โหลวฉางซีมองไปยังพุ่มไม้ที่ขยับไหวๆอยู่ข้างหน้า เมื่อเห็นปลายกระบี่โผล่ออกมาทางก็รีบทะยานเข้าไปในทันทีบุรุษในชุดน้ำเงินที่ซ่อนตัวอยู่หลังหน้าต่างชั้นสองของตึกอีกฟากหนึ่งในตลาดอำเภอเชียนเยายืนมองด้วยความสนใจ
‘มือปราบหญิง น่าสนุกนักนางช่างมุทะลุและบุ่มบ่าม’
โรงเตี๊ยมที่เขาพักอยู่ด้านข้างเป็เรือนขนาดใหญ่ของพ่อค้าผู้หนึ่งในเชียนเยาวันนี้มีคนร้ายลอบเข้ามาขโมยของไฉซีฮันได้ยินเสียงเอะอะเอ็ดตะโรร้องให้คนช่วยไม่นานนักมือปราบสองคนก็วิ่งเข้าไปในเรือนนั้นจากห้องพักของเขามองลงไปจะเห็นการต่อสู้ในสวนของเรือนพ่อค้าผู้นั้นถนัดตา
“ย๊าก!!!” นางร้องเสียงดัง
ไฉซีฮันจึงได้รู้ว่าหนึ่งในสองของมือปราบชุดสีแดงเืหมูนั้นคือเป็สตรีร่างของนางดูอ้อนแอ้นแต่ก็แข็งแรงพอจะเอาชนะโจรผู้นั้นได้
“อืม...นับว่าพอมีฝีมือ”
นางกับมือปราบหนุ่มที่เป็คู่หูดูเหมือนจะมีฝีมือพอฟัดพอเหวี่ยงกันแต่หากจะเทียบกับคนที่ยืนอยู่แล้วนับว่าห่างไกลนักเขาเห็นนางเงยขึ้นหัวเราะกับท้องฟ้าด้วยความพึงพอใจที่จับคนร้ายได้สำเร็จไฉซีอันมองเห็นใบหน้าด้านข้างของนาง
‘ดูเหมือนจะสวยเชียวมือปราบอ้อนแอ้นงดงามเช่นนี้เหตุใดครอบครัวจึงอนุญาตให้มาทำงานเสี่ยงๆ?’
เหยาอิงิยิ้มกว้าง“มือปราบโหลว!ครั้งนี้เป็ผลงานของเ้า”เขาตรงเข้าไปมัดมือคนร้ายไพล่หลังแล้วควบคุมตัวกลับไปยังที่ว่าการอำเภอ
สาวน้อยมือปราบเดินยิ้มด้วยความภาคภูมิใจเย็นนี้บนโต๊ะรับประทานอาหารนางจะได้รายงานความสำเร็จให้กับพี่ใหญ่และอาซ้อได้ฟังทุกวันนี้นางพยายามตื่นมาก่อนไก่โห่เพื่อฝึกฝนวิทยายุทธ์นับั้แ่เห็นฝีมือของอาซ้อในการประลองกับสุดยอดมือสังหารหน้ากากเงินนางก็ตั้งปณิธานจะเก่งกล้าให้ได้เหมือนพี่สะใภ้ใหญ่ผู้เป็หัวหน้ามือปราบแห่งเมืองเชียนเยา
“ไปสืบดูสิว่านางเป็ผู้ใด?”
ร่างในชุดสีน้ำเงินคล้ายกันค้อมรับคำสั่ง“ขอรับ!”
เขาคาดว่านางจะต้องเป็ลูกของผู้มีฐานะหรืออำนาจในเมืองนี้อย่าง แน่นอนคำสั่งที่เขาได้รับจากหลวนฮองเฮาให้เข้ามาสืบเสาะเบาะแสกลุ่มฏที่คิดแบ่งแยกดินแดนทางภาคเหนือนับเป็ภารกิจอันยิ่งใหญ่เขาเดินทางมาที่นี่ในฐานะแฝงคือเถ้าแก่เ้าของโรงเตี๊ยมแห่งใหม่ใกล้ตลาดแห่งนี้
จากโรงเตี๊ยมเก่าถูกสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟใช้หลงจู๊ผู้หนึ่งมาเป็ตัวแทนในการซื้อนำไปปรับปรุงจนสวยงามไฉซีฮันที่เพิ่งรับตำแหน่งใหม่ในฐานะหัวหน้าสายลับในเขตภาคเหนือจึงต้องกลายเป็เถ้าแก่ไปโดยปริยายห้องพักของเขาอยู่ชั้นบนด้านในโอ่อ่ายิ่งนัก
“ได้ความแล้วขอรับ! นางคือคุณหนูสี่สกุลโหลวน้องสาวของนายอำเภอโหลวซีห่าวเป็บุตรของอนุหลงเพิ่งมาอยู่กับใต้เท้าโหลวได้ไม่นานตอนนี้เป็มือปราบหน่วยที่หนึ่ง”
“อืม...ดี! นับว่าเหมาะที่จะตีสนิทเพื่อทำภารกิจของเรา”
โหลวฉางซีกับโหลวเซียงอี๋ตื่นเต้นอย่างมากเมื่อได้ยินว่าในเมืองเชียนเยากำลังจะมีพิธีเปิดโรงเตี๊ยมเหย้าไคซิน
“นั่นมันโรงเตี๊ยมเก่าที่ถูกทิ้งร้างไว้นานแล้วนี่?เห็นว่าเพิ่งมาขอขึ้นทะเบียนเป็โรงเตี๊ยมใหม่เถ้าแก่ก็เพิ่งเดินทางมาจากเมืองหลวง”
“อืม...น่าสนใจยิ่งนัก”
“ซีเอ๋อร์วันเปิดพวกเราต้องไปรักษาความปลอดภัยอยู่แล้ว”ซ้อใหญ่ที่เป็หัวหน้ามือปราบหันมาบอกยิ้มๆนางรู้สึกว่าโหลวฉางซีชมชอบความสนุกสนานเป็ที่สุด
“ดีจริง!ข้าได้ยินมาว่าวันเปิดโรงเตี๊ยมพวกเขาจะให้ทุกคนได้นั่งกินฟรีในภัตตาคารใต้โรงเตี๊ยมคนละครึ่งชั่วยามคอยดูเถอะ! ข้าต้องไปชิงตั๋วนั่งให้ได้”
นายอำเภอเมืองเชียนเยาถึงกับส่ายหน้า“นั่นเขาเอาไว้แจกผู้ยากไร้มิใช่หรือ?เ้ามิใช่เสียหน่อยจะไปแย่งชิงอาหารกับพวกเขาทำไมกัน?”
“พี่ใหญ่! ข้าอยากชิมอาหารของพวกเขานี่นา”หญิงสาวยื่นปากออกมาทำท่ากระเง้ากระงอดใส่พี่ชาย
“เอาน่าๆเ้าไม่ต้องเสียอกเสียใจไปหรอกซีเอ๋อร์ ข้าได้ยินว่าพวกเขาแจกอาหารเฉพาะ่เช้า่บ่ายเดี๋ยวข้าจะเลี้ยงอาหารที่เหลาโรงเตี๊ยมพวกเ้าเองดีหรือไม่?”
“ขอบพระคุณอาซ้อ!”โหลวฉางซีรีบสะกิดให้น้องสาวรีบกล่าวขอบคุณพี่สะใภ้
พี่ชายของนางแม้จะเป็นายอำเภอแต่กลับทำตัวมัธยัสถ์ยิ่งนักอาจจะเป็เพราะความหวาดระแวงในความไม่แน่นอนของชีวิต โหลวซีห่าวจึงไม่ยอมใช้ชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าเช่นในอดีตเพราะเกรงตนเองจะเข้าไปสู่วังวนของความโลภเงินเบี้ยหวัดขุนนางอาจจะทำให้สุขสบายกว่าคนทั่วไปก็จริงแต่มิได้มากจนถึงขนาดจะฟุ่มเฟือยได้โหลวซีห่าวถึงขนาดสั่งสอนน้องสาวทั้งสองเื่การใช้เงินอย่างเข้มงวดอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
เช้าวันเปิดโรงเตี๊ยมเหย้าไคซินคนทั้งเมืองเชียนเยาก็มายืนออกันเต็มด้านหน้าเสียงประทัดสีแดงกว่าร้อยสายที่แขวนไว้เรียกความสนใจผู้คนได้อย่างมากคนยากจนในเมืองที่ได้รับตั๋วแจกอาหารมาเข้าแถวรอเพื่อเข้าไปนั่งรับประทานในภัตตาคารหรูหราพวกเขาได้ลิ้มรสอาหารชั้นยอดที่รสชาติเรียกได้ว่าชั่วชีวิตไม่อาจพานพบอีกต่างกล่าวสรรเสริญเถ้าแก่โรงเตี๊ยมกันทั่วหน้า
ชายหนุ่มในชุดสีน้ำเงินเข้มขอบแขนและสาบเสื้อปักลายเมฆมงคลยืนยิ้มน้อยคอยต้อนรับแขกเทียบเชิญเปิดโรงเตี๊ยมของเขาถูกส่งไปยังร้านค้าและเ้าของกิจการใหญ่ทั่วเมืองเชียนเยาเพื่อร่วมงานในตอนเย็นส่วนตอนเช้านั้นเขาได้แจ้งว่าจะเลี้ยงอาหารคนยากจนทั่วเมืองเชียนเยาและตอนบ่ายเลี้ยงอาหารขุนนางและเ้าหน้าที่ทั้งหมดในอำเภอ
“อ๋า!อาซ้อท่านไม่ต้องหมดเปลืองเบี้ยหวัดเพราะพวกเราแล้ว เมื่อเช้าเขาเพิ่งแจกเทียบให้ทุกคนที่ทำงานในที่ว่าการอำเภอดูสิ! ดียิ่งนัก!”
“เ้าคิดว่าพี่ชายของเ้าจะอนุญาตหรือ?เขากลัวว่าจะเป็การติดสินบนเ้าหน้าที่ตอนนี้สั่งห้ามทุกคนเอาไว้แล้ว”
“ไอหยา!อย่างนี้พวกเราก็พลาดโอกาสไปเลยน่ะสิ”
“นั่นไง?ใต้เท้าต้วนมาแจ้งแก่เถ้าแก่ไฉด้วยตนเองแล้ว”สวีเสี่ยวถงชี้ให้โหลวฉางซีดูต้วนฮ่วนปิ่งผู้เป็ปลัดอำเภอที่เพิ่งเดินเข้าไปพูดคุยกับเถ้าแก่หนุ่มรูปงามผู้องอาจอยู่ด้านใน
โหลวเซียงอี๋มองเห็นไฉซีฮันแล้วก็นึกฉงน“อาซ้อ ข้าว่าคนผู้นี้น่าจะเป็มือปราบมากกว่ามือปราบเหยาอีกนะเ้าคะรูปร่างเขาก็ดูทะมัดทะแมง ซ้ำท่าทางยังสง่าผ่าเผยผึ่งผาย”
เหยาอิงิที่ยืนอยู่ด้านหลังในยินเสียงคุณหนูสกุลโหลวนินทาตนแล้วก็รีบโวยวาย“ได้อย่างไรกัน? เ้าเอาตาไหนดู? ข้างามสง่าบึกบึนสมชายชาตรีเยี่ยงนี้มีหรือเขาจะสู้ได้? เขาก็แค่เถ้าแก่โรงเตี๊ยมนะ”
สวีเสี่ยวถงพลันนึกถึงคำเตือนของพี่สาวบุญธรรมจู่ๆคนผู้นี้ก็เข้ามาก่อตั้งกิจการโรงเตี๊ยมใน่ที่น่าสงสัย...ไม่บังเอิญเกินไปหน่อยหรือ?
******************
ไรท์แนะนำ....อีบุ๊กวางจำหน่ายแล้วนะคะ กดตามลิงก์กันค่ะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE5MTc3NSI7fQ
54
![[END]หนีซอมบี้อยู่ดีๆ ทำไมมาโผล่ยุค 1968](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685074479_664739.webp)
