เสียงปรบมือดังกระหึ่มไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเทคโนโลยีอันดับหนึ่งของโลก — 'Infinity Core' แสงไฟจากจอโปรเจคเตอร์สะท้อนเงาร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ผมดำตัดสั้นเรียบเนี้ยบ ดวงตาคมปลาบและสีหน้านิ่งสงบ ทุกคนรู้จักเขาดี — เฉินฟาน อัจฉริยะโปรแกรมเมอร์ ผู้สร้างระบบ AI ที่ล้ำสมัยเหนือยุคสมัยใด ๆ
"วันนี้ โลกจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป..." เสียงของ เฉินฟาน หนักแน่นก่อนจะหันไปกดปุ่มบนแท็บเล็ตบนแท่น
เบื้องหน้าปรากฏภาพจำลองสามมิติ — เป็ผู้หญิงเสมือนใส่ชุดขาว ผมยาวสลวย ดวงตาสีเงินเรืองรองปรากฏกลางอากาศ
"ขอแนะนำ... 'XIAN' ระบบ AI ที่จะเปลี่ยนมนุษยชาติ"
เสียงปรบมือดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง
ทว่า...ทันใดนั้นเอง
ฟึ่บ! แสงไฟในห้องกะพริบอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงะเิเบา ๆ จากเพดาน ก่อนที่ไฟฟ้าจะแล่นปะทะลงตรงแท่นกลางอย่างแม่นยำ
เปรี๊ยะ!!!
ร่างของ เฉินฟาน ชักกระตุก ใบหน้าบิดเบี้ยว ขาทั้งสองทรุดฮวบลงกับพื้น ก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป
...
ความรู้สึกแรกคือ...เย็นเฉียบ
กลิ่นเืปะปนกับกลิ่นหญ้าแห้งลอยแตะจมูก ลมหายใจแ่เบา ร่างกายบอบช้ำ ดวงตาค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างยากลำบาก
เบื้องหน้าไม่ใช่ห้องประชุม แต่เป็ป่าละเมาะกลางหุบเขา
"...ที่นี่...คือ...?"
เสียงในหัวดังขึ้นทันที
[ยินดีต้อนรับ...เข้าสู่โลกใหม่ ระบบ XIAN เชื่อมต่อสำเร็จ]
ดวงตาของ เฉินฟาน เบิกกว้าง ขณะที่ข้อมูลมหาศาลไหลเข้าสู่สมอง เขารู้ทันทีว่านี่...ไม่ใช่โลกเดิม
ขณะเดียวกัน เขาััได้ถึงความอ่อนแอรุนแรงในร่างกาย และร่องรอยาเ็เต็มตัว
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในห้วงจิต
“ข้า...นายน้อยตระกูลเฉิน...หากท่านได้ยิน...ขอร้องล่ะ ช่วยข้าด้วย...” เสียงแ่เบาราวิญญาที่กำลังจางหาย
ภาพความทรงจำแล่นผ่านเข้ามาในหัวของ เฉินฟาน อย่างรวดเร็ว — เด็กหนุ่มร่างผอมบางในชุดขาดวิ่น ถูกลากมาต่อหน้าฝูงชนที่ลานฝึกยุทธ์กลางตระกูล
"ขยะอย่างเ้ากล้าแตะต้องโอวหยางเหวิน? เ้ารู้ไหมว่าเขาเป็ศิษย์ของสำนักคุนหลุน!" หนึ่งในชายหนุ่มชุดสีม่วงกล่าวพลางยกเท้าเตะเข้าท้องของนายน้อยเต็มแรง
ตุ้บ! ร่างเล็กกระเด็นล้มลงกับพื้น เืไหลออกจากมุมปาก เด็กหนุ่มพยายามยันตัวลุก แต่ก็ถูกเหยียบซ้ำอย่างไม่ปรานี
"ใครจะไปเชื่อว่าเ้าเป็นายน้อยของตระกูลเฉิน? ฮ่า ๆ ๆ!" เสียงหัวเราะเหยียดหยามลอยอยู่รอบตัว
"จำไว้ให้ดี นี่คือบทลงโทษของคนที่คิดข้ามชั้น! ขยะอย่างเ้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองพวกเรา!"
เืและความอับอายกลบเสียงหัวใจดวงสุดท้าย...
“ข้าขอมอบร่างนี้ให้ท่าน...ได้โปรด...แก้แค้นให้ข้าด้วย...ดูแลตระกูลของข้าด้วย...”
เสียงนั้นเงียบหายไปพร้อมกับจิติญญาที่เลือนลาง
เฉินฟานนอนนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพยายามลุกขึ้น เสียงกล้ามเนื้อประท้วงจากร่างกายที่อ่อนแรงดังก้องในใจ แต่เขาไม่ยอมแพ้
มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก อีกข้างยันพื้น เขาพลิกตัวช้า ๆ แล้วเริ่มลากร่างบอบช้ำเดินไปข้างหน้า ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวที่สาดลงผ่านกิ่งไม้
เบื้องหน้าไกลออกไป คือเมืองเล็กริมหุบเขา...และจุดเริ่มต้นของตำนาน