เมื่อหลอกล่อให้อาร์มตามเข้ามาในบ้านได้แล้วเธอให้อาร์มนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น เปิดทีวีให้เขาดู และเดินหลบไปเพื่ออาบน้ำ
เธอเลือกชุดที่จะใส่พบว่าชุดของตัวเองมีแต่ชุดที่เรียบร้อยทั้งนั้นเลยแม้แต่ชุดนอนก็เป็ชุดนอนผ้าแพรแบบกางเกงขายาว ดูยังไงก็เรียบร้อยลองค้นหาเสื้อผ้าอื่นๆ ที่พอจะทำให้บรรยากาศชวนเคลิ้มได้ ก็ไม่มีเลยสักชิ้นเสื้อผ้าทั้งตู้ของเธอมีแต่ความเรียบร้อย ผ้าหนา และเชยมาก เฮ้อ...แล้วจะทำยังไงดี
เธอคิดไปคิดมาก็ได้กลยุทธ์อ่อยเหมือนไม่อ่อยเธอต้องหาเสื้อผ้าที่หลวมสักหน่อย ใส่แล้วหลวมโพรกจวนจะหลุดไม่หลุดแหล่แบบนั้นก็น่าจะกระตุ้นอารมณ์ได้พอสมควรล่ะมั้ง
หลังจากที่ใช้เวลาค้นเสื้อผ้าไปหลายนาทีเธอก็ได้ชุดนอนผ้าแพรสีขาวออกมาชุดหนึ่งสีขาวอาจจะดูจืดชืดแต่ชุดนี้ตัดเย็บโดยกุ๊นขอบผ้าสีดำ ทำให้ชุดสีขาวเรียบๆดูมีลูกเล่นน่ารักเธอจำได้ว่าแม่ของเธอซื้อมาให้แต่พ่อไม่ปลื้มกับชุดนี้เธอจึงไม่เคยใส่ยังคงเป็ชุดนอนผ้าแพรแบบกางเกงเพียงแต่ชุดนี้เป็กางเกงขาสั้นที่ขากางเกงกว้างออกพอสมควรถ้านั่งไม่ระวังก็อาจจะโป๊ได้ แถมชุดนอนชุดนี้ยังหลวมอีกต่างหาก เธอตัดสินใจทันทีว่าจะเลือกใส่ชุดนี้
เธอเริ่มเข้าไปอาบน้ำหลังจากถอดเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เธอยืนมองดูตัวเองในกระจก ใช้มือสำรวจร่างกายตัวเองไปทั่วอยู่ๆ ก็เกิดความปรารถนาทางกายขึ้นมาร่างกายที่ดีขนาดนี้กลับไม่เคยได้รับความสุขสมอย่างเต็มที่ น่าเสียดายจริงๆนั่นแหละ ในเมื่อเธอได้ย้อนกลับมาแล้วเธอจะไม่ทำให้ตัวเองเสียดายแบบนั้นอีก
ความร้อนรุ่มแปลกๆ เกิดขึ้นตรงส่วนบอบบางที่สุดของเธอเธอใช้มือบีบเคล้นส่วนอวบอัด้า เนื้อแน่นๆ แบบนี้บีบแล้วรู้สึกดีจริงๆจากนั้นเธอก็เริ่มลงมือสำเร็จโทษตัวเองอย่างที่เคยทำในชาติที่แล้วเพียงแต่ตอนนี้เธอต้องยั้งมือไว้ก่อน จะรุกล้ำเข้าไปในตรงนั้นไม่ได้เธอต้องรักษาเยื่อบางๆ ที่เรียกว่าเยื่อพรหมจรรย์นั้นไว้ให้ดีธารทิพย์ใช้เวลาในห้องน้ำอีกพักใหญ่ๆ ในอาบน้ำและทำภารกิจส่วนตัว ระหว่างนี้ยังนึกอยู่ตลอดว่าจะทำยังไงให้อาร์มยอมอยู่ที่บ้านของเธอคืนนี้
อาร์มนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นดูทีวีไปพลาง มองท้องฟ้าข้างนอกไปพลาง ฟ้ามืดลงมากแล้วความจริงเขาไม่อยากขี่มอเตอร์ไซค์บนถนนตอนดึกๆ เลยแต่วันนี้มีเหตุให้ต้องอยู่ที่นี่นานกว่าที่คิดแถมข่าวภาคค่ำทางทีวียังบอกว่าคืนนี้จะมีพายุเข้าด้วยถ้าเขาออกจากที่นี่ช้าระหว่างทางอาจจะโดนฝนเขานั่งรอคอยอยากให้ธารทิพย์อาบน้ำเสร็จเร็วๆ เขาจะได้ไม่ต้องเดินทางดึกมากนักและไม่เสี่ยงกับการเปียกมะล่อกมะแล่ก
แต่การรอคอยกับความจริงเป็คนละเื่กันธารทิพย์อาบน้ำค่อนข้างนานทีเดียว เขาได้แต่นึกในใจว่าพวกสาวๆคงจะอาบน้ำนานแบบนี้เป็ปกติ ธารทิพย์ยังไม่โตมากแต่เธอก็ถือเป็สาวน้อยคนหนึ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกรักสวยรักงามแบบผู้หญิง
เอาเถอะ ช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้สุดเขาเป็ผู้ชายจะคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กผู้หญิงได้ยังไงกัน
ลมเริ่มพัดมาเอื่อยๆฟ้าแลบแปลบปลาบเป็ระยะ ธารทิพย์ในชุดนอนสีขาวเดินออกมาจากส่วนลึกของบ้าน
“เสร็จแล้วค่ะ พี่อาร์มรอนานไหมคะ”เสียงหวานเจื้อยแจ้วมาก่อนตัว
“ไม่นานจ้ะ เสร็จแล้วใช่ไหมงั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะ”
เธอเพิ่งออกมา เขาก็เริ่มเอ่ยปากขอตัวกลับเลยธารทิพย์ได้แต่นึกน้อยใจ “มืดแบบนี้พี่อาร์มขับรถได้ไหมคะ จะอันตรายหรือเปล่า”เธอพยายามโน้มน้าวอ้อมๆ ให้เขาเป็ฝ่ายเปลี่ยนใจความจริงแล้วเธออยากจะบอกเขาไปตรงๆ ว่า ไม่ต้องไปหรอก คืนนี้ค้างที่นี่เถอะค่ะแต่จนใจที่เธอทำแบบนั้นไม่ได้
“ไม่น่าจะอันตรายมากมั้ง ไฟถนนยังพอมองเห็นทางอยู่” อาร์มตอบพร้อมทั้งลุกยืนขึ้นเตรียมตัวจะออกจากบ้าน
ธารทิพย์เหลือบเห็นกุญแจรถวางอยู่บนโต๊ะกลางหน้าทีวีเธอจึงเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ พลางทำหน้าตื่นชี้ไปที่ท้องฟ้านอกบ้าน “ดูท้องฟ้าสิคะเหมือนฝนใกล้จะตกแล้ว”
อาร์มเบือนสายตาไปมองท้องฟ้าตามที่เธอชี้นำเธอรีบเอาตัวบังโต๊ะไว้แล้วใช้มือไพล่หลังเอื้อมไปหยิบกุญแจรถใส่ลงไปที่กางเกงชั้นในด้านหลังของตัวเองเสื้อชุดนอนของเธอมีกระเป๋าด้านหน้า ถ้าเอากุญแจใส่กระเป๋าเขาต้องเห็นแน่ๆนอกจากเอายัดไว้ใส่กางเกงในก็ไม่มีที่ไหนให้ซ่อนอีกแล้ว เอาใส่ไว้ตรงนั้นชั่วคราวก่อนแล้วกันอันดับแรกก็ต้องซ่อนกุญแจรถก่อนนี่ล่ะ ไม่มีกุญแจเขาจะขับรถกลับได้ยังไง
“หวังว่ามันจะไม่ตกตอนพี่ยังไม่ถึงหอนะ”อาร์มหันกลับมาและมองไปที่โต๊ะ บางอย่างบนโต๊ะหายไป บางอย่างที่เขาต้องใช้กุญแจรถของเขาหายไปแล้ว “เอ๊ะ กุญแจรถพี่หายไปไหน เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลย”
“อะไรหายนะคะพี่อาร์ม”ธารทิพย์ถามพาซื่อ ทำหน้าไร้เดียงสาไม่มีพิษไม่มีภัย
“กุญแจรถพี่หายไปไหนแล้วไม่รู้”อาร์มบอกด้วยเสียงค่อนข้างร้อนรน มืดแล้ว ฝนก็จะตก กุญแจรถก็ดันมาหายอีกแล้วจะกลับหอยังไงล่ะทีนี้
“เหรอคะ น้ำก็ว่าน้ำเห็นอยู่นะ แถวๆนี้หรือเปล่าคะ เดี๋ยวน้ำช่วยหาค่ะ เผื่อทำหล่นไว้ตรงไหน”พูดพลางทำท่ามองหาตามพื้น
ถึงแม้อาร์มจะสงสัยว่าอยู่ดีๆทำไมกุญแจหายไป แต่เด็กสาวตรงหน้ายังเด็กเกินกว่าที่เขาจะนึกสงสัยอะไรเธอเขาจึงก้มมองตามพื้น ตามเก้าอี้ ช่วยเธอหาด้วยอีกแรง
ธารทิพย์เห็นอาร์มก้มลงมองพื้นเธอรีบล้วงมือเอากุญแจออกมาจากด้านหลังแล้วใส่ไปด้านหน้าแทน ยังจัดวางไม่เข้าที่ดีอาร์มก็เงยหน้าหันมามองเธอด้วยความใเธอรีบเอามือไว้ข้างตัวและฝืนยิ้มฝืดๆ ให้เขาดู
อย่านะ อย่าแสดงพิรุธในใจเธอภาวนาให้เขาอย่าได้สงสัยอะไร
อาร์มเห็นเธอยิ้มฝืนๆก็คิดว่าเธอคงรู้สึกผิดที่ทำให้เขาเสียเวลา และกุญแจยังหายไปอีก “เป็อะไรเราหน้าเจื่อนเชียว แค่กุญแจหายเองน่า อย่าคิดมากเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปร้านกุญแจก็ได้แล้ว”
นั่นไง สมเป็คนที่เธอแอบปลื้มใจดีน่ารักเป็บ้าเลย “พี่อาร์มใจดีจังเลยค่ะ แต่ว่าถ้างั้นวันนี้จะกลับยังไงคะ”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ฝนก็เทกระหน่ำลงมาเสียงฝนกระทบหลังคาดังมากจนคุยกันแทบไม่ได้ยิน “อ้าว ฝนตกแล้วค่ะทำยังไงดีคะเนี่ย”
อาร์มมองไปข้างนอกเห็นฝนที่กำลังตกแล้วได้แต่ถอนหายใจ
“ขอโทษนะคะถ้าพี่อาร์มไม่เอาข้าวมาส่ง คงไม่ต้องมาติดฝนแล้ว” เธอพูดอย่างรู้สึกผิดทั้งที่ในใจไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยสักนิด ฝนตกลงมาสิดี ฟ้าฝนยังเป็ใจกับเธอขนาดนี้เธอจะรู้สึกผิดไปทำไมกันล่ะ
ธารทิพย์ไม่รู้สึกผิดแต่คนที่รู้สึกผิดกลับเป็อาร์ม เขาเห็นเธอทำท่าทางสำนึกผิดก็นึกทบทวนว่าตัวเองได้แสดงท่าทางไม่พอใจใส่เธอไปหรือเปล่า อันที่จริงมันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยสักนิด แม่ให้เขามาส่งข้าวเพราะพ่อแม่ของธารทิพย์ติดธุระเขาเป็พี่ก็ควรมาช่วยดูแลน้องอยู่แล้ว แค่ติดฝนอยู่กับน้องเท่านั้นเองเขาไม่ควรทำให้เป็เื่ใหญ่
“ไม่เป็ไรจ้ะน้ำพี่กลับหอพรุ่งนี้ก็ได้ พรุ่งนี้วันอาทิตย์ พี่ไม่มีเรียน”
“จริงเหรอพี่อาร์มไม่ได้โกรธน้ำแน่นะ”
“ไม่ได้โกรธจ้าลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น” เขาพูดอย่างหนักแน่น น้ำเสียง่ท้ายออกแนวหยอกล้อเธอ
ธารทิพย์ฉีกยิ้มไร้เดียงสาให้เขาพลางเดินเข้ามาใกล้ๆ เขา เสื้อชุดนอนของเธอคอกว้าง และเพราะมันหลวมคอเสื้อที่กว้างอยู่แล้วก็ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก พอเธอขยับเข้ามาใกล้เขาแบบนี้เขาที่ตัวสูงมองลงมาจึงเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นได้อย่างง่ายดาย และที่ทำให้เขานิ่งงันไปก็คือเธอไม่ได้ใส่เสื้อชั้นในเขาไม่เคยเห็นหน้าอกผู้หญิงของจริงในระยะใกล้ขนาดนี้มาก่อนจึงตะลึงมองอยู่ชั่วครูก่อนจะดึงสติตัวเองกลับมาได้ เด็กสมัยนี้โตไวจริงๆลูกสาวเพื่อนแม่ที่เคยขี่จักรยานเล่นกับเขาสมัยอนุบาลตอนนี้กลับเริ่มมีส่วนเว้าส่วนโค้งแล้ว เขาเบนสายตาไปทางอื่นแต่ร่างกายบางแห่งกลับเริ่มตึงแน่นขึ้นมา
ตอนนี้หน้าของธารทิพย์เริ่มแดงขึ้นเธอรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองกำลังร้อนรุ่ม ไม่ใช่เพราะสายตาของอาร์มเธออายุขนาดนี้ โดนเด็กหนุ่มมองหน้าอกนิดหน่อยจะร้อนรุ่มได้ยังไงกันสิ่งที่ทำให้เธอร้อนรุ่มกลับเป็เ้ากุญแจรถที่ตอนนี้นอนนิ่งอยู่ในกางเกงชั้นในของเธอต่างหากเดิมทีเธอคิดว่าเอาไว้ด้านหลังถ้าเธอนั่งลงอาจจะนั่งทับมันจนเจ็บก้นได้เลยหาโอกาสย้ายมันมาไว้ด้านหน้าแต่ใครจะไปรู้ว่าเอามาไว้ด้านหน้าก็เป็ปัญหาอีกเหมือนกัน เพราะตอนนี้กุญแจบ้านั่นกำลังเสียดสีกับจุดอ่อนไหวของเธอเธอรับรู้ถึงการมีอยู่ของมันอย่างชัดเจน
ถูกกระตุ้นแบบนี้ช่วยไม่ได้ที่อารมณ์ปรารถนาของเธอจะเริ่มเกิดขึ้นอีกแล้วเธอมองอาร์มด้วยแววตาหยาดเยิ้ม “งั้นคืนนี้พี่อาร์มก็นอนค้างที่นี่แล้วกันนะคะ”
อาร์มไม่แน่ใจว่าเขาคิดไปเองไหมเขารู้สึกเหมือนธารทิพย์เสียงหวานกว่าเมื่อกี้จะพูดให้ถูกคือเป็น้ำเสียงออดอ้อนซะมากกว่า “คงต้องแบบนั้นแหละจ้ะคืนนี้คงกลับไม่ได้แล้ว”
“พี่อาร์มนอนห้องพ่อแม่น้ำก็ได้ค่ะ”
ธารทิพย์เห็นเขาทำหน้าลำบากใจจึงเอ่ยต่อว่า “หรือไม่ก็นอนห้องน้ำก็ได้ นั่นสิ นอนห้องน้ำก็แล้วกัน”
“นอนห้องน้ำเหรอ ไม่ดีมั้ง”เขากับเธอเริ่มโตกันแล้ว จะนอนห้องเดียวกันได้ยังไง
“ทำไมไม่ดีล่ะคะ น้ำว่าดีออก เหมาะมากเลย”
อาร์มได้ยินแล้วอยากจะบ้าเธอโตเป็สาวแล้วทำไมยังไม่เข้าใจอีกนะว่าชายหญิงห้ามใกล้ชิดกันจะมานอนห้องเดียวกันไม่ได้ ถ้าแม่รู้เข้าเขาคงโดนตีหัวแตก “น้ำ น้ำเป็สาวแล้วนะต้องดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้ใครมานอนด้วยง่ายๆ รู้ไหม”
“รู้ค่ะ งั้นตกลงคืนนี้พี่อาร์มนอนที่ห้องน้ำนะคะ”
เด็กหนุ่มนึกสบถในใจเขาเพิ่งบอกไปเมื่อกี้ว่าอย่าให้ใครมานอนด้วยง่ายๆ เธอยังจะมาชวนเขาไปนอนด้วยอีกนี่ถ้าเขาไม่ได้รู้จักเธอมาั้แ่เด็กคงต้องคิดว่าเธอกำลังอ่อยเขาอยู่แน่ๆ
170
