต่เดี๋ยวก่อนนะ เด็กน้อยคนนี้หน้าตาคุ้นๆ หน้าตาคล้ายใครกันนะ หลี่อวิ๋นเจียวต้องตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเธอค้นพบว่าเด็กน้อยคนนี้หน้าตาเหมือนกับตนเอง
หลี่อวิ๋นเจียวเหมือนได้มองฝาแฝดของตนเองในร่างเด็ก เด็กคนนี้หน้าตาเหมือนเธอมากแต่บางจุดก็ไม่เหมือนเช่นดวงตาชั้นเดียวที่ดูงดงามแบบนี้หรือเด็กคนนี้คือลูกของญาติที่พลัดพลาดไปของเธอกัน
“แมะ…” เด็กน้อยผู้นั้นเอามือเล็กๆ มาตะปบลงบนใบหน้าของหลี่อวิ๋นเจียว แม้จะเห็นเป็เด็กน้อยแต่เรี่ยวแรงนั้นไม่น้อยเลยทีเดียว ถึงกับเรียกสติของหลี่อวิ๋นเจียวกลับมาได้ก่อนที่ความทรงจำบางอย่างจะแสดงให้เห็นตนที่แท้จริงของเ้าของร่าง
นางคือ ‘หลี่อวิ๋นเจียว’และเ้าของร่างนี้ก็คือ ‘หลี่อวิ๋นเจียว’ เช่นกัน
ชื่อเหมือนกัน หน้าตาคล้ายคลึงกันแต่มิใช่คนคนเดียวกัน หลี่อวิ๋นเจียวคนนี้เป็บุตรสาวของท่านโหว หลี่เฉิน ส่วนมารดานั้นอดีตเคยเป็สาวงามอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง นามว่า ลู่เสิ่นเหมี่ยว ซึ่งหลังจากแต่งงานกันได้ไม่นานก็มีนาง หลี่อวิ๋นเจียวถือกำเนิดขึ้นเป็บุตรสาวคนแรกที่เกิดจากภรรยาเอก
มิผิด บุตรสาวคนแรกที่เกิดจากภรรยาเอก หลังจากนั้นไม่นานตระกูลฝั่งมารดาของหลี่อวิ๋นเจียวถูกล้มล้างทั้งตระกูลจากการปราบปรามพวกฏ ซึ่งเป็ฝีมือของเสนาบดีผู้มั่งคั่งซึ่งเป็พระญาติฮองเฮา ทำให้แม้ลู่เสิ่นเหมี่ยวจะรอดชีวิตแต่เมื่อทั้งตระกูลต่างไม่เหลือรอด ที่รอดต่างพากันหลบหนีจนสุดชีวิตทำให้หลี่เฉินผู้เป็สามีพาสตรีอื่นเข้าจวน อีกทั้งยังพาบุตรสาวที่เกิดจากสตรีนางนั้นเข้ามาด้วยทำให้ลู่เสิ่นเหมี่ยวได้รู้ว่าแท้จริงแล้วท่านโหวนั้นซุกซ่อนสองแม่ลูกคู่นั้นไว้ เนื่องจากบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยานางนั้นมีอายุมากกว่าหลี่อวิ๋นเจียว 1 ปีเต็มๆ
ลู่เสิ่นเหมี่ยวแทบตรอมใจตายแต่ก่อนตายนางได้ลั่นคำสาปแช่งใส่หลี่เฉินว่าชาตินี้ท่านโหวจะไม่มีวันมีทายาทสืบสกุลได้อีก จากนั้นลู่เสิ่นเหมี่ยวก็ตายอย่างมีเงื่อนงำแต่กลับไร้คนเหลียวแล ทิ้งไว้แต่เพียงบุตรสาววัย 3 ขวบเอาไว้อย่างน่าอนาถ
หลี่เฉินนั้นไม่ใส่ใจคำสาปแช่งนักแต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พบว่าตนไม่สามารถมีบุตรชายได้ แม้จำนวนอนุภรรยาที่มีจะมากมายถึงเพียงใดก็ไม่มีผู้ใดสามารถให้กำเนิดบุตรชายแก่เขาได้ คำสาปนี้เลื่องลือไปทั่วทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าแต่งงานกับเขา ซึ่งหลี่เฉินไม่สนใจมากนักแต่ยังคงแอบพานักพรตมาทำพิธีเพื่อแก้คำสาปแช่งนี้แต่ก็ไม่เป็ผล แต่ในเมื่อคนที่เขารักคือเสิ่นซื่อและเขา้าให้นางเลื่อนขั้นเป็ภรรยาเอก การมีบุตรชายคือหนทางในการกอบกู้ศักดิ์ศรี
หากแต่เขามิอาจมีบุตรชายได้ ทำให้หลี่เฉินเกิดความอับอาย กระนั้นการมอบตำแหน่งให้คนรักก็คือทางออกหากแต่คนในตระกูลต่างคัดค้านอย่างหนักหน่วง ยิ่งตระกูลหลี่สายรองยิ่งไม่ยินยอม หากเสิ่นซื่อได้เป็ภรรยาเอกแล้ววันหนึ่งให้กำเนิดบุตรชายขึ้นมา ตำแหน่งซื่อจือก็จะหลุดลอยไป เื่นี้พวกเขายอมไม่ได้หรอก
หลี่เฉินนั้นกลายเป็คนหมดไฟทันที สิ่งที่เขาสนใจกลายเป็เื่การแต่งโคลงกลอน จิบชา อ่านตำรา ทำตัวเป็บุรุษไร้จุดมุ่งหมาย ทำให้นับวันตระกูลหลี่ยิ่งดูตกต่ำ ไม่มีผู้ใดเป็ขุนนางใหญ่โต เหลือทิ้งไว้เพียงอำนาจเก่าเท่านั้น
เมื่อเสิ่นซื่อไม่อาจเลื่อนขั้นเป็ฮูหยินเอกได้ อีกทั้งหลี่เฉินยังหันไปสนใจตำราแต่เขาจะยังยกนางให้เป็ที่หนึ่งแม้จะมีอนุภรรยาหน้าใหม่โผล่มาเรื่อยๆ แต่ผู้คุมเรือนหลังที่แท้จริงคือเสิ่นซื่อ ทำให้นางทวีความร้ายกาจจนหลี่อวิ๋นเจียวเกือบไม่รอดมาจนโตอยู่หลายครั้ง โดยหลังจากที่มารดาของหลี่อวิ๋นเจียวสิ้น ตำแหน่งภรรยาเอกของผู้เป็บิดานั้นไม่เคยว่างเว้น แต่จนแล้วจนเล่าก็ไม่มีผู้ใดอยู่รอด ต่างล้มตายอย่างมีปริศนาจนท่านโหวล้มเลิกการแต่งภรรยาเอก อีกทั้งชาติตระกูลพวกนางเ่าั้ก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงพอหลังได้รับเงินเยียวยาต่างก็พากันเงียบหายไป
ไม่รู้ว่าจะโชคดีหรือโชคร้ายที่หลี่อวิ๋นเจียวมีคู่หมั้นั้แ่นางยังอยู่ในครรภ์มารดาผู้นั้น คือเซียวเสวียนจิ่น ซือจื่อตระกูลเซียว อีกทั้งนายท่านใหญ่ของตระกูลเซียวยังเป็ถึงเสนาบดีกรมพระคลัง แต่เนื่องจากเหตุใดไม่ทราบอยู่ๆ วันหนึ่งก็พากันมาขอถอนหมั้นกับนาง ทำเอาท่านโหวถึงกับโกรธจัดกล่าวหาว่าเป็ความผิดของหลี่อวิ๋นเจียว
ขณะที่เสิ่นซื่อที่ตอนนี้มีตำแหน่งใหญ่สุดในหมู่อนุภรรยาและถือว่าใกล้ชิดท่านโหวมากที่สุดเอาแต่กล่อมท่านโหวว่าจะจัดการเื่คู่ของนางให้ดี แต่แท้จริงแล้วกลับจะส่งนางไปแต่งงานกับคหบดีเฒ่าในเมืองที่แก่กว่าท่านพ่อของนางเสียอีก
หลี่อวิ๋นเจียวหมดสิ้นหนทาง นางจึงคิดแผนการจับคุณชายดีๆ ขึ้นมาให้มาแต่งงานกับนาง เดชะบุญอยู่ดีๆ ก็มีรองแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล นามว่า กู้จือเสวี่ย มาขอนางแต่งงาน พร้อมจัดการวันที่เสร็จสรรพ แม้กู้จือเสวี่ยจะมีพื้นเพรากหญ้า แต่ดูจากผลงานที่ผ่านมาของเขา รับรองได้เลยว่าเขาจะต้องอนาคตไกลอย่างแน่นอน ท่านโหวจึงตกปากรับคำ
เมื่อถึงวันแต่งนางดีใจอย่างมาก ถึงกับนอนไม่หลับมาหลายคืนเพราะความดีใจที่มีคนเห็นคุณค่าของนาง ขอนางแต่งงาน นางได้ยินกิตติศัพท์ของว่าที่เ้าบ่าวเนิ่นนาน โดยที่นางไม่เอะใจเลยว่าเหตุใด เสิ่นซื่อที่ยามปกติจงเกลียดจงชังนางยิ่ง ถึงไม่คิดจะขัดขวางนางด้วยซ้ำ
ในคืนแต่งงานนางนั่งรอเ้าบ่าวจนดึกดื่นกว่าเ้าบ่าวจะมาหา แม้จะดูมึนเมาไปสักหน่อย แต่นางก็พร้อมสำหรับครั้งแรกของนางที่จะมอบให้เขา แต่พอนางตื่นก็พบว่าทุกอย่างเหมือนฝันสลาย เมื่อกู้จือเสวี่ยตื่นก็ทำท่าทางใพร้อมกับโมโหนางสุดขีด พร้อมกับถามว่านางคือใคร จนได้ความว่ากู้จือเสวี่ยชอบพอกับพี่สาวต่างมารดาของนางนามว่า หลี่ชิงหลวน
กู้จือเสวี่ยสอบถามจนได้ทราบว่าหลี่ชิงหลวนเป็บุตรสาวคนโตของท่านโหว แห่ง ตระกูลหลี่ แม้จะไม่รู้ชื่อแต่ก็รู้แน่ชัดว่านางในดวงใจคือคุณหนูใหญ่จากตระกูลหลี่ เขาจึงรีบบึ่งมาสู่ขอ แต่กลับได้เ้าสาวผิดคน เนื่องจากนางถือว่าเป็คุณหนูใหญ่อย่างถูกต้อง เนื่องจากกฎตระกูลหลี่มีบัญญัติเอาไว้ว่าบุตรีหรือบุตรชายคนแรกของตระกูลจะต้องเกิดจากภรรยาเอกเท่านั้นทำให้แม้หลี่ชิงหลวนจะเกิดก่อนแต่ตำแหน่งคุณหนูใหญ่ย่อมต้องตกเป็ของหลี่อวิ๋นเจียว อีกทั้งนี่เป็กฎตระกูลทำให้บุคคลภายนอกไม่ทราบถึงกฎข้อนี้ จึงเกิดเหตุการณ์แต่งงานผิดฝาผิดตัวขึ้นมาได้
หลี่ชิงหลวนนั้นได้ฤกษ์ตกแต่งเจียงหยาง ตระกูลเจียงถือได้ว่าเป็ตระกูลเก่าแก่ซึ่งเป็ตระกูลที่มีเส้นสายมากมาย แม้ฉากหน้าจะดูเป็เพียงตระกูลคหบดีตระกูลหนึ่งแต่ก็ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน อีกทั้งในอดีตตระกูลนี้ยังมีพระสนมมากมาย รวมไปถึงองค์ชายรองก็เกี่ยวพันกับตระกูลเจียงเช่นกัน
มารดาขององค์ชายรองนั้นเป็หญิงสาวจากตระกูลเจียงแต่กลับสิ้นใจหลังเข้าวังมาได้เพียง 2 ปี เพราะตกเืจากการให้กำเนิดองค์ชายรอง ฮ่องเต้ทรงสงสารจึงมอบองค์ชายรองให้ฮองเฮาเป็ผู้เลี้ยงดู ทำให้เื้ัของตระกูลเจียงนั้นมิอาจจะดูเบาได้เลย
หญิงสาวในดวงใจต้องแต่งงาน กู้จือเสวี่ยมีหรือจะทนไหว ทำให้เขายิ่งชิงชังหลี่อวิ๋นเจียวยิ่งนัก ั้แ่นั้นเป็ต้นมากู้จือเสวี่ยก็ไม่เคยผ่านมาให้นางเห็นหน้าแม้แต่นิด แม้นางจะโดนท่านแม่ของเขาและนางสาวของเขากลั่นแกล้งให้นางอับอายอยู่บ่อยครั้ง เขาก็ไม่เคยโผล่หัวมาช่วยเหลือทำให้นางอยู่อย่างจนใจ เจ็บทั้งกายและใจ
แต่แท้ที่จริงแล้วในความคิดของกู้จือเสวี่ยไม่เคยอยากจะกลั่นแกล้งหลี่อวิ๋นเจียวเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยเื่ในเรือนหลังนั้นมิใช่หน้าที่ที่บุรุษจะเข้าไปยุ่ง กู้จือเสวี่ยจึงได้แต่ปล่อยผ่านเสมอ หลังจากแต่งนางเข้ามาเขาก็ทำใจได้แล้ว แม้ไม่รักแต่ก็ไม่อยากให้นางอยู่อย่างลำบาก ทำให้กู้จือเสวี่ยปฏิเสธสตรีไปมากมาย เนื่องจากหน้าที่การงานของเขาที่กำลังไปได้ดีทำให้มีผู้ที่ยินยอมมอบสาวงามให้เขาแต่กู้จือเสวี่ยก็หาได้สนใจไม่ โดยเฉพาะเื่นี้จะให้มารดาทราบไม่ได้เป็อันขาด มิเช่นนั้นเรือนหลังคงลุกเป็ไฟยิ่งกว่าเดิม
ยามหลี่อวิ๋นเจียวยังอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลหลี่ อาหารการกินของนางแย่กว่าบ่าวไพร่ในเรือนเสียอีก จนบางครั้งบ่าวคนสนิทของนางที่ติดตามมาจากบ้านเดิมอย่างปี้ถิงและปี้ถังยังต้องเจียดอาหารมาให้นางในบางเวลา
แม้แม่สามีและน้องสามีจะไม่ชมชอบนางนักแต่หลี่อวิ๋นเจียวก็หาได้สนใจไม่ ชีวิตของนางดูยากลำบากแต่ชีวิตของกู้จือเสวี่ยกลับเดินไปในทิศทางที่ดี สามีของนางตอนนี้กำลังเป็โปรดปรานของฮ่องเต้อยู่มาก เนื่องจากเื้ัของกู้จือเสวี่ยไม่มีผู้มีอำนาจหนุนหลัง ผู้มีอำนาจเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือ ฮ่องเต้ เท่านั้น อาจจะเป็เพราะความโปรดปรานที่ดูจะไม่มีที่สิ้นสุดของฮ่องเต้ ดูได้จากรางวัลมากมายที่พระราชทานให้จวนรองแม่ทัพอย่างไม่หยุดหย่อน ทำให้แม่สามีและน้องสามีนั้นหยิ่งผยองเป็อย่างมาก
ชาติกำเนิดเดิมของกู้จือเสวี่ยก็คือชาวบ้านธรรมดาต่างกับหลี่อวิ๋นเจียวที่ถือได้ว่าเป็คุณหนูจวนโหว ( ซึ่งจริงๆ แค่เปลือกนอกเท่านั้น) พวกเขาจึงยิ่งมองหลี่อวิ๋นเจียวแล้วยิ่งรู้สึกขัดตา เพราะตอนนี้พวกนางนั้นได้รับความสำคัญอย่างมาก ต่างกับหลี่อวิ๋นเจียวที่ชีวิตตกต่ำมากไปกว่าเดิมเพราะข่าวลือเสียหายที่ว่าเ้าของร่างหลอกลวงท่านรองแม่ทัพแต่งงานเผยแพร่ไปทั่ว หน้าของนางจึงแทบมุดจมดิน แต่พี่สาวของนาง หลี่ชิงหลวนกับกลายเป็คนดีและมีชะตากรรมที่น่าสงสารถึงกับต้องยินยอมให้น้องสาวแย่งบุรุษที่ชมชอบตนเอง
ข่าวลือนั้นหนักถึงขนาดที่ว่าหลี่อวิ๋นเจียวคนนี้เอาแต่ใจ ถ้าตนเองไม่ได้แต่งกับกู้จือเสวี่ยจะยินยอมพร้อมตายเลยทีเดียว ทำให้หลี่ชิงหลวนรู้สึกสงสารน้องสาวผู้นี้ยิ่งนัก ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปในหลายรูปแบบเพียงแต่ในตอนนี้จิตใจของหลี่่อวิ๋นเจียวกลับชินชาไปเสียแล้ว ความหวังเล็กๆ ของนางวูบดับลงไปอีกครั้ง จนเวลาผ่านไป 3 เดือนกว่า หลี่อวิ๋นเจียวถึงทราบว่าตนตั้งครรภ์เป็แน่ เมื่อเห็นสภาพความเป็อยู่ของตนเองในจวนแห่งนี้แล้วนางไม่มีความสุข ไฟที่มอดดับกลับมาลุกไหม้อีกครั้ง เมื่อนางรู้ว่าในท้องเล็กๆ นี้มีสิ่งมีชีวิตอยู่ภายใน
นางจึงอนุญาตแม่สามีไปพักผ่อนที่บ้านพักของมารดา เนื่องจากมีอาการเจ็บป่วยและตัวของหลี่อวิ๋นเจียวเองก็้าที่จะมุ่งเข้าหาธรรมะ ฮูหยินผู้เฒ่ากู้รู้สึกดีใจยิ่งที่เ้าของร่างไปไกลหูไกลตา กล่าวได้ว่ายากยิ่งนักที่แม่สามี ลูกสะใภ้จะรักใคร่กลมเกลียว จวนที่เ้าของร่างเลือกนั้นตั้งอยู่ที่อำเภอหรู่หยาง บ้านเกิดท่านยายของนาง แม้จะไม่ใช่เมืองหลวงแต่ก็สามารถเดินทางสัญจรได้ง่ายกว่าที่อื่น
นับั้แ่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมา 2ปีกว่าแล้ว ไม่เคยมีจดหมายมาถามไถ่ใดๆ จากทั้งทางบ้านเดิมของนาง และฝั่งบ้านสามี แม้นางจะเคยเขียนจดหมายบอกข่าวคราวกับกู้จือเสวี่ยว่านางคลอดลูกของเขาแต่ก็ไม่เคยได้รับการตอบกลับ ในที่แห่งนี้มีแค่นางกับลูก และหญิงรับใช้อีกสองคนเท่านั้น
หลี่อวิ๋นเจียวปวดหัวอย่างหนักเนื่องจากความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามามากเกินไปจนต้องลงไปนอนกุมหัวกับพื้น ปี้ถังซึ่งเดินผ่านมาได้ยินเสียงกู้เสียวเสี่ยวร้องงอแงเสียงดัง เมื่อปี้ถังเปิดประตูหน้าออกก็เห็นหลี่อวิ๋นเจียวลงไปนอนกุมหัวด้วยความเ็ป
“ฮูหยินเป็อันใดหรือเ้าคะ ปวดหัวหรือเ้าคะ ” เมื่อเห็นหลี่อวิ๋นเจียวไม่มีการตอบสนองปี้ถังจึงรู้สึกร้อนใจเป็อย่างมาก
“ปี้ถิง รีบไปตามหมอมาเร็ว ตอนนี้เลย” ว่าแล้วปี้ถังก็อุ้มกู้เสียวเสี่ยวขึ้นมาพลางตบหลังเด็กน้อยเบาๆ เพื่อปลอบโยน เด็กน้อยใเมื่อเห็นมารดาของตนลงไปกุมศีรษะพร้อมทั้งแสดงท่าทางที่เ็ปออกมา เด็กน้อยกู้เสียวเสี่ยวจึงร้องไห้จ้าด้วยอาการใ
ปี้ถิงได้ยินดังนั้นนางจึงรีบมาที่ห้อง จากนั้นนางก็รีบมาประคองหลี่อวิ๋นเจียวขึ้นมาจัดท่าทางให้เข้าทีแล้วรีบไปตามหมอมาในทันที สภาพร่างกายคุณหนูนั้นแย่ลงั้แ่หลังคลอดลูก ในตอนนี้มีทรัพย์สมบัติเหลือเท่าไหร่นางพร้อมสู้เพื่อให้ร่างกายของคุณหนูกลับมาดีดังเดิม
1K
