สดับเพียรหมื่นภพชาติ

        จริงอย่างที่เทียนตี้เคยกล่าวไว้ โอกาสควรมอบให้แก่ผู้ที่คิดปรับปรุงตนเอง พุทธองค์หลี่จิ้งหยางมองสหายของตนที่แสยะยิ้มอย่างพึงใจ เมื่อเห็นว่าปีศาจจากแดนหายนะลงไปป่วนใต้หล้า เห็นเสวี่ยฉินและสำนักในยุทธภพสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย เห็นจื่อหลิงและเว่ยหนานที่กำลังปกป้องวิหารระฟ้า 

       แต่กลับมองไม่เห็นเยว่ชิง ไม่รู้ว่าเยว่ชิงจะตกใจที่พุทธองค์มาดินแดนหายนะหรือเปล่า

        “เหตุใดข้าจึงมองไม่เห็นดวงจิตของซื่ออิง!”

        “...”

        “หลี่จิ้งหยาง เจ้าเอาเขาไปซ่อนไว้ที่ใด” เฉียนซือหันกลับมาถามพุทธองค์ที่ยืนสงบนิ่ง แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบกลับ ปีศาจที่อยากเอาชนะเขาทุกอย่าง แม้เพียงจิตอีกครึ่งก็ยังอยากครอบครอง 

        “...”

        “เจ้าเงียบไปให้ได้ตลอดเถอะ เขารักเจ้ามากเลยใช่หรือไม่? เดี๋ยวข้าจะให้เขานั่งเคียงบัลลังก์ มองดูพุทธองค์อย่างเจ้าตายตกไปกับซื่ออิงที่เจ้ารัก” 

        “...”

        ทุกถ้อยคำนั้นไม่มีผลอันใดกับพุทธองค์ เพราะมั่นใจว่าตนปิดประตูทางเข้ามาที่นี่จนหมด อย่างไรเยว่ชิงก็มิอาจเข้ามาได้ เมื่อเป็นเช่นนั้นที่นี่ก็จะเป็นสุสานของเราทั้งสาม 

        เสวี่ยฉินและอีกหลายสำนักร่วมกันต่อสู้ ปีศาจพวกนี้ถูกควบคุมโดยเฉียนซือ เมื่อใดที่นายมันยังอยู่ พวกมันก็จะเป็นอมตะไม่มีวันตาย ดังนั้นเสวี่ยฉินได้แต่ภาวนาให้พุทธองค์รีบจัดการเฉียนซือเสียที ก่อนที่ยุทธภพจะเละเทะย่อยยับมากกว่านี้ 

        “เจ้าสำนัก พวกมันมากันเยอะมาก ค่ายกลเนตรจักรดาราของท่านเอาไม่อยู่” 

        “หึ่ย!” 

        จอมยุทธ์อันดับหนึ่งลากกระบี่ไปกับพื้นอย่างไม่สบอารมณ์ พวกนี้ก็แค่ความโสโครกสกปรกชั้นต่ำ ไฉนจะกล้ามาต่อกรกับพลังสวรรค์ ซิงเยี่ยเห็นอีกฝ่ายจะลุยเดี่ยวก็รีบตามไปทันที 

        “เสวี่ยฉิน!!”

        “...”

        “อย่าคิดลุยเดี่ยว มันไม่คุ้มหรอกหากยุทธภพนี้ต้องเสียเจ้าไป”

       “เช่นนั้นจะปล่อยให้มันฆ่าเราหรือ? ไม่มีทางหรอก!”

        “...”

        “เจ้าไม่ต้องตามมาซิงเยี่ย เหตุใดจึงไม่ไปอยู่เคียงข้างท่านลุงของเจ้า สกุลไป๋เหลือเพียงเยว่ชิงผู้เดียวแล้วมิใช่รึ?”

        “แต่เจ้าไม่เหลือใคร...”

        เสวี่ยฉินไม่ได้สนใจฟังคำตอบของซิงเยี่ย สองขาวิ่งออกไปจากค่ายกลเพื่อต่อสู้กับปีศาจพวกนั้น ท่าร่ายรำกระบี่อ่อนช้อยงดงาม เสวี่ยฉินนั้นร่ำเรียนมาเป็นเพลงกระบี่ชั้นสูง การประมือกับเสวี่ยฉินก็นับว่าไม่ง่าย และเป็นเขาที่อยู่เป็นคู่ซ้อมมาโดยตลอด 

        แต่นั่นก็ในฐานะของหลงเย่า ไม่ใช่ในฐานะของซิงเยี่ย!

        ทางฝั่งของวิหารระฟ้าเองก็แย่ไม่ต่างกัน หลังจากที่เยว่ชิงปรับตัวได้สักพัก เขาก็ลุกเดินออกจากห้องตำราของพุทธองค์หลี่จิ้งหยาง นัยน์ตาม่วงเข้มนั้นมองไปที่ปีศาจตนใด ปีศาจตนนั้นก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

        เฉียนซือที่นั่งหลับตาเคาะนิ้วอยู่บนพำนัก ลืมตาขึ้นและผุดลุกจากที่นั่งของตนในทันที 

        “เป็นไปไม่ได้!”

        เขาพึมพำกับตนเองและตรวจสอบให้แน่ใจ ทว่าก็พบเพียงความว่างเปล่า จิตที่สื่อกับพวกปีศาจเริ่มไม่เชื่อฟัง พวกมันหดหัวคล้ายกับเจออะไรที่น่าหวั่นเกรงกว่า 

        “เจ้าเอาเคล็ดวิชาให้กับจิตของซื่ออิงอย่างนั้นเรอะ!”

        “หือ?”

        “อย่ามาทำไขสือเลยหลี่จิ้งหยาง แท้จริงวันนี้เจ้าก็มีแผนมารองรับเรื่องที่จะเกิด ข้าเองก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าคนอย่างเจ้าคงไม่ยอมตาย เจ้าเองก็ยังอยากเป็นพวกชอบอวดดังเช่นแต่ก่อน” 

        “เฉียนซือพูดเรื่องอะไรน่ะ?”

      ถึงแม้ว่าพุทธองค์จะยังคงไม่เข้าใจสิ่งที่เฉียนซือกำลังเอ่ย ทว่าลางสังหรณ์ในใจของพุทธองค์นั้นก็รู้สึกได้ไม่ต่างกัน แปลว่าความทรงจำของเยว่ชิงกลับมา เจ้าตัวกลับไม่ยอมปริปากบอกใคร และลอบเข้าไปเอาเคล็ดวิชาออกจากที่ซ่อนอย่างนั้นหรือ...

        ฝ่ามือของเฉียนซือพุ่งตรงมาบีบลำคอของพุทธองค์ที่ยืนครุ่นคิด จนลำตัวนั้นลอยสูงขึ้นจากพื้น นัยน์ตาสีอำพันนั้นกลับหลับลงอย่างเชื่องช้า ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่ออีกฝ่ายออกแรงบีบ จริงดังที่เฉียนซือกล่าวไว้ พุทธองค์นั้นเอามนต์ดำมาไว้กับตัว พุทธคุณที่เคยมีก็ย่อมหนีหายไปจากกาย เมื่อสมณะผู้นี้ปราศจากความบริสุทธิ์ 

        อึก!

        “เจ้าควรตายหลี่จิ้งหยาง หากว่าเจ้าแพ้ข้าก็ต้องชนะ หากว่าเจ้าชนะข้าก็จะจองเวรเจ้าไม่เลิก!”

        ทุกคำพูดนั้นแว่วชัดบ้างไม่ชัดบ้าง เนื่องจากพุทธองค์นั้นเข้าใกล้ความตาย ร่างกายอ่อนปวกเปียกไร้แรงขัดขืน แต่อยู่ดีๆ ร่างที่ลอยอยู่บนอากาศก็ร่วงลงมาที่พื้น 

       ดวงตาลืมขึ้นเห็นเพียงภาพเลือนราง เห็นเฉียนซือที่ลอยกระเด็นไปชนบัลลังก์ที่นั่ง เห็นร่างที่คุ้นตากำลังบีบลำคอของเฉียนซือเอาไว้ 

        “อ...อย่า! อย่าทำเลย แค่กกก”

        เสียงไอของพุทธองค์ทำให้ร่างของเฉียนซือเป็นอิสระ เยว่ชิงวิ่งกลับมาประคองพุทธองค์เอาไว้บนตัก นัยน์ตาม่วงเข้มนั้นเกิดจากการรับพลังเคล็ดวิชานพเคราะห์เจ็ดดารา

        “ทำไม... ไหนบอกว่าจะปล่อยวาง” 

        “ก็มันทำร้ายท่าน!” เยว่ชิงว่าพลางหันไปมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธ

        “เยว่ชิงไม่เอา ส่งพลังมาให้อาตมาได้ไหม”

        น้ำเสียงละม่อมนั้นอ่อนแรงเพราะเพิ่งผ่านความตาย ฝ่ามือของพุทธองค์ลูบหลังมือของเยว่ชิงไปมา แต่เจ้าตัวกลับส่ายหน้าไม่ยินยอมท่าเดียว 

        “พลังนี้มันทำร้ายเยว่ชิง”

        “...”

        “เยว่ชิงปล่อยวางเถิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเยว่ชิงอีกแล้ว เยว่ชิงไม่ใช่ซื่ออิงและไม่มีวันเป็น”

        “เกี่ยวสิ... เรื่องนี้ย่อมเกี่ยวกับข้าน้อย เพราะจิตซื่ออิงหลงผิด” 

        “แต่เยว่ชิงไม่ใช่”

        “อย่างไรเฉียนซือก็คืนชีพได้เพราะเลือดขั้วหัวใจของข้าน้อย เป็นข้าน้อยที่กระทำผิดบาป” เยว่ชิงเอ่ยไปตามสิ่งที่ตนรับรู้ เขาเองที่ทำให้ดินแดนหายนะกลับมามีชีวิต เป็นเขาเองที่ทำให้พุทธองค์ไปไหนไม่ได้ ต้องวนเวียนปกป้องทุกสิ่งอย่างที่เฉียนซือและซื่ออิงทำลาย 

       “อาตมาขอล่ะ”

       “แต่ข้าน้อยไม่อยากให้ ข้าน้อยไม่อยากมอบสิ่งใดให้พุทธองค์อีก”

        ไป๋เยว่ชิงวางพุทธองค์ลงกับพื้นที่เย็นเฉียบ ฝ่ามือเรียวซับพลังจากห้วงจิตมืดในกายของพุทธองค์เข้าสู่ตน และคืนกายวัชระทองคำกลับคืนเจ้าของ แม้พุทธองค์จะร้องห้ามปรามแต่ก็มิอาจขัดขืนได้ 

        “หลังจากนี้ขอท่านใช้ฝ่าพระหัตถ์หมื่นพุทธองค์ ส่งเราสองไปยังอเวจีเปลวเพลิงใต้ปรภพ ข้านั้นมิอยากกำเนิดเกิดมาเพื่อสร้างบาปกรรมแก่ผู้ใด”

        “เยว่ชิงอย่า! อาตมาทำไม่ได้” 

        “ไฉนจึงทำไม่ได้เล่า”

        นัยน์ตาสีอำพันเรืองแสงทอง เยว่ชิงยกยิ้มมุมปากกับภาพตรงหน้า เมื่อแสงธรรมพบเจออวิชชามันย่อมต้องต่อต้านซึ่งกันและกัน พุทธองค์หลี่จิ้งหยางพยายามควบคุมตนเอง เขาไม่อยากพลาดพลั้งทำร้ายเยว่ชิงให้ต้องสูญสิ้นเช่นคราวของซื่ออิง 

        “จงฟังข้าให้ดีเฉียนซือ เจ้ากับข้าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปดีหรือไม่?”

        รอยยิ้มของเฉียนซือผุดขึ้น ในใจคิดอยู่แล้วว่าอย่างไรจิตนี้ก็โง่งมไม่ต่างจากซื่ออิง เขาโผเข้ากอดเยว่ชิงด้วยความพึงพอใจ บัดนี้ภาพเบื้องหน้าได้ปรากฏแก่สายตาของยุทธภพ เป็นเยว่ชิงที่ไม่ต้องการปิดบังซ่อนเร้นมันอีกแล้ว 

        “เยว่ชิง!!!”

        จื่อหลิงนั่งลงอย่างอ่อนแรง เขารู้ว่าอย่างไรเยว่ชิงก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจ รวมถึงเรื่องที่กระทำในเวลานี้ด้วย ลำแสงทองสาดส่องไปทั่วทุกที่ เหล่าสาวกของพระสัมมาต่างปรากฏล้อมกายของหลี่จิ้งหยาง ในที่สุดเขาก็บรรลุเข้าสู่หนทางนิพพาน 

        เยว่ชิงผลักเฉียนซือให้ตกลงไปในห้วงจิตปีศาจ ก่อนที่เข้าจะกระโดดตามลงไปอย่างไม่ลังเล เสวี่ยฉินและคนอื่นต่างยกมือปิดปาก ส่วนซิงเยี่ยก็ร่ำไห้อย่างคนสติแตก 

        “ข้าไม่เหลือใครแล้ว ท่านลุง!!!”

        เจ้าสำนักเทียนฉีย่อกายลงไปหาคนที่เอาแต่ทุบพื้นรำพันความเศร้า มือนั้นลูบบ่าอย่างปลอบโยน จนซิงเยี่ยเงยหน้าขึ้นมาสบตามองทั้งน้ำตา 

        “เจ้าอย่าพูดว่าไม่เหลือใครอีก! ก็ข้ายืนอยู่ข้างเจ้าทั้งคน!”

        เพียงเท่านั้นซิงเยี่ยก็โผเข้ากอดเสวี่ยฉิน ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าเลือนหายไป ทั้งยุทธภพและใต้หล้ากลับมาสงบสุขอีกครั้ง 

สดับเพียรหมื่นภพชาติ