บทที่ 16 กองทัพเกราะขาว าาเป่ยเหลียง
เย่กังชะงักงัน เขาคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะขอร้องให้เขาไว้ชีวิต หรือไม่ก็ดื้อดึงปฏิเสธคำพูดของตัวเองเมื่อครู่
แต่ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มจะกล้าพูดว่าจะทำให้ตระกูลหลูหายไปจากโลกนี้
แม้ว่าหลูอวิ๋นไห่ที่อยู่ตรงหน้าจะมีตำแหน่งต่ำกว่าเย่กังหนึ่งขั้น แต่เขาก็เป็ผู้มีอำนาจในกองทัพจงโจว แต่การเปิดปากก็พูดจาว่าจะให้ตระกูลหลูต้องสูญสิ้นนั้น แม้แต่ตระกูลที่แข็งแกร่งอย่างตระกูลเย่ก็ยังไม่กล้าพูดจาเช่นนี้
"นาย ฮึ ในเวลาแบบนี้นายยังกล้ามาแข็งข้อต่อหน้าฉันอีกเหรอ" เย่กังหัวเราะเยาะ
"นายรู้ไหม แค่ฉันโบกมือครั้งเดียว นายจะถูกยิงจนเป็รูพรุนทันที?"
ในตอนนั้นเอง ซูช่านก็หัวเราะเบา ๆ แล้วพูดขึ้นว่า "ฟังสิครับ"
ฟังอะไร?
เยกังขมวดคิ้วมองไปที่นอกประตู หลูอวิ๋นไห่ก็มองออกไปนอกประตูด้วยความสงสัยเช่นกัน
ไม่ได้ยินเสียงอะไร ไม่เห็นอะไร แต่ในวินาทีถัดมา เสียงฝีเท้าที่เป็ระเบียบและก็ดังเข้ามา
เห็นเหล่านักรบที่แต่งกายแปลกตา สวมเกราะสีขาว สวมหมวกเหล็ก มีพู่แดงคาดเอว ถือกระบี่ยาว วิ่งกรูเข้ามา
นักรบชุดเกราะขาวที่วิ่งเข้ามามีเพียงยี่สิบกว่าคน แต่รัศมีอันเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกเขาแต่ละคน ทำให้เย่กังและหลูอวิ๋นไห่ต่างรู้สึกใจกระตุกวาบ
กลุ่มคนเหล่านี้แผ่รังสีความมุ่งมั่นในการต่อสู้และกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าอย่างรุนแรง มีเพียงผู้ที่ผ่านสนามรบและกองศพมานับไม่ถ้วนเท่านั้นที่จะสร้างบรรยากาศน่าเกรงขามเช่นนี้ได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทั้งสองคนมองเห็นการแต่งกายของเหล่านักรบชุดเกราะขาวอย่างชัดเจน เย่กังก็เบิกตากว้างด้วยความใ พลางอุทานออกมาว่า "กองทัพชุดเกราะขาว? าาเป่ยเหลียง?"
เมื่อได้ยินคำว่าาาเป่ยเหลียง แม้แต่หลูอวิ๋นไห่ก็อดสั่นสะท้านไม่ได้
ดินแดนหิมะทางตอนเหนือ นอกจากจะมีทหารจากกองทัพประจำการป้องกันชายแดนแล้ว ยังมีาาเป่ยเหลียง ผู้บัญชาการกองทัพเกราะขาวสองแสนนาย ปกป้องดินแดนทางเหนือหลายหมื่นกิโลเมตรเป็เวลาหลายสิบปี
าาเป่ยเหลียง มีศักดิ์เทียบเท่านายพลห้าดาวของกองทัพ เป็แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ที่สมกับชื่อเสียง
นอกจากนี้ยังมีาาเจิ้นซี าาหนานผิง และาาตงอู่ รวมสามแม่ทัพ
เมืองชายทะเลเล็ก ๆ แห่งนี้ จะเป็ไปได้อย่างไรที่จะมีกองทัพเกราะขาวปรากฏตัว?
ในตอนนั้นเสียงะโจากนอกประตูดังเข้ามาในห้องรับแขก
"าาเป่ยเหลียง หนานกงโม่ ขอพบหลงจู่!"
ชายวัยกลางคนในชุดคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มเดินอย่างสง่าผ่าเผยเข้ามาในห้องรับแขก
รูปร่างของเขาไม่ได้สูงใหญ่นัก แต่สมส่วน และแผ่กระจายบรรยากาศของความสูงส่งออกมา
หลังจากเข้าประตูมา เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าเย่กังและหลูอวิ๋นไห่สักนิด เมื่อเห็นซูช่าน เขารีบก้าวเข้าไปข้างหน้า จู่ ๆ ก็ก้มตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าซูช่าน
"ผมหนานกงโม่มาช้าไป ขอให้หลงจู่ลงโทษด้วย"
!!!
เย่กังรู้สึกว่าหัวใจของตนเองแทบจะกระเด็นออกมา ร่างกายโงนเงนถอยหลังไปหลายก้าว เกือบจะล้มลง
ส่วนหลูอวิ๋นไห่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทรุดลงนั่งกับพื้น ทั้งร่างสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
ซูช่านก้มมองหนานกงโม่ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยพลางกล่าวว่า "คุณเป็คนแรกที่มาพบผม จะลงโทษได้ยังไง ลุกขึ้นเถอะ"
เมื่อพูดจบ ซูช่านหันไปมองเย่กังที่ใบหน้าซีดเทาราวกับเถ้าถ่าน แล้วถามด้วยรอยยิ้ม "คุณคิดว่าผมดูเหมือนคนโง่หรือคนปกติกันแน่?"
เย่กังอ้าปากพะงาบ ๆ แต่ไม่รู้จะเอ่ยปากพูดอย่างไรดี
"คนที่สามารถทำให้าาเป่ยเหลียงคุกเข่าได้ จะเป็คนโง่ได้ยังไง? ฉันต่างหากที่เป็คนโง่"
"นาย... คุณ... คุณเป็ใครกันแน่?" นี่คือประโยคที่เย่กังพยายามเค้นออกมาหลังจากผ่านไปพักใหญ่ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็สุภาพนอบน้อม
ในตอนนั้นเอง หนานกงโม่ก็พุ่งตัวเข้ามาข้างหน้าฉับพลัน ยกมือขึ้นตบหน้าเย่กังอย่างแรง
เพียะ!
เสียงดังกังวานไปทั่วทั้งห้องโถง หลูอวิ๋นไห่แทบจะยกมือขึ้นปิดหน้าโดยอัตโนมัติ
"หุบปาก!" หนานกงโม่จ้องเย่กังด้วยสายตาเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้งไม่กล้าพูดออกมาแม้แต่คำเดียว
ซูช่านไม่ตอบอะไร เดินออกไปข้างนอก
"ผม้าให้ตระกูลหลูหายไป เื่คืนนี้ ห้ามใครพูดออกไปเด็ดขาด"
คนของซูช่านมาถึงหน้าประตูแล้ว แต่เสียงของพวกเขายังคงดังลอดเข้ามา
หนานกงโม่เงยหน้ามองทุกคน สายตาเ็าอย่างที่สุด จ้องมองไปที่ใบหน้าของหลูเต๋อจี้โดยตรง
"คนที่ไม่เกี่ยวข้องรีบออกไปซะ ถ้าเื่คืนนี้รั่วไหลออกไป จะไม่มีการไว้ชีวิตเด็ดขาด"
เย่กังรู้สึกสะท้านในใจ เหลือบมองหลูอวิ๋นไห่แวบหนึ่ง แล้วรีบพาผู้ช่วยเดินออกไปข้างนอก
"ไว้ชีวิตด้วย ได้โปรด ขอร้องาาเป่ยเหลียงได้โปรดไว้ชีวิตด้วย" จู่ ๆ หลูอวิ๋นไห่ก็คุกเข่าลงกับพื้น มองหน้าหนานกงโม่ด้วยสีหน้าวิงวอน
ตอนนี้ไม่สำคัญแล้วว่าซูช่านเป็ใคร ขอแค่มีชีวิตรอดก็พอ
"คุณเป็รองผู้บัญชาการกองทัพจงโจวงั้นเหรอ" หนานกงโม่ได้สั่งให้เ้าหน้าที่ข่าวกรองของตนสืบเื่นี้ระหว่างทาง
เพิ่งจะรู้เื่ทั้งหมดตอนที่เดินเข้าประตูมา
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมประมุขคนเก่าถึงได้มอบตำแหน่งให้กับคนผู้นี้ แต่เมื่อมันเป็ความจริงไปแล้ว แถมพวกไม่รู้จักบุญคุณพวกนี้ยังคิดจะทำร้ายลูกสาวของหลงจู่อีก นี่มันไม่ใช่การหาที่ตายชัด ๆ หรือ?
หนานกงโม่ก้มหน้ามองหลูอวิ๋นไห่ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า แล้วเอ่ยเสียงเ็า "พรุ่งนี้เช้า เก็บข้าวของไปเฝ้าูเาที่เขตเหนือซะ"
หลูอวิ๋นไห่ได้ยินดังนั้น ร่างกายก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว เงยหน้ามองไปทางหลูเต๋อจี้
"พี่ใหญ่ ช่วยผมด้วย" แม้หลูเต๋อจี้จะโง่ แต่ก็พอจะเดาได้ว่าเื่มันไปในทิศทางไหน เขาร้องไห้ะโใส่หลูอวิ๋นไห่ทันที
"ยังไม่ไปอีกเหรอ?" หนานกงโม่ขมวดคิ้วตวาดออกมา
หลูอวิ๋นไห่ร้องไห้โฮ คุกเข่าลงกับพื้นแล้วก้มศีรษะคำนับหลูเต๋อจี้สามครั้งดังตึง ๆ ๆ จากนั้นก็รีบเดินออกไปด้านนอก
เมื่อเขาออกไปแล้ว นักรบอีกหลายสิบคนที่อยู่ด้านในก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว
หลูอวิ๋นไห่ก็อยากแก้แค้นเช่นกัน แต่เขารู้ดีว่าต่อหน้าาาเป่ยเหลียง ตัวเขาเองยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนต่อหน้า ที่บ้านยังมีภรรยาและลูก แม้จะต้องไปเฝ้าูเา อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่
แต่ครอบครัวของน้องชาย ไม่มีทางช่วยได้แล้ว
หนานกงโม่เดินออกไปข้างนอกพร้อมกับล้วงมือไว้ด้านหลัง ลูกน้องสองคนเดินตามหลัง ก่อนจะก้าวออกจากห้องโถง หนานกงโม่พูดเสียงเ็าว่า "มีคำสั่งจากหลงจู่ อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว"
ตึง!
ประตูห้องรับแขกถูกนักรบชุดเกราะขาวสองนายปิดลงฉับพลัน...
ที่ลานด้านหน้า ข้างรถหรูคันหนึ่ง ซูช่านยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น เขาได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านใน แต่ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ
เขาจะไม่ยอมให้มีสิ่งใดที่เป็ภัยคุกคามต่อลูกสาวของเขาแม้แต่น้อย!
หนานกงโม่รีบก้าวเข้าไปยืนข้าง ๆ ซูช่าน ค้อมตัวเล็กน้อยพลางกล่าวว่า "มีอะไรจะสั่งเพิ่มเติมไหมครับ หลงจู่"
"เพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่คุณกลับแสดงความเคารพต่อผมมากขนาดนี้ ผมรู้สึกประหลาดใจนะ" ซูช่านหัวเราะเบา ๆ
"นี่เป็กฎของสำนัก สมควรต้องทำเช่นนี้ครับ" หนานกงโม่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบกลับ
ซูช่านเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน พูดเสียงทุ้มว่า "คุณไปหาโรงแรมพักก่อน รอให้ทุกคนมาพร้อมกัน แล้วเราค่อยคุยกัน"
หนานกงโม่มองซูช่านเดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็จริงจัง
ชายในชุดเกราะขาวเดินมาจากด้านหลัง มองไปทางที่ซูช่านหายไป ก้มหน้าถามว่า "าา คนนั้นเป็หลงจู่จริงเหรอครับ ดูเด็กเกินไปนะ ดูอายุน้อยกว่าคุณด้วยซ้ำ!"
ผัวะ!
หนานกงโม่หันขวับไปทันที ตบหน้าลูกน้องคนนั้นเต็มแรง แล้วตวาดด้วยความโกรธ "อวดดี! ถ้าแกรู้ดีนักทำไมไม่ไปเป็าาเป่ยเหลียงล่ะ ไปตบปากตัวเองยี่สิบที!"
ซูช่านเดินออกไปนอกประตู เห็นรถเอสยูวีจอดอยู่ริมถนน
ประตูรถเปิดออก เย่กังรีบลงจากรถทันที
"คุณรอผมอยู่เหรอ?" ซูช่านเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย
เย่กังทำหน้าเก้อเขินพลางพูดเสียงเบาว่า "ได้ยินมาว่าคุณซูอยู่กับเสี่ยวเมิ่งหลานสาวฉัน เลย…เลยรอคุณอยู่น่ะ"
"งั้นก็ไม่ต้องเรียกแท็กซี่แล้ว" ซูช่านพูดพลางนั่งลงในรถ คำพูดนี้ทำให้มุมปากของเย่กังกระตุก
ชายผู้ที่ทำให้าาเป่ยเหลียงต้องคุกเข่ายังต้องนั่งแท็กซี่อีกเหรอ?
รถแล่นมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว เย่กังที่นั่งอยู่เบาะหลังคิดจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ชะงักไป
"ผมก็แค่พ่อธรรมดาคนหนึ่ง เหมือนกับพ่อทุกคนบนโลกใบนี้ที่รักลูกของตัวเองอย่างสุดหัวใจ" ซูช่านเอ่ยขึ้นในตอนนั้น
เย่กังรู้สึกสะท้านในใจ รีบพยักหน้าและกล่าวว่า "เข้าใจแล้ว คุณซู"
1K
