บทที่ 18 ฉันไม่ได้หนีไปแต่งงาน
ด้านล่างเงยหน้าขึ้นมามองแสงแฟลชอีกครั้ง ทำให้ดวงตาของเสิ่นจงเฉินหรี่ลง
ั้แ่เด็กสาวคนนี้วิ่งกลับมาอย่างกะทันหัน เขาก็เตรียมตัวรับมือแล้ว และตอนที่ได้ยินเสิ่นเมิ่งพูดแบบนั้น เขาไม่ใเลยแม้แต่น้อย โบกมือเรียกคนใช้ที่ยืนอยู่ตรงประตู
“ไปเรียกเสิ่นเจียมาที่นี่”
“เมิ่งเมิ่ง เธอกลับมาแล้ว!” เสิ่นเจียได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมจากชั้นล่างแล้ว จึงเดินลงมาดู เมื่อเห็นเสิ่นเมิ่งก็วิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้นดีใจ กอดเสิ่นเมิ่งไว้แน่น “กลับมาแล้วก็ดีแล้ว เธอรีบไปขอโทษลุงรองเร็ว บอกเขาไปว่าเธอไม่ควรหนีไปแต่งงานกับใคร!”
‘เฮอะ!’
เสิ่นเมิ่งหัวเราะเยาะ เธอรู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงชั่วคนนี้จะออกมาเป็พยาน เธอผลักเสิ่นเจียออกอย่างไม่ปราณี จ้องตาพลางะโขึ้นมา
“พี่สาว คุณพูดอะไรน่ะ ฉันเคยหนีไปแต่งงานกับใครตอนไหน?”
“เธอ...” เสิ่นเจีย ไม่คิดว่าเสิ่นเมิ่งจะปฏิเสธ เธอกระแอมเบา ๆ จงใจลดเสียงลง แต่ก็ยังคงทำให้ทุกคนได้ยินชัดเจน
“เมิ่งเมิ่ง ปิดบังไม่ได้หรอก เธอหยิบบัตรประชาชน พาสปอร์ต บัตรเอทีเอ็ม วิ่งออกไปตอนกลางดึก ทุกคนรู้ว่าเธอหนีไปแต่งงานกับเมิ่งเจียงอวี่”
“เธอพูดอะไรของเธอน่ะ!” เสิ่นเมิ่ง ขัดคำพูดของเธอ ค่อย ๆ ยกกล่องข้าวในมือขึ้น
“คุณดูให้ดี ๆ สิ ที่ฉันวิ่งออกไปตอนกลางดึก ก็เพื่อไปซื้อข้าวเช้าให้พ่อกับแม่! ซาลาเปาลาวาที่ถนนซีต้าเจียนั่นมีจำกัดในแต่ละวัน ฉันต้องต่อคิวเป็ชั่วโมงกว่าจะซื้อได้!”
ซื้อข้าวเช้า? ซาลาเปาลาวา?
เสิ่นเจียชะงักไป!
เสิ่นจงเฉินก็ชะงักไป!
ผู้สื่อข้าวที่อยู่ด้านล่างต่างก็ตะลึงงัน! หนีไปแต่งงานกลายเป็ไปซื้ออาหารเช้า? การพลิกผันครั้งนี้ช่างหักมุมเกินไปแล้ว!
มีเพียงเสิ่นจงเฉิงที่ยังคงโกรธเท่านั้น เขาคว้ากล่องข้าวจากมือของเสิ่นเมิ่งแล้วเปิดฝาออกด้วยเสียงดังกึกก้อง
ในกล่องข้าวสีขาวรักษาอุณหภูมิ มีไอร้อนลอยขึ้นมา มีซาลาเปาลาวาอันอ้วนอูมและนุ่มนิ่มอยู่สองสามลูก!
“นี่มันซาลาเปาลาวาจริง ๆ ด้วย! คุณหนูเสิ่นไม่ได้หนีไปแต่งงาน แต่ไปต่อคิวซื้ออาหารเช้าให้พ่อแม่เหรอ?”
“ไม่น่าจะใช่นะ! แล้วทำไมตอนแรกถึงมีข่าวออกมาว่าคุณหนูเสิ่นหนีไปแต่งงานกับใครสักคน แล้วยังแจ้งพวกเราให้มาขุดข่าวอีก!”
“เื่นี้มีเื้ัอะไรหรือเปล่านะ? ตอนนี้เธอกลับมาพร้อมกับอาหารเช้าจริง ๆ แถมยังเป็ซาลาเปาลาวาที่หาซื้อยากเป็พิเศษอีกต่างหาก!”
“ใช่แล้ว ต้นข่าวนี่มาจากที่ไหนกันนะ?”
ผู้สื่อข่าวทั้งหลายพากันวิพากษ์วิจารณ์
สีหน้าของเสิ่นจงเฉินดูแย่มากขึ้น เพราะคนต้นเื่ก็มาจากเขานี่เอง
เขาเป็คนแจ้งผู้สื่อข่าวเหล่านี้ว่าคุณหนูใหญ่ของตระกูลเสิ่นหนีไปแต่งงาน
แต่การหนีไปแต่งงานจะกลายเป็การไปซื้ออาหารเช้าได้อย่างไร? แล้วมันเกิดผิดพลาดอะไรขึ้นกันแน่?
เขามองไปที่เสิ่นเจีย ลูกสาวของตัวเองด้วยสายตาดุดัน
เสิ่นเจีย เมื่อแรกเห็นกล่องซาลาเปาลาวานั้น ก็รู้สึกใและร้อนรนชั่วขณะหนึ่ง แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
เธอประเมินผู้หญิงโง่คนนี้ต่ำเกินไป ที่แท้ความรู้สึกแปลก ๆ เมื่อคืนนี้เป็เื่จริง เสิ่นเมิ่ง ผู้หญิงโง่คนนี้กำลังวางแผนใส่เธออยู่!
แต่คนโง่ก็คือคนโง่ คิดว่าหยิบกล่องซาลาเปาลาวาออกมาแล้วจะกลับมาได้เหรอ?
เสิ่นเจียหัวเราะเ็า เก็บมือของตัวเองกอดอกไว้ “เมิ่งเมิ่ง นี่เธอให้ร้านไหนส่งหมั่นโถวมาช่วยแก้สถานการณ์กันแน่ เมื่อคืนเธอไปโรงพยาบาลแล้วก็ไปธนาคาร ยุ่งอยู่กับการถอนเงินและหนีไปกับผู้ชาย จะมีเวลาไปต่อคิวที่ถนนตะวันตกได้ยังไง”
ในที่สุดก็ได้เวลาเผยโฉมหน้ากันแล้ว ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็เล่นละครอีกต่อไป!
เสิ่นเมิ่งหัวเราะร่วน เธอเป็คนตรงไปตรงมาแบบนี้ ไม่เหมาะกับการเล่นละครเลย! การไเปิดหน้าฉะกันตรง ๆ แบบนี้ ถึงจะสะใจ!
“ต้นทุนในการเผยแพร่ข่าวลือนั้นต่ำมาก คนสมัยนี้แค่พูดปากเปล่าก็กล้าใส่ร้ายคนอื่นว่าหนีไปกับผู้ชายแล้ว! พี่สาวเธอบอกว่าฉันขโมยเงินหนีไปกับผู้ชาย งั้นก็เอาหลักฐานมาให้ดูสิ!”
“เื่ที่ไม่มีหลักฐาน ฉันจะกล้าพูดเองเหรอ” เสิ่นเจียไม่กลัวที่จะเอาหลักฐานมาเลย เธอโทรศัพท์ทันที ให้คนเอาหลักฐานมาให้
470
![เสน่หาทาสซาตาน [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1674184519_10852493.webp)