“อุ่น ตื่นได้แล้ว”
“อื้อออ”
เปรมเขย่าไหล่เล็กปลุกเบาๆ ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อย แขนเล็กยังคงกอดเปรมอยู่ไม่ห่าง อุ่นครางปัดเสียงอู้อี้ พรางซุกหน้าส่ายไปมาบนแผงอกแกร่ง เรียกรอยยิ้มของเช้านี้จากเปรมได้เป็อย่างดี
“ตื่นได้แล้วครับ ไม่อยากดูพระอาทิตย์ขึ้นเหรอหื้ม”
น้ำเสียงการปลุกที่นุ่มทุ้ม บวกกับฝ่ามือหนาที่คอยลูบไหล่ปลุกด้วยความอ่อนโยนแบบนี้ ยิ่งทำให้อุ่นไม่อยากลืมตาตื่น อยากจะนอนซบซึมซับความอุ่นอยู่ตรงนี้ไปเรื่อยๆ
“ตื่นเร็ว ได้เวลาข้าวเช้าแล้ว”
เปรมงัดทุกกลยุทธ์หลอกล่อรูมเมทขี้เซาให้ตื่น ก่อนที่จะเป็จุดสนใจไปมากกว่านี้ ่เช้ามืดนิสิตบางคนเริ่มตื่น และเดินวนสลับหมุนเปลี่ยนกันลงไปเข้าห้องน้ำด้านล่าง
มีสายตาบางคู่ที่มองเปรมกับอุ่นอย่างประหลาดใจ ในท่านอนของทั้งสอง ที่กอดซบแนบอิงกันกลม เปรมได้แต่ยิ้มอ่อนตอบสายตาสงสัยกลับไป
“ห้ะ! ข้าว”
กร๊อบ!
อุ่นเด้งตัวออกจากอกทันที เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถึงข้าวเช้า ก่อนจะได้ยินเสียงกระดูกลั่น่เอวเล็ก จากที่นอนท่าเดิมนานไปหน่อย
“โอ้ย! เจ็บ”
“นั่นไง จะรีบลุกไปไหน เจ็บมากรึเปล่า”
เปรมเอื้อมมือบีบนวดคลึงเอวบาง ช่วยผ่อนคลายให้อีกฝ่าย ด้านอุ่นที่มีคนช่วยบีบนวดคลายความปวดเมื้อย ได้ทีก็บิดี้เี พร้อมอ้าปากหาววอดใหญ่
ก่อนสายตาจะปะทะกับแสงส้มเหลืองสีอ่อนยามเช้าตัดกับทิวไม้สีเขียวขึ้นเป็เงากระทบแสงแดด ฝูงนกจำนวนหลายตัว บินเล่นแสงอรุณบอกเวลาออกหาอาหาร วิวด้านนอกช่างสวยงามเหมือนกับภาพวาด
ทั้งหมดเรียกความสนใจให้อุ่นเกาะกระจอกมองดูไม่กระพริบตา เก็บภาพ แสง บรรยากาศ เมมบันทึกไว้ในหัว คิดว่าลงดอยกลับไปจะเอาไปวาดกับสีน้ำเป็ความทรงดีๆ ระหว่างการเดินทาง
“สวยมาก ถ่ายรูป ถ่ายรูปให้เราหน่อย เราจะเอาเก็บวิวกลับไปวาดที่ห้อง”
อุ่นหันมาขอความช่วยเหลือจากชายด้านข้าง เปรมก็ให้ความร่วมมือเป็อย่างดี ยกมือถือประจำตัวรัวชัตเตอร์ตามที่อีกฝ่ายร้องขอ ทว่าเ้าของกล้องกับเน้นถ่ายคนมากว่าถ่ายวิวเสียได้
สภาพผมยุ่งเหยิงชี้ฟูไม่เป็ทรง หันหลังยกมือเกาะกระจก จนหน้าแทบแนบชิดกระจกอยู่ล่อมล่อ เปรมมองจากด้านหลังก็รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังยิ้มมีความสุขมากแค่ไหน ทำเอาเปรมยกยิ้มตามอย่างอดไม่ได้
“หันหน้ากลับมาหน่อย”
แชะ!
ภาพเผลอที่ดูดีที่สุดในเช้านี้ ถูกบันทึกโดยปรเมศเ้าของมือถือ
“เฮ้ย! ลบเลย หน้าเราป่วยมาก”
“ไม่ป่วย น่ารัก”
คำชมตรงหน้าดูดกลืนทุกคำพูดของโอบอุ่นจนแทบสิ้น
“หึ จัดการตัวเองให้เรียบร้อย จะถึงจุดพักรถแล้ว กูจะลงไปข้างล่าง”
อุ่นพยักหน้าเข้าใจ
.
.
ดอยกาดผี
“ในที่สุดก็ถึงสักที นั่งจนตูดชาไปหมดแล้ว”
“ไม่ใช่ว่าโอเล่นไพ่ทั้งคืนจนเบื่อแล้วรึเปล่า”
“บ้าน่าาาาา เล่นไพ่อะไรกันไม่มี๊ มันคือการคิดคำนวณ หลักสูตรพื้นฐานของสาขาเรา”
“จ้าๆๆๆ ไปขนของลงรถช่วยเพื่อนกันเถอะ”
ใช้เวลามากกว่าสิบสองชั่วโมง ในการเดินทางมาถึงดอยกาดผี แต่บริเวณที่พวกเราจอดรถเป็แค่ตีนดอยเพียงเท่านั้น บนดอยไม่สามารถนำรถใหญ่ขึ้นไปได้ หลังจากนี้ต้องเดินทางด้วยรถกระบะของชาวบ้าน เ้าหน้าที่อุทยาน และพี่ๆจิตอาสาสมทบในพื้นที่
พวกเราช่วยกันย้ายของไปไว้หลังรถกระบะ เตรียมความพร้อมก่อนออกเดินทางขึ้นดอยไปอีกกว่าหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า เท่าที่ดูระยะทางไม่ได้ไกลมากนัก แต่ที่ใช้เวลาเดินทางนานเพราะหลังจากนี้เป็เส้นทางคดเคี้ยวตามแนวเขา และเป็ถนนลูกรังทำให้รถขับลำบากล้าช้าลงกว่าเดิม
“อุ่นนั่งข้างหน้าไหม ตากแอร์เย็นๆ”
“ไม่เอา เราอยากนั่งหลังกระบะ”
“แน่ใจ?”
“ร้อยเปอร์เซ็นต์”
พวกเราเลือกที่จะนั่งไปกับรถอุปกรณ์ก่อนสร้างอาคาร เสียสละรถขนสัมภาระให้กับนิสิตผู้หญิงได้นั่งกันอย่างสบายตัว
รถที่พวกเขานั่งเป็รถกระบะสองประตู ติดคอกเหล็กสูงรอบคันยื่นออกไปบนหัวคนขับด้วย มีรุ่นพี่บางคนที่ขึ้นไปนั่งบนนั้น ทำเลดีโคตร ได้เห็นวิวแบบชัดเเจ๋ว โอก็เป็หนึ่งในนั้นด้วยเหมือนกัน ส่วนเขาจับจองที่นั่งท้ายกระบะ อาศัยเอาไว้พังหลัง
ก่อนรถออกเขาได้ยินเสียงตุบดังข้างกัน พร้อมกับชายร่างสูงสวมผ้าโพกหัวเหลือไว้แค่ดวงตา ใส่ทับด้วยหมวกแก๊ปสีดำปิดบังใบหน้า อุ่นชะงักถอยตัวหนีชายแปลกหน้าคนนี้อย่างระวังตัว ทว่าชายปริศนากลับกอดเอวบางดึงรั้งเอาไว้ เมื่อเห็นดังนั้นอุ่นยิ่งดิ้นหนีการควบคุมหยาบคายตรงหน้า
“กูเอง”
ชายปริศนาที่ว่ารีบดึงผ้าโพกส่วนปากลง เมื่อเห็นอีกคนมีท่าทีใระคนกลัวอยู่ไม่น้อย ทำให้เห็นทั้งใบหน้าว่าเป็ใคร เื่เ้าเล่ห์ขี้แกล้งแบบนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร นายปรเมศ ชื่นอยู่ นั่นเองงงงงง
“ทำบ้าอะไรเนี่ย เราใหมดเลย มานั่งแบบคนปกติไม่ได้รึไง นึกว่าโรคจิตที่ไหน เราเกือบต่อยแล้วน่ะเมื่อกี้”
“มาเป็ชุดเลย ขอโทษ”
“ทำไมแต่งตัวแบบนี้”
“กูสิต้องถาม ทำไมแต่งตัวล่อนจ้อนแบบนี้ ใส่แค่กางเกงขายาว เสื้อแขนสั้นได้ยังไง มึงไม่ห็นแดดรึไง”
“อ้าว เราก็แต่งสุภาพแล้วน่ะ”
“กูหมายถึง ทำไมไม่ใส่เสื้อแขนยาวคลุมทับ แล้วนี่อะไร หมวกเหมิกก็ไม่ใส่ กลับไปหน้าลอกกูจะขำให้”
“เราอยากรับบรรยากาศธรรมชาติบนดอย แบบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์”
“มึงประสาทเหรออุ่น มึงแหกตาดูเวลาด้วย สิบเอ็ดโมงแล้ว กว่าจะถึงได้โดนเผาตายก่อนพอดี เอานี่ไปใส่”
เปรมถอดหมวกเเก๊ปกับเสื้อคลุมแขนยาวสีดำบนตัว ยื่นให้อุ่น
“เราไม่ใส่ของคนแปลกหน้า”
“โห้วววว โอ้โห้วววว ไม่ใส่ของคนแปลกหน้า แต่นอนกอดคนแปลกหน้าแทนว่างั้น”
อุ่นหน้ามุ้ยเถียงไม่ออก ก่อนรับเสื้อมาใส่อย่างท่าทีฟึดฟัด เปรมเองก็สวมหมวกช่วยอีกคนเช่นกัน
วิวสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม่น้อยใหญ่สลับกับผืนไร่ชาของชาวบ้านที่ปลูกไว้เป็ขั้นบันไดเป็แบบนี้ไปเรื่อยๆ จนรถเเล่นเข้ามาถึงซุ้มประตูทางเข้าหมู่บ้านเขียนว่า ชนเผ่าลาหู่
“ที่นี่เหรอเปรม”
“ใช่ เดี๋ยวเราจะพักกันที่โรงเรียนในหมู่บ้าน”
อุ่นส่งสายตาสำรวจหมู่บ้านขณะที่รถวิ่งผ่านถนนที่คาดว่าจะเป็เส้นทางหลังของหมู่บ้าน ที่มีการปลูกบ้านไล่สโลปลงตามเเนวเขา กระจัดกระจายไม่เป็ระเบียน
ที่สังเกตทุกบ้านจะเลี้ยงไก่ไว้ใต้ถุนบ้าน ยังมีปีบสังกะสีสี่เหลี่ยม ถูกเจาะเปิดด้านหน้าวางบนเสาไม้ท่อนเดียวทุกบ้านด้วยเช่นกัน
พอขับรถมาถึงศาลากลางหมู่บ้าน มีศาลาไม้ที่มีเพียงหลังคาสังกะสีปกคลุมเอาไว้ เป็พื้นที่เปิดโล่ง คงเอาไว้ใช้สำหรับการประชุม หรือทำกิจกรรมร่วมกันในหมู่บ้าน
ทว่าสายตาอุ่นกลับไปโฟกัสที่ บ้านไม้หลังคาสังกะสีขนาดเล็กที่คนไม่สามารถเข้าไปอยู่ในนั้นได้ ให้เดาคงไม่ใช่บ้านของคน แต่คงจะเป็อะไรสักอย่างที่ผู้คนที่นี่นับถือ เพราะมีพวงมาลัย ผ้าหลายสี และกระทงใบตองใส่อาหารวางอยู่บนนั้นด้วย
“นั่นอะไรอ่ะเปรม”
อุ่นชี้นิ้วไปที่บ้านไม้เมื่อสักครู่ พรางเอ่ยปากถามเปรม ทว่าอีกคนรีบดึงมืออุ่นให้ลดลงด้วยหน้าตาแตกตื่น
“มึงอย่าไปชี้อะไรมั่วซั่ว ยกมือไหว้ขอโทษเดี๋ยวนี้”
“ทำไมอ่ะ ในนั่นมีคนอยู่เหรอ”
“ไม่ใช่คน แต่เป็ผี”
เปรมตอบเสียงเย็นหน้ากลัว สร้างความกลัวขนลุกชันให้อุ่นได้ทันที จนต้องรีบยกมือไหว้ท่วมหัวขอโทษเสียยกใหญ่
“ขอโทษครับ ขอโทษครับ อย่าโกรธเลยนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ”
“มึงกลัวผี?”
“มากกกกกกก”
อุ่นตอบด้วยท่าทางชวนขนลุก พร้อมลูบแขนตัวเองไปพราง
“ระวังเถอะ”
“หยุดพูด! เราไม่อยากฟัง”
“มีกูอยู่ มึงกลัวอะไร หื้ม?”
“ก็จริง เพราะเปรมน่ากลัวกว่าอีก”
“เอ้า โดนเฉย”
.
เมื่อรถแล่นมาจอดนิ่งที่ล้านสนามหญ้าหน้าโรงเรียน ที่พวกเราจะมาปรับปรุงพื้นที่ ทุกคนต่างทำหน้าที่ช่วยกันขนของลงไปเก็บในพื้นที่ ที่ทางโรงเรียนจัดเตรียมไว้
สัมภาระเสื้อผ้าของเหล่าอาสาถูกจัดเก็บแบ่งแยกห้องชายหญิง ซึ่งเป็ห้องเรียนของน้องๆ โต๊ะเก้าอีกถูกย้ายมากองรวมกันมุมห้อง เว้นพื้นที่กลางห้องให้เป็พื้นที่โล่ง ปูเสื่อไว้ใช้สำหรับหลับนอน
หลังจากเก็บของสัมภาระทั้งหมดเรียบร้อย ก็พากันไปทานข้าวเที่ยงข้าวกล่องที่คณะซื้อติดขึ้นมา ก่อนแจกแจงรายละเอียดแผนกิจกรรมที่จะต้องทำในวันพรุ่งนี้ ส่วนสำหรับวันนี้ให้ทุกคนพักผ่อนตามอัธยาศัย และจะนัดร่วมตัวกันอีกที่อาหารเย็นของวัน
“ไปเดินเล่นแถวนี้ด้วยกันไหม”
“เราไม่ไปกับคนแปลกหน้า”
“ยังไม่เลิกเล่นใช่ไหมอุ่น จะไปไหม? ไม่อยากเห็นวิวเมืองเชียงรายเหรอ”
เอาอะไรแบบนี้มาล่อเขาอีกแล้ว แบบนี้ใครจะกล้าปฏิเสธได้ลงอ่ะเปรม
“นำไปสิ”
“บรรยากาศบนนี้ สดชื่นสบายปอดกว่ากรุงเทพอีกเนอะ”
“มันแน่นอนอยู่แล้ว ป่าคอนกรีตมีหรือจะสู้ป่าสีเขียวของธรรมชาติ”
“เราอยากมีบ้านที่มีต้นไม้เยอะๆ เลี้ยงนก เลี้ยงกระต่าย เลี้ยงสัตว์ที่อยากเลี้ยง หรือทำอะไรก็ได้ที่ยากทำ”
“ทำตัวเป็อลิสในแดนมหัสจรรย์เชียว คนเราทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง คงทำตามใจตนทุกอย่างไม่ได้หรอก”
“รู้แล้ว ปล่อยให้มันเป็แค่ฝันต่อไปเถอะ”
“อยากรู้เื่เล่าของดอยกาดผีไหม”
“ไม่อยากรู้”
“แต่กูอยากเล่า”
“แล้วจะถามเราทำไม”
เราเดินเล่นพูดคุยเรื่อยเปื่อยตามทางขึ้นยอดดอย จุดสูงสุดของหมู่บ้าน ที่สามารถมองเห็นวิวเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าแม่ลาว เขียวชะอุ่มสุดลูกหูลูกตา
ยิ่งพบค่ำอุณหภูมิยิ่งลดต่ำลง ลมพักเฉื่อยตลอดเวลา ไม่ต้องเดาว่าคืนนี้ได้นอนห่มผ้าหนาทั้งคืนแน่
“ที่มึงถามเมื่อตอนกลางวันคือศาลผีหมู่บ้าน เป็ผีดี คอยคุ้มครองคนในหมู่บ้าน ที่มึงเห็นเป็ปีบสังกะสีตามบ้าน จะเลี้ยงผีบ้านผีเรือนเอาไว้คุ้มครองคนในครอบครัวตัวเอง ”
“แสดงว่าหมู่บ้านลามู่ นับถือผีเหรอ!”
อุ่นยกมือป้องปากใ กับเื่ราวใหม่ที่ตนไม่เคยรู้มาก่อน ทั้งยังเป็เื่ชวนขนลุกเสียด้วย
“ใช่ โดยปกติแล้ววิธีชีวิตชนเผ่าลาหู่ชอบอาศัยอยู่บนที่สูง และเป็ชนเผ่าที่ไม่ชอบความวุ่นวาย มีวิถีชีวิตความเป็อยู่ที่เรียบง่าย”
“ไม่ชอบยุ่งวุ่นวาย แล้วจะเอาอะไรกินอ่ะ เดินทางไปไหนมาไหนก็ไม่สะดวก”
“ยังชีพด้วยการเป็ชาวนา ปลูกข้าว และข้าวโพด เพื่อการบริโภคในครัวเรือน ชาวลาหู่ก็ยังภูมิใจกับการเป็นักล่าสัตว์ของตัวเอง
อีกอย่างชาวลาหู่อาจจะเป็กลุ่มคนที่มีความเท่าเทียมทางด้านเพศมากที่สุดในโลกด้วย”
“จริงเหรอ เปรมรู้ได้ยังไงอ่ะ”
“บนอินเทอร์เน็ตเยอะแยะ”
“อ้าววว รู้เยอะขนาดนี้ เรานึกว่าเป็ชาวลาหู่เสียอีก”
“ก่อนนอนไหว้พระด้วยน่ะ”
“ทำไมเราต้องไหว้”
“ไม่เคยได้ยินเหรอ นอนต่างที่ต่างถิ่น มักมีคนมาต้อนรับยามนอน หรืออาจจะไม่ใช่คนก็ได้”
“หยุดน่ะ ห้ามพูดแล้ว เราไม่อยากฟัง”
อุ่นระสายตาหนีคนที่นั่งข้างกัน กลับไปสนใจวิวทิวทัศน์สวยงามตรงหน้าแทน
คนบ้า มาพูดเื่ผีเื่สางเอาอะไรตอนนี้ จะมืดค่ำแล้วด้วย เขายิ่งเป็คนกลัวผีแบบขั้นสุด หลังจากนี้จะใช้ชีวิตอยู่บนดอยได้ยังไง ในหัวมีเเต่เื่ที่เปรมเล่า สะบัดออกจะหัวยังไงก็ไม่ยอมหลุดไปสักที
“หนาวหรือกลัว เห็นนั่งลูบขนั้แ่เมื่อกี้แล้ว”
“เราบอกว่าหนาว จะกอดเราคลายหนาวรึเปล่าล่ะ”
เปรมชะงัก เมื่อถูกอีกฝ่ายหยอดกลับด้วยหน้าตาใส่ซื่อ ไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“กอดดิ กูเป็คนมีน้ำใจ”
เปรมโอบกอดไหล่เล็กข้างกัน ให้โน้มเข้าหาตัว ท่านี้ไม่ต่างจากคู่รักที่ฮัลนีมูล สวีทหวานกอดกันท่ามกลางธรรมชาติ แทนที่อุ่นจะขยับตัวหนี กลับอิงหัวซบรับความอบอุ่นจากไหล่กว้างอย่างเสียไม่ได้
เปรมเองก็กระชับอ้อมกอดแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ทอดมองวิวเบื้องหน้า ไม่มีเเม้แต่คำพูดใดเอ่ยออกมา ทว่ากลับมีความสุขอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
Referance : ดอยกาดผี, https://www.konderntang.com
ที่มาของชนเผ่าลาหู่ : สภาวัฒนธรรมอำเภอคลองลาน. (2549). วัฒนธรรมท้องถิ่นและภูมินามหมู่บ้านตำบลคลองลาน อำเภอคลองลาน จังหวัดกำแพงเพชร. กำแพงเพชร: สภาวัฒนธรรมอำเภอคลองลาน.
สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ มาหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. (2563). ชนเผ่าล่าหู่ (LAHU).สืบค้นเมื่อ 20 พฤษภาคม 2566, จาก https://arit.kpru.ac.th/ap2/local
2K
![[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733423336_51487422.webp)
![ต่างโลก กับเทพบริหาร [ฉบับใหม่] [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576614_85110627.webp)
![[END] BAD FRIEND เพื่อนรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609765659_97929517.webp)
