ตอนที่4 ปะทะเอเลี่ยนครั้งแรก
สถาบันประถมศึกษายูเอซเป็โรงเรียนระดับประถมอันดับหนึ่งของเขตเก้าก๊อตจึงส่งแกรนให้มาเรียนที่นี่เพราะหวังว่ามันจะช่วยสอนน้องสาวเขาได้อย่างดีเยี่ยมแต่เขาก็ไม่นึกว่าอยู่ๆจะมีประตูผีโผล่ขึ้นมาได้นี่ก็เป็เวลากว่าห้าปีแล้วหลังจากที่ไม่มีเอเลี่ยนปรากฏขึ้นที่เขตเมืองที่เก้าแห่งนี้นึกไม่ถึงว่าอยู่ๆวันนี้กลับมีเอเลี่ยนโผล่ออกมา
“บ้าเอ้ย มันเกิดขึ้นได้ยังไงวะ”
ก๊อตบ่นพึมพำขณะที่เคลื่อนตัวจากดาดฟ้าตึกหนึ่งไปอีกตึกหนึ่งด้วยความคล่องแคล่วประมาณสามร้อยเมตรก่อนจะถึงสถาบันยูเอซก๊อตก็ะโลงมาที่พื้นก่อนจะวิ่งเข้าไปตรงนั้นมีสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายปลาหมึกลอยอยู่เหนือพื้นดินประมาณหนึ่งเมตรตัวมันมีเกราะเหมือนกับเปลือกหอยสีขาวๆและมีหนวดปลาหมึกสีม่วงๆ ดวงตามันเป็สีแดงก่ำ มันมีความสูงประมาณสองเมตรกว้างหนึ่งเมตรและหนาประมาณหนึ่งเมตร
บึ้ม!
มันยิงเลเซอร์ออกมาจากดวงตาของมันทำลายกำแพงโรงเรียนจนพังเป็รูขนาดใหญ่ตอนนี้เขายังคงเห็นมันแค่ตัวเดียว อีกตัวไม่รู้ว่ามันไปอยู่ที่ไหนตอนนั้นเองที่ก๊อตเห็นว่ามีคนสวมชุดเกราะสีขาวทั้งตัวเพิ่งมาถึงพวกเขาเป็ผู้ตรวจตรา ทั้งสองเรียกอาวุธออกมาถือไว้ อาวุธของพวกเขาเป็หอกที่ทำมาจากชิ้นส่วนของเอเลี่ยนผู้ตรวจตราคนหนึ่งได้พุ่งเข้าไปแล้วใช้หอกแทงเข้าใส่มัน แต่ทว่ามันกลับเคลื่อนที่บนอากาศได้รวดเร็วหลบการโจมตีของพวกเขาได้โดยง่าย
อีกคนโจมตีไปอีกทางขณะที่มันหลบมาปลายหอกทิ่มเข้าตรงเกราะของมัน แต่ทว่าหอกนั้นก็ทำได้แค่ฝากรอยขีดข่วนตื้นๆไว้ที่เกราะของมันเพียงเท่านั้นมันไม่สามารถสร้างความเสียหายให้มันได้เลยมันลอยเคลื่อนที่ไปอีกทางแล้วยิงเลเซอร์ออกจากตาอีกครั้ง แสงเลเซอร์สีแดงพุ่งเข้าจู่โจมพวกเขาแต่พวกเขาก็สามารถหลบการโจมตีของมันได้
ระหว่างนั้นก๊อตก็กวาดสายตามองไปยังประตูอาคารเรียนที่มีครูผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอพยพเด็กๆออกมาขณะนั้นยังได้ยินเสียงะเิดังออกมาจากในตัวอาคารอีกด้วยคงเพราะเหตุนี้ครูจึงพาเด็กนักเรียนหนีออกมาในกลุ่มเด็กนักเรียนมีแกรนรวมอยู่ด้วยมันทำให้ก๊อตยิ่งเป็ห่วงเธอเข้าไปอีก
บึ้ม
เกิดะเิขึ้นใกล้ๆกับทางออกซึ่งมีนักเรียนวิ่งออกมาอยู่มองเข้าไปเห็นเอเลี่ยนอีกตัวหนึ่งที่มีรูปร่างเหมือนกันมันลอยเข้ามาแล้วยิงเลเซอร์เข้าใส่
“มันมีอีกตัวหนึ่ง”
ผู้ตรวจตราคนหนึ่งร้องะโขึ้นแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เนื่องจากตอนนี้เขาติดอยู่ในการสู้กับเอเลี่ยนตัวนั้นอยู่ในขณะที่อีกคนกำลังจะพุ่งเข้าไปช่วยกลับโดนหนวดของเอเลี่ยนพุ่งมาพันรอบขาของเขาไว้
“ไม่ทันแน่”
เขาะโขึ้นในขณะที่สายตาเห็นว่าเอเลี่ยนตัวนั้นกำลังจะยิงเลเซอร์เข้าใส่กลุ่มนักเรียนและครู
บึ้ม!
เกิดะเิขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เอเลี่ยนตัวนั้นยิงเลเซอร์ออกไปเลเซอร์ลูกนี้ห่างจากกลุ่มของเหล่านักเรียนและครูเพียงแค่สามถึงสี่เมตรถ้าเมื่อครู่ไม่มีใครเข้ามาทำให้มันเคลื่อนตัวออกไปป่านนี้กลุ่มนักเรียนและครูคงไม่มีชีวิตยืนอยู่ในตอนนี้หรอก
เอเลี่ยนที่ถูกทำให้เซหันมามาองเ้าของร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันก๊อตที่เพิ่งพุ่งเข้ามาใช้เท้าถีบจนร่างของมันเคลื่อนไปกว่าเมตรหนึ่งกำลังยืนประจันหน้ากับเอเลี่ยนหมึกในมือของเขาถือกระบองไฟฟ้าอยู่หนึ่งอัน
“พาเด็กๆหนีไปก่อน”
เขาร้องสั่งครูผู้หญิงที่อยู่กับเด็กๆให้พานักเรียนหนีไปซึ่งเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน
“เขาเป็ใคร มาจากหน่วยไหน”
“ไม่รู้ซิแต่ที่แน่ๆพลังของเขาต้องมากกว่าระดับCอย่างพวกเราแน่”
ผู้ตรวจตราทั้งสองแปลกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่พวกเขาไม่มีเวลามาห่วงดูเพราะตอนนี้เอเลี่ยนตัวนั้นกำลังคลั่งพวกเขาทั้งคู่จำเป็ต้องจัดการมันให้ได้โดยเร็วก่อนที่มันจะอาละวาด
“เข้ามาเลยไอ้เ้าสัตว์ประหลาด”
ก๊อตคอยยืนขวางไม่ให้เอเลี่ยนโจมตีไปยังกลุ่มนักเรียนเหมือนว่าเอเลี่ยนมันจะเลิกสนใจกลุ่มนักเรียนไปแล้ว ตอนนี้มันหันมาสนใจชายที่อยู่ตรงหน้ามันมากกว่ามันยิงเลเซอร์ออกมา ก๊อตหลบไปจึงทำให้เลเซอร์มันพุ่งไปะเิบนพื้นก่อให้เกิดหลุมขนาดใหญ่ก๊อตใช้เทคนิคการต่อสู้จากเอลอน่ามาใช้โดยการะโขึ้น้าแล้วฟาดกระบองไฟฟ้าเข้าที่เกราะของมันแต่ทว่าเกราะของเอเลี่ยนกลับต้านทานไฟฟ้า ไม่เพียงแต่ทำอะไรมันไม่ได้แต่กระบองกลับเป็ฝ่ายที่ต้องหักไปเอง
เมื่อตัวเขาลงมาถึงพื้นก็เรียกดาบที่เพิ่งซื้อออกมาเขาหันกายเข้าไปทางมันแล้วพุ่งร่างเข้าใส่ทันทีดาบในมือฟันเข้าใส่แต่มันหมุนตัวหลบกลางอากาศไปได้จากนั้นมันก็ยิงเลเซอร์เข้ามาอีกทำให้ก๊อตต้องะโหลบออกมามันหดหนวดเข้าไปในเกราะเปลือกหอยแล้วใช้เกราะที่แข็งแรงพุ่งเข้ามาใส่ก๊อตหลบออกไปมันจึงพุ่งตรงเข้าที่อาคารเรียน ตัวอาคารส่วนนั้นจึงพังลงภายในฝุ่นควันที่คละคลุ้งมีเลเซอร์ยิงออกมา ดีที่มันไม่ได้ตรงมาที่เขาดูเหมือนมันยิงออกมาแบบมั่วๆ
เมื่อฝุ่นควันเริ่มจางหายไปก๊อตก็พุ่งเข้าใส่มันอีกครั้งขณะที่ดาบกำลังจะฟันเข้าไปโดนตัวมันหนวดปลาหมึกก็พุ่งเข้าใส่เขา เขาจึงต้องหันมาใช้ดาบตัดหนวดของมันทิ้งไปมันร้องออกมาด้วยความเ็ปก่อนจะลอยหายเข้าไปในอาคาร
ก๊อตวิ่งไล่มันเข้าไปมีรอยเืสีเขียวๆหยดตามทางเดินทำให้ง่ายต่อการตามตัวเขาวิ่งไปพร้อมกับถือดาบไว้ในมือ ดาบราคาสองล้านทองมันคุ้มค่าแก่เงินที่เสียไปจริงๆ ก๊อตครุ่นคิดขึ้นในขณะที่กำลังไล่ล่าเ้าเอเลี่ยน
เขามั่นใจว่าด้วยดาบเล่มนี้จะทำให้เขาสามารถสังหารเอเลี่ยนตัวนี้ได้ และมันจะเป็เช่นนั้นเพราะดาบที่เขาถืออยุ่มันผ่านการเคลือบเพชรดำถึงสามสิบเปอร์เซ็นทำให้ดาบมีความคมที่เพิ่มขึ้นจึงทำให้มันแข็งแกร่งจนสามารถตัดเหล็กได้อย่างกับตัดเต้าหู้
เอเลี่ยนตัวนั้นลอยเข้าไปในห้องๆหนึ่งเมื่อก๊อตตามเข้าไปมันก็ยิงเลเซอร์ออกมาอีก เขาวิ่งหลบแล้วพุ่งเข้าไป มันใช้หนวดพุ่งออกมาเพื่อโจมตีแต่ก๊อตก็สามารถใช้ดาบตัดมันออกไปเมื่อเห็นว่าไม่สามารถใช้หนวดโจมตีอีกฝ่ายได้มันจึงใช้หนวดเส้นที่เหลือคว้าเอาโต๊ะภายในห้องเรียนขึ้นแล้วขว้างใส่เขาสลับกับยิงเลเซอร์ออกมาทำให้อาคารเรียนถล่มลงมา
ก๊อตใช้ดาบตัดเศษอาคารที่หล่นลงมาใส่จนขาดออกแล้วเขาก็ะโขึ้นบนหลังคาส่วนที่ยังไม่พังลงมามันหดเข้าไปในเกราะอีกครั้งแล้วพุ่งตามเขาขึ้นมาก๊อตไม่ทันตั้งตัวเลยโดนมันพุ่งเข้าใส่จนกระเด็นออกไปร่างของเขาร่วงลงสู่พื้นดินดีที่เขาตั้งสติทันจึงหมุนตัวลงพื้นอย่างปลอดภัย
เขายังไม่ชินกับร่างนี้จึงเคลื่อนไหวได้ลำบากถ้าหากเขาสามารถควบคุมร่างได้ดั่งใจนึกเอเลี่ยนตัวนี้คงจะไม่คณามือของเขาอย่างแน่นอนเขาฝืนลุกขึ้นอย่างยากลำบากเนื่องจากร่างกายได้รับความเสียหายหนักพอสมควร
และดูเหมือนเ้าเอเลี่ยนตัวนั้นก็เสียหายหนักเช่นเดียวกันมันลอยออกมาแล้วยิงเลเซอร์ออกมาอีก เขาใช้พลังทั้งหมดเพื่อหลบการโจมตีของมันเขาวิ่งออกมาด้านข้างแล้วพุ่งเข้าไป ก๊อตคำนวณดูแล้วเวลาที่มันยิงเลเซอร์ออกมานั้นมันไม่ได้ต่อเนื่องเมื่อมันยิงออกมาจากดวงตาสองนัดแล้ว มันจะเว้นระยะอีกประมาณหนึ่งนาทีถึงจะยิงออกมาอีกครั้งดังนั้นตอนนี้มันยิงออกมาแล้วฉะนั้น่เวลานี้เป็่เวลาที่ปลอดภัยเขาวิ่งเข้าไปใกล้มันด้วยความเร็วแล้วใช้ดาบแทงเข้าที่ดวงตาของมัน
ฉึก
เืสีเขียวของมันพุ่งออกมา
วี๊ดดดด
มันร้องออกมาสียงดังเสียงของมันแหลมจนแสบแก้วหูก๊อตจึงต้องปล่อยด้ามดาบแล้วยกมือขึ้นมาปิดหูไว้ไม่ให้เสียงเข้าไป มันใช้จังหวะนั้นบินหนีไปอย่างทุลักทุเลเมื่อมันหยุดส่งเสียงเขาจึงเอามือออกจากหูแล้ววิ่งไล่มันไป
ด้วยความเร็วของเขามันไม่ยากที่จะตามมันทันก๊อตจับด้ามดาบแล้วดึงออกมาจากดวงตาของมันเป็จังหวะเดียวกับที่มันยิงเลเซอร์ออกมาจากตาอีกข้างหนึ่งเขาเบี่ยงตัวหลบเลเซอร์จึงพุ่งไปโดนกำแพงโรงเรียนจนเป็รูขนาดใหญ่เขาใช้จังหวะนั้นแทงดาบเข้าไปที่ดวงตาอีกข้างของมันมันร้องเสียงแหลมขึ้นอีกครั้งจนก๊อตต้องเอามือมาปิดหูไว้อีก มันเคลื่อนที่อย่างสะเปะสะปะแล้วแน่นิ่งไปแล้วร่างของมันก็ร่วงลงสู่พื้น
ตอนนั้นเองที่ก๊อตรู้สึกว่ามีพลังงานมากมายพุ่งเข้ามาที่ร่างของเขาเมื่อเขาลองมองดูดีๆก็จะเห็นแสงสีแดงไหลออกมาจากร่างไร้ิญญาของเอเลี่ยนแล้วถ่ายเทมาสู่ร่างของตนเขารู้สึกว่ามันรู้สึกสบายมาก ความเ็ปที่มีก็ค่อยๆมลายหายไป
เขาลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปที่ร่างของเอเลี่ยนนอนอยู่เพื่อดึงดาบออกจากดวงตาของมันเมื่อเขาดึงดาบออกก็มีลูกบาศก์สีน้ำเงินขนาดเท่าๆลูกเทนนิสร่วงออกมาจากปากของมันทันทีที่เขาเอื้อมมือเข้าไปแตะลูกบาศก์ลูกนั้นก็หายเข้าไปในแหวนมิติของเขาทันที
“เฮ้ นายน่ะถ้าจัดการเสร็จแล้วก็มาช่วยทางนี้หน่อย”
ผู้ตรวจตราสองคนที่กำลังสู้อยู่กับเอเลี่ยนอีกตัวะโขึ้นเมื่อเห็นว่าก๊อตสามารถจัดการตัวหนึ่งลงไปได้แล้ว
“แทงเข้าที่ตาของมัน”
ก๊อตร้องขึ้นพร้อมวิ่งเข้าไปชายคนหนึ่งได้ยินมันจึงใช้หอกแทงเข้าที่ตาด้านซ้ายของมัน จังหวะนั้นเองที่ก๊อตะโเข้าไปแล้วใช้ดาบในมือแทงเข้าที่ดวงตาอีกข้างของมันมันร้องขึ้นทำให้ทุกคนรีบยกมือมาปิดที่หูของตัวเอง
เอเลี่ยนดิ้นไปมาก่อนจะแน่นิ่งแล้วร่วงลงไปแสงสีแดงไหลออกมาจากร่างของมันแล้วถูกถ่ายเทให้พวกเขาทั้งสามคนเท่าๆกันก๊อตเดินไปดึงดาบออกมาแต่แปลกที่คราวนี้ไม่มีลูกบาศก์ร่วงออกมาจากปากของมันเหมือนตัวที่แล้ว
“กำจัดเอเลี่ยนสำเร็จทุกอย่างอยู่ในความสงบแล้ว”
เสียงเตือนดังมาจากสมาร์ทวอทซ์ของพวกเขาทั้งสามพร้อมๆกัน
“ขอบคุณมากที่ช่วยพวกเราไว้ไม่ทราบว่าพี่ชายมาจากหน่วยไหน”
ชายคนหนึ่งเดินมาพูดกับก๊อตเมื่อเขาถอดชุดเกราะออกก็เห็นได้ว่าเป็ชายหนุ่มผมสั้นหน้าตาดีที่มีอายุประมาณยี่สิบปี
“ฝีมืออย่างนายน่าจะมาจากหน่วยพวกหัวกระทิซินะ”
ชายหนุ่มอีกคนพูดขึ้นเขาคนนี้มีร่างผอมกว่าคนแรกนิดหน่อยผมของเขายาวยักโสกสีเขียวหน้าตาดูน่ากลัวนิดหน่อยซึ่งดูๆแล้วอายุก็ประมาณยี่สิบเหมือนกัน
“คือผมไม่ใช่ผู้ตรวจตราหรอกครับและผมก็อายุแค่สิบหกปีด้วย”
ก๊อตบอกทำเอาสองสหายอ้าปากค้างไปตามๆกันเพราะว่าผู้ตรวจตราส่วนมากจะรับแค่คนที่มีขั้นพลังอยู่ที่ระดับสองขึ้นไปเท่านั้นและคนส่วนมากจะบรรลุขั้นพลังระดับสองได้ก็ต่อเมื่ออยู่ใน่อายุยี่สิบปีถ้าเป็อัจฉริยะหน่อยก็จะสามารถบรรลุขั้นพลังระดับสองได้ใน่อายุสิบแปดปีเท่านั้นแต่ก๊อตที่เพิ่งจะอายุสิบหกและสามารถจัดการกับเอเลี่ยนระดับนักฆ่าได้ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งไม่ต้องบอกใครก็รู้ว่าเขาได้บรรลุขั้นพลังระดับสองเรียบร้อยแล้ว
ในขณะนั้นก็มีรถยนต์สองคันและรถบรรทุกขนาดเล็กมาอีกหนึ่งคัน คนที่ลงมาจากรถเป็ชายสวมสูทสีดำสี่คนหนึ่งในนั้นเป็ชายแก่ผมยาวสีขาวคนหนึ่ง เขาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเป็มิตรเขาเดินเข้ามาจับมือชายผมสั้น
“พวกคุณคือผู้ตรวจตราที่จัดการกับเอเลี่ยนสองตัวนี้ได้ซินะ”
เขาพูดขึ้นพร้อมหันมาจับมือกับชายผมยาวและก็มาจับมือก๊อตในเวลาต่อมา
“เอ่อ คือความจริงแล้วตัวหนึ่งพวกเราสามคนช่วยกันฆ่า และอีกตัวหนึ่งเป็ฝีมือของเขาคนเดียวครับ”
ชายผมสั้นพูดพร้อมหันไปทางก๊อต
“โอ้ คนหนุ่มมักจะมีศักยภาพที่สูงถ้าเช่นนั้นเธอควรจะส่งรายงานไปที่หน่วยของเธอเพื่อเก็บแต้มเลื่อนระดับต่อไปนะ”
ชายแก่หันมายิ้มให้ก๊อต
“คือผมไม่สามารถที่จะทำเช่นนั้นได้ครับเพราะผมไม่ใช่ผู้ตรวจตรา”
ก๊อตบอกความจริงกับชายแก่
“หมายความว่ายังไงเธอไม่ได้เป็ผู้ตรวจตราแต่สามารถฆ่าเอเลี่ยนระดับนักฆ่าได้เนี่ยนะ”
ชายแก่ตาเลือกเพราะไม่คิดว่าจะมีคนที่ยังไม่ได้รับปราณเทียมแล้วสามารถสู้กับเอเลี่ยนระดับนักฆ่าได้
ปราณเทียมคือพลังรูปแบบหนึ่งที่สามารถผสานเช้ากับร่างกายของมนุษย์ได้ ทำให้ผู้ที่ได้รับมันเข้าไปสามารถฝึกฝนและเลื่อนขั้นระดับพลังได้ง่ายขึ้นแต่คนที่สามารถรับปราณเทียมได้ก็ต้องเป็คนที่ผ่านการสอบคัดเลือกเข้าเป็ผู้ตรวจตราได้แล้วเท่านั้น
“เอาอย่างนี้การคัดเลือกผู้ตรวจตราจะมีขึ้นในทุกๆสามเดือนการทดสอบครั้งต่อไปจะมีขึ้นในสองเดือนข้างหน้า ถ้าเธอสนใจติดต่อชั้นได้ทุกเมื่อไม่ซิ เธอต้องติดต่อชั้นแน่ๆไม่ว่ายังไงก็ตาม”
ชายแก่ยื่นการ์ดนามบัตรให้ก๊อตซึ่งเขาก็ยินดีที่จะรับมัน
บนการ์ดนามบัตรระบุตัวตนของชายแก่ชื่อว่าดร.สมร หาญยิ่ง เป็หัวหน้าผู้เก็บกวาดพวกเขามีหน้าที่เก็บกวาดซากของเอเลี่ยนเมื่อผู้ตรวจตรากำจัดมันและตกลงที่จะขายซากเอเลี่ยนให้กับศูนย์ใหญ่เพื่อที่จะได้นำชิ้นส่วนของมันไปสร้างเป็อาวุธและชุดเกราะต่อไป
“ว่าแต่เธอยินดีจะขายซากเอเลี่ยนนี้ให้เราได้หรือไม่”
ดร.สมรถามก๊อตขึ้นอีกครั้ง
“ได้ครับว่าแต่ราคาของเอเลี่ยนตัวนี้มันอยู่ที่เท่าไร”
ก๊อตไม่มีความจำเป็ที่จะเก็บซากเอเลี่ยนไว้ในตอนนี้จึงตกลงที่จะขายมันให้กับพวกเขา
“เอเลี่ยนระดับนักฆ่า ประเมินจากชิ้นส่วนแล้วตกนี้ราคา350,000ทอง”
“งั้นตกลงขายเลยครับ”
เมื่อตกลงกันได้ก๊อตก็ทำการส่งหมายเลขบัญชีให้แก่ดร.สมรทันที
“น้องชาย ยังไงเอเลี่ยนตัวนี้นายก็มีส่วนช่วยด้วยพวกเราจึงคิดว่าจะแบ่งส่วนแบ่งให้กับนาย”
ชายผมสั้นเดินเข้ามาหาก๊อตแล้วขอหมายเลขบัญชีของเขาพร้อมโอนเงินจำนวน116,000ทองให้ก๊อตทันทีจากนั้นพวกเขาก็แยกย้ายจากไป
ตลอดเวลาที่เขาต่อสู้จนถึงตอนนี้ก๊อตสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างที่มีลักษณะเหมือนลูกเทนนิสบินอยู่บนท้องฟ้าเมื่อพวกเขาแยกย้ายกันไป เ้าลูกกลมๆนั้นก็บินจากไปด้วยเช่นกัน
“พี่จ๋า”
เสียงใสๆของเด็กหญิงคนหนึ่งดังขึ้นก่อนที่ก๊อตจะหันไปก็เจอกับน้องสาวผู้น่ารักของตนแกรนวิ่งเข้ามากอดเขา เธอดูท่าทางตื่นกลัวเป็อย่างมากคงเป็เพราะนี่เป็ครั้งแรกของเธอที่เห็นเอเลี่ยนในระยะใกล้ขนาดนี้
ก๊อตโทรเรียกคนขับรถมารับทันทีที่เสร็จธุระเขาไม่มีแผนที่จะแวะไปที่ไหนต่อเนื่องจากเขาต้องรีบพาแกรนกลับบ้านโดยเร็วด้วยความปลอดภัยและอีกอย่างเขา้ารู้ว่าลูกบาศก์สีน้ำเงินที่เขาได้รับมันจะมีอะไรเมื่อเปิดออกมา
เมื่อส่งแกรนเข้าห้องก๊อตก็ตรงไปยังห้องตัวเองในทันทีและตอนนี้เขาก็ไม่ได้กังวลอะไรเกี่ยวกับสองแม่ลูกตัวร้ายนั่นอีกแล้วเพราะั้แ่กวินโดนก๊อตอัดเข้าไปในครานั้นพวกมันก็ไม่มายุ่มย่ามก๊อตและแกรนอีกเลย แต่อย่างไรก๊อตก็ยังไม่วางใจดีเพราะพวกมันต้องหาวิธีการเอาคืนเขาเป็แน่แต่อย่างน้อยๆพวกมันคงต้องใช้เวลาในการวางแผนพอสมควร
เขาไปนั่งที่เตียงแล้วเรียกลูกบาศก์สีน้ำเงินออกมาตามที่เขาเคยเรียนมาลูกบาศก์ที่ออกมาจากร่างกายของเอเลี่ยนก็คือไอเทมเขาต้องใช้เวลาสักพักกว่าที่ลูกบาศก์จะแตกออก หลังจากนั้นจะได้รู้ว่าเขาจะได้อะไรมันมีทั้งเป็อาวุธหรือชุดเกราะหรือถ้าโชคดีจริงๆเขาก็อาจจะได้สัตว์เลี้ยงที่เป็เอเลี่ยนก็ได้ทั้งนั้น
เขาวางมันลงที่หัวเตียงก่อนที่จะเรียกดาบเล่มที่เขาซื้อออกมาเขาลองทดสอบความแข็งแกร่งของมันโดยการนำไปฟันเข้าที่กระทะภายในครัวซึ่งกระทะที่เขานำมาทดลองมันเคยโฆษณาไว้ว่าสร้างจากแร่ที่แข็งแกร่งขนาดดาบล่าเอเลี่ยนที่ว่าคมๆก็ไม่สามารถทำลายมันได้แต่ทว่าเมื่อเขาใช้ดาบของเขาฟันเข้าไปแค่เพียงทีเดียวก็สามารถตัดขาดได้ง่ายๆอย่างกับตัดเค้ก
“เป็ดาบที่ดี”
ก๊อตรู้สึกว่ามันคุ้มมากที่ซื้อดาบเล่มนี้มาถึงแม้จะซื้อมาในราคาที่ถือว่าแพงมากแต่วันนี้เขาก็สามารถใช้มันสังหารเอเลี่ยนสองตัวทำให้เขาได้เงินมาเกือบห้าแสนทอง
ณ.ศูนย์ใหญ่กองกำลังผู้ตรวจตราและนักสำรวจ
“วันนี้ได้มีเอเลี่ยนระดับนักฆ่าโผล่ออกมาที่เมืองเขตเก้าหลังจากที่ไม่ได้โผล่ออกมานานบริเวณที่มันออกมาคือสถาบันประถมศึกษายูเอซ ตามรายงานข่าวมาไม่ปรากฏผู้ที่ได้รับาเ็อาคารเรียนเสียหายกว่าครึ่ง มีผู้ตรวจตราสองคนเข้าช่วยเหลือและอีกหนึ่งคนคือนักเรียนมอปลายที่ช่วยพวกเขากำจัดเอเลี่ยนลงได้หลายสถานีได้ออกสืบหาว่านักเรียนคนนั้นเป็ใครกันแน่”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังนั่งดูข่าวอยู่ที่ห้องทำงานของเขา
“ท่านผบ.คะ ดร.สมรมาแล้วค่ะ”
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามารายงานชายคนนั้นทำให้เขาเลิกสนใจข่าวแล้วหันไปหาเธอ
“ไปพาเขามาพบผมได้เลย”
เขาพูดกับเธอก่อนที่เธอจะหันกายเดินออกไป ไม่นานหญิงสาวก็เดินกลับเข้ามาพร้อมชายแก่ผมยาว
“ท่านผบ.มีอะไรจึงเรียกผมมาที่นี่หรือครับ”
ดร.สมรกล่าวขึ้น
“ผมได้รับรายงานมาว่าคุณมีเด็กที่น่าสนใจคนหนึ่งช่วยบอกได้ไหมว่าเขาคือใคร”
ผบ.พูดขึ้นก่อนจะเปิดภาพโฮโลแกรมวิดีโอที่ก๊อตสู้กับเอเลี่ยนขึ้นมาให้ชายแก่ดูมันถูกบันทึกไว้โดยโดรนสังเกตการณ์ซึ่งเป็ลูกกลมๆขนาดเท่าลูกเทนนิสมันจะถูกส่งไปยังบริเวณที่มีประตูผีเกิดขึ้นในทันทีซึ่งมันก็สามารถบันทึกทุกเหตุการณ์เอาไว้ได้ทั้งหมด
“ใช่ครับ เขาเป็เด็กที่น่าสนใจมากตอนนี้ผมได้สืบประวัติเขามาแล้ว เขาเป็หนึ่งในลูกหลานตระกูลพยัคฆ์เหินเมื่อสามปีก่อนเขาเกิดอุบัติเหตุทำให้ร่างกายและสมองบกพร่องแต่ตอนนี้คาดว่าเขาหายกลับมาเป็ปกติอีกครั้ง แต่ก็ไม่รู้ด้วยสาเหตุใด”
ดร.สมรบอกตามความจริง
“เป็เด็กที่น่าสนใจจริงๆผมอยากรู้แล้วซิว่าเขาจะเข้าร่วมทดสอบในครั้งหน้าหรือไม่”
ผบ.พูดขึ้นด้วยความสนใจ
“เื่นั้นปล่อยเป็หน้าที่ของผมเองครับ”
ดร.สมรพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
7K
