ค่ำคืนนั้นมินอากลับถึงหอพักเมื่อเวลาเกือบสองทุ่ม
เธอเปิดประตูห้องด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากซีดขาวแม้จะพยายามแต่งหน้าปิดบังรอยแดงที่คอและต้นแขนไว้แล้วก็ตาม แต่ชุดสเวตเตอร์ตัวหลวมที่เธอเปลี่ยนใส่ก่อนออกจากตึกยังคงมีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายติดอยู่จาง ๆ
“พี่มินอา!”
เสียงซูยอนดังลั่นทันทีที่น้องเล็กวิ่งออกมาจากห้องนั่งเล่นตามด้วยมิ้นที่กำลังถือแก้วน้ำอยู่
“พี่หายไปไหนมาเนี่ย? เรากังวลมากเลยค่ะ! โทรก็ไม่รับ”
ซูยอนโผเข้ามากอดแขนมินอาแน่นดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความเป็ห่วง
มิ้นยืนมองใบหน้าของพี่สาวด้วยสายตาที่คมกริบกว่าปกติเล็กน้อย
“ใช่… พี่หายไปั้แ่ซ่อมเสร็จ ผู้จัดการจินก็บอกแค่ว่าพี่มีธุระส่วนตัว แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก”
มินอาเผลอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะฝืนยิ้มออกมาได้อย่างเป็ธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้
“…ขอโทษนะ ฉันไปเจอพี่ที่รู้จักนะ ไปขอให้เขาช่วยเื่งานนะสิ”
เสียงของเธอเบาเล็กน้อย
“เื่คิวที่ถูกยกเลิก…ฉันไปคุยให้เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องห่วง”
ซูยอนเบิกตากว้าง
“จริงเหรอคะ?!พี่ไปเจอใครคะ?”
มินอาเอื้อมมือไปลูบหัวน้องเล็กเบา ๆ
“ไม่ต้องถามรายละเอียดหรอก พี่จัดการไปแล้ว”
มิ้นมองพี่สาวนิ่ง ๆ อยู่อีกครู่หนึ่ง เธอรู้สึกอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ
“…งั้นก็ดีแล้วล่ะ ถ้าพี่จัดการได้จริงๆ”
มินอายิ้มบาง ๆแล้วเดินผ่านทั้งสองคนเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง
“พี่เหนื่อยมาก คืนนี้ขอพักก่อนนะ…พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”
ประตูห้องปิดลงเบา ๆ
ซูยอนหันไปมองมิ้นด้วยสีหน้าสงสัย
“พี่มินอา… ดูแปลก ๆ นะ”
“ใช่... คิดเหมือนกันเลย แถมกลิ่น...”มิ้นตอบสั้น ๆ แต่ไม่ได้พูดต่อ
ทั้งสองสาวมองประตูห้องพี่ใหญ่เป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะกลับไปนั่งเล่นโทรศัพท์ต่อ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเพียงสามวัน
เช้าวันที่สี่หลังจากมินอาไปพบประธานชเว
โทรศัพท์ของสตาฟวง NOXเริ่มดังไม่หยุด
“ห๊ะ?! คิวรายการมิวสิกแบงก์ ที่เคยยกเลิก… กลับมาแล้วเหรอคะ?!”
“รายการวาไรตี้ รันนิงแมน โทรมาบอกว่า้าให้เราไปเป็แขกรับเชิญพิเศษในสัปดาห์หน้าเหรอ?!”
“สถานีโทรทัศน์ช่องหลักส่งอีเมลมาว่า…อยากให้ NOX ขึ้นโชว์สเตจพิเศษเดือนหน้า?!”
มิ้นกับซูยอนนั่งอ้าปากค้างมองหน้ากันด้วยความใและทั้งดีใจ
“พี่มินอา!”
ซูยอนวิ่งพุ่งเข้าไปกอดมินอาแน่น
“พี่เก่งมากกกก!พี่ทำยังไงถึงทำให้คิวกลับมาทั้งหมดเลยคะ?!”
มินอายืนยิ้มบาง ๆเอื้อมมือไปกอดน้องเล็กตอบ
“…พี่บอกแล้วไง พี่ไปคุยกับคนที่ช่วยเราได้”
มิ้นยืนมองพี่สาวจากมุมห้องสายตาเธอฉายแววสงสัยเล็กน้อย เธอเริ่มสงสัยั้แ่เช่าวันนั้น วันที่ได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชาย...เธอก็กลืนคำถามลงคอไป
“…ขอบคุณนะพี่”
มิ้นพูดเสียงเบา
“พวกเราจะพยายามให้หนักขึ้นเพื่อไม่ให้พี่ต้องไป… คุยกับใครอีก!!”
มินอาเพียงยิ้ม ไม่ตอบอะไร
เวลาไหลผ่านไปพร้อมกับตารางงานของวง NOXที่แน่นเอียดจนไม่มีเวลาฟักผ่อน เวลา 1 เดือนได้ผ่านไป
มินอานั่งอยู่คนเดียวในห้องนอนกำลังเช็ดครีมบำรุงผิวออกช้า ๆ
โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้น
[สายส่วนตัว – ไม่ระบุชื่อ]
เธอรับสายด้วยมือโดยไม่สนใจคิดว่าเป็ทีมงานนัดเวลาวันพรุ่งนี้
“สวัสดี เบลล่า...”
เสียงของประธานชเวดังขึ้นจากปลายสาย
“คงมีความสุขกับงานมากเลยสินะเธอคงไม่อยากให้อยู่ดี ๆ งานก็หดหายหรอกใช่ไหม... เอาเป็ว่าคืนนี้ เวลา 4 ทุ่มให้มาหาฉันคิดเดิน เข้าใจไหม...”
มินอานั่งนิ่งไปครู่หนึ่งนิ้วที่ถือโทรศัพท์ขาวเผือด
“…คืนนี้เลยเหรอคะ?”
“ใช่...”
ความเงียบแผ่ขยายอยู่หลายวินาที
มินอาหลุบตาลง น้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว
“…ฉันจะไปค่ะ”
เธอพูดเสียงแหบพร่า ก่อนคนในสายจะกดวาง
มินอามองตัวเองในกระจกเงาใบหน้าที่เคยสดใสและหวานซึ้งของ เด็กสาวใสซื่อ กำลังค่อย ๆ หายไปทีละน้อย
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า