ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

        จุนฟานหันมาพูดกับจุนเช่ออีกครั้งว่า“พี่รอง ท่านได้ยินไหม น้องสี่บอกว่าเขามียาวิญญาณฟื้นฟูล่ะ อีกเดี๋ยวท่านก็ฟื้นตัวแล้ว โชคดีจริง ๆ ” เมื่อกล่าวจบเขาก็พลันกอดจุนเช่อและร้องไห้ออกมา แต่เดิมเขาเคยเป็นคนที่ไม่มีหัวใจ เพราะเขามีแม่คอยดูแล จึงอยู่ในตระกูลอย่างสุขสบายแต่หลังจากที่ท่านแม่จากไปก็มีจุนเช่อคอยดูแล อาจเป็นเพราะเขาเป็นนายน้อยของบ้านตระกูลจุนทุกคนในเมืองอวี้หวาจึงต่างให้เกียรติเขา แต่ยามนี้ได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น และจุนเช่อก็บาดเจ็บสาหัสจนทรุดหนักความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวที่เขามีได้หายไปหมดสิ้น แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดไปทั่วทุกหัวระแหงความกดดันของเขาในช่วงหลายวันมานี้มีมากมายเหลือเกิน และในที่สุดมันก็ระเบิดออกมาจนได้

        “ข้าไม่เป็นไรแล้ว ข้าไม่เป็นไรแล้ว” จุนเช่อกล่าวพร้อมตบหลังจุนฟานแต่ใบหน้าของเขากลับดูซีดเผือดกว่าเดิมหน้าผากที่เย็นเฉียบและเหงื่อที่ไหลท่วมออกมา ทำให้รู้ว่าตอนนี้เขากำลังอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างมาก

        พอเห็นจุนเช่อเจ็บปวดจนเหงื่อเย็นเฉียบ จุนห่าวก็ทนดูต่อไปไม่ไหวเขาดึงจุนฟานเข้ามาและเอ่ยขึ้นว่า “นี่ท่านร้องไห้กระซิก ๆจนเหมือนอะไรก็ไม่รู้แล้วเนี่ย ข้ารู้น่า พี่รองจะไม่เป็นอันใดหรอก จนกระทั่งท่านมากดดันเขาเนี่ยท่านอย่าเพิ่งรีบด่วนสรุปเลย รีบเช็ดน้ำตาเถอะ”

        เมื่อได้ยินจุนห่าวกล่าว จุนฟานก็รู้สึกตัวว่าตนเองทำผิดไป พี่รองยังบาดเจ็บอยู่แต่เขาก็อดที่จะกอดไม่ได้ เขาปล่อยจุนเช่อในทันที พร้อมกล่าวขึ้นว่า “พี่รอง ข้าขอโทษ เมื่อครู่นี้ข้าดีใจจนลืมไปว่าร่างกายของท่านยังบาดเจ็บอยู่”

        “ไม่เป็นไร ข้ายังทนไหว บาดเจ็บแค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก” จุนเช่อพูดพลางโบกไม้โบกมือ เพราะคราวนี้รู้วิธีรักษาแล้วจิตใจของเขาจึงไม่รู้สึกอ่อนแอเช่นเดิม

        “ตอนนี้เขายังมีลมหายใจอยู่น่าท่านพี่สาม ท่านพี่รองก็นะท่นาไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไร แล้วเหตุใดจึงทำเหมือนกับว่าท่านกำลังบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้นเล่า?” จุนห่าวกล่าวอย่างไม่คุ้นชินที่เห็นจุนเช่อปล่อยให้จุนฟานร้องไห้ไปเรื่อยๆ เมื่อพูดจบก็พลันโยนขวดยาหนึ่งขวดให้จุนเช่อ พร้อมกล่าวว่า “ดื่มนี่ซะ”

        จุนเช่อยิ้มอย่างละอาย หลังได้ยินคำพูดของจุนห่าว เมื่อเห็นขวดยาที่โยนใส่เขาจุนเช่อก็ยกมือด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ทั้งที่จริง ๆ แล้ว เขาแทบไม่มีแรงที่จะรับขวดเลยจุนเช่อคิดในใจ จุนห่าวต้องตั้งใจทำเช่นนี้แน่ ก็ใครให้เขาคุยโวอย่างเมื่อครู่นี้ล่ะ

        จุนเช่อกล่าวกับจุนฟานที่อยู่ข้างกายว่า “จุนฟานเอาขวดนั่นมาให้ข้า นั่นคือยาวิญญาณฟื้นฟูอันมีค่าเชียวนะชีวิตของพี่อยู่ในเงื้อมมือของเจ้าแล้ว” เมื่อครู่จุนเช่อกล่าวเสียงดังและวิตกกังวลมากเกินไป คราวนี้เขาจึงกล่าวอย่างเหนื่อยหอบอ่อนแรง

        ในขณะที่จุนฟานกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง พอจู่ ๆ ก็ถูกจุนเช่อตะโกนใส่เช่นนี้เขาจึงคว้าขวดยานั้นโดยไม่รู้ตัว จุนฟานมองดูขวดยาในมือพลางคิดในใจว่ายาวิญญาณอันมีค่านี้ เขาเคยซื้อได้มากมายในช่วงที่เขากำลังรุ่งเรืองที่สุด แต่ในเวลานี้กลับ...“เฮ้อ” จุนเช่อถอนหายใจอยู่ภายในใจ พอคิดแล้วก็ช่างน่าเศร้ายิ่งนักการเป็นคนที่เก่งกาจเพียบพร้อม ช่างยากเย็นยิ่งนัก เขาส่ายหัว เพราะไม่ต้องการนึกถึงเรื่องนี้อีก

        จุนฟานส่งยาวิญญาณให้จุนเช่อ และเอ่ยขึ้นว่า “พี่รองท่านรีบดื่มเถอะ” จากนั้นก็มองจุนห่าว แล้วพูดว่า “น้องสี่ พี่สามติดหนี้เจ้าแล้ว”

        จุนเช่อถือยาวิญญาณพร้อมกล่าวต่อจุนห่าวว่า “น้องสี่คำกล่าวขอบคุณจากข้าคงไม่ต้องเอ่ยแล้ว จากนี้ไปหากมีเรื่องอันใด ขอให้เจ้าบอกพี่มาพี่ยินดีที่จะสละชีวิตให้”

        “ใช่ ข้าก็ด้วย หากเจ้าต้องการชีวิตของข้า ข้าก็จะให้เจ้าภายในชั่วพริบตาเดียวเลย”จุนฟานกล่าวเสริมขึ้น เขาซึ้งใจต่อจุนห่าวจริง ๆต่อให้ต้องแลกชีวิตของเขากับชีวิตของพี่รอง เขาก็ยินดีในเมื่อพี่รองเป็นคนช่วยชีวิตเขา และบัดนี้จุนห่าวได้ช่วยชีวิตพี่รองไว้ เขาก็ยินดีที่จะมอบชีวิตของเขาให้กับจุนห่าวเช่นกัน

        จุนห่าวพูดกับจุนฟานอย่างจนใจว่า “ข้าจะต้องการชีวิตท่านไปทำไมเขาก็เป็นพี่รองของข้าเหมือนกัน” จุนห่าวแอบคิดในใจว่า ความสัมพันธ์ของร่างเดิมกับจุนเช่อและจุนฟานนั้นค่อนข้างดีอยู่ สองพี่น้องคอยดูแลร่างเดิมอยู่บ่อยครั้ง แม้ว่าจุนห่าวจะผ่านการสู้รบหลั่งเลือดมาอย่างโชกโชนจนจิตใจแปรเปลี่ยนเป็นเลือดเย็น และไม่ใจอ่อนต่อสิ่งใดโดยง่าย แต่ก็เป็นแค่เฉพาะกับศัตรูเท่านั้นสำหรับพี่น้องของตนเองและสำหรับคนที่ดีต่อเขา จุนห่าวไม่อาจทำเรื่องอย่างนั้นอย่างเลือดเย็นได้บัดนี้ก็ถือว่าเขาเป็นพี่เป็นน้องกับจุนเช่อและจุนฟาน จุนห่าวถึงได้ทำดีต่อพวกเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข

        จุนห่าวกล่าวกับจุนเช่ออีกครั้งว่า “พี่รองไม่ต้องขอบคุณข้าแล้วพวกเราเป็นพี่เป็นน้องกัน หากตอนนี้เป็นข้าที่บาดเจ็บ ถ้าเป็นท่าน ท่านจะไม่สนใจหรือ?”

        “ไม่มีทาง” จุนเช่อกล่าวโดยไม่ลังเลเลยสักนิดในสายตาของจุนเช่อ จุนห่าวคือน้องชายของเขาตลอดมา ในบรรดาพี่ชายน้องชายทั้งหกคนจุนอี้และจุนหรูมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน และท่านพ่อก็ลำเอียงรักแต่พวกเขาจุนยู่วที่อายุยังน้อยและเป็นซวงเอ๋อร์ ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่สนิทลึกซึ้งอะไรกับพวกเขามากนักเพราะจุนห่าวและจุนฟานมีอายุที่ไล่เลี่ยกัน ตั้งแต่เด็กจึงมีจุนเช่อที่คอยพาพวกเขาเล่นต่อมาจุนเช่อและจุนฟานได้ย้ายออกไป จึงทำให้พวกเขาติดต่อกับจุนห่าวน้อยลงและเพราะพวกเขาถูกท่านพ่อบีบให้ออกไป พวกเขาจึงไม่อยากให้จุนห่าวมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังคงห่วงใยจุนห่าวอยู่ห่าง ๆ

        “ถ้าอย่างนั้นก็ถูกต้องแล้ว ในวันนี้พี่รองกำลังลำบาก ข้าซึ่งมีความสามารถในด้านนี้จะไม่สนใจท่านได้อย่างไร” จุนห่าวเอ่ยขึ้น “พี่รอง ท่านดื่มยาวิญญาณแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

        “รู้สึกดีขึ้น ร่างกายข้าผ่อนคลายขึ้นมาก รับรู้ได้ว่าอาการบาดเจ็บของข้ากำลังได้รับการฟื้นฟู”จุนเช่อกล่าว ที่ได้ผลดีเช่นนี้ ทำให้เขารู้เลยว่ายาวิญญาณฟื้นฟูนี้มีคุณภาพดียิ่งนัก ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ดื่มยาวิญญาณฟื้นฟูมาแล้ว แต่ไม่ได้ผลที่ดีเช่นเดียวกับยาขวดนี้เขาไม่รู้ว่าจุนห่าวไปเอามาจากไหน แต่เขามั่นใจว่าราคาจะต้องสูงมากเป็นแน่

        “ถ้าได้ผลดี ก็ดีแล้ว ข้ายังมีอีกหลายขวด ท่านจงเก็บไว้เถิด รอยาออกฤทธิ์อีกสักครู่ค่อยดื่มเพิ่ม หากไม่พอก็บอกข้า” จุนห่าวกล่าวอย่างมีน้ำใจตอนนี้เขาปรุงยาวิญญาณฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังมียาอีกมากมาย สำหรับบาดแผลของจุนเช่อถ้าดื่มอีกประมาณ 2-3 ขวดก็น่าจะรักษาจนหายดีได้ จุนเช่อมองดูยาวิญญาณฟื้นฟูในมือพร้อมกล่าวกับจุนห่าวว่า “น้องสี่ เจ้าเก็บไว้เองเถอะยานี้ช่วยชีวิตข้าได้ บัดนี้ข้าก็ดีขึ้นมาก และไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตแล้ว ค่อย ๆฟื้นตัวไปก็ได้ จะได้ไม่สิ้นเปลืองยา” ความสามารถในการรักษาตัวเองของนักพรตนั้นรวดเร็วกว่าคนธรรมดา ดังนั้นจุนเช่อจึงไม่อยากใช้ยาอย่างสิ้นเปลือง

        “ข้าให้ท่าน ท่านจงรับไปเถอะ ข้ายังมีอยู่ แม้อาการบาดเจ็บจะใช้เพียงครั้งเดียวก็ฟื้นตัวได้แล้วแต่การบำบัดรักษาได้ผลช้า และอาจทิ้งบาดแผลไว้ภายในได้ อีกอย่างตอนนี้ข้าเป็นเย้าซือถ้ายาไม่พอ ข้าก็ปรุงเพิ่มได้ จึงไม่ได้มีน้อยไปกว่าท่านหรอก” จุนห่าวพูดอย่างเรียบเฉย ตอนนี้เขาสามารถปรุงยาเองได้แล้ว เขาจึงไม่คิดว่ายาวิญญาณเป็นสิ่งที่ล้ำค่าอีกต่อไปแค่มีหญ้าวิญญาณ เขาก็ปรุงยาได้แล้ว ยิ่งหญ้าวิญญาณ ก็เป็นสิ่งที่เขามีมากพอจนไม่มีวันขาดแคลนเลยก็ว่าได้