20:12 น. ณ ห้อง 205
วาววานั่งปรับแต่งตัวละครอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ คืนนี้เธอว่างจึงอยากจะลองเข้าไปเล่นเกมสักหน่อย เธอหมุนภาพผู้ชายร่างใหญ่ไปมาอย่างพอใจ เธอปรับแต่งตัวละครของเธอให้เป็ผู้ชาย ใบหน้าหล่อเห็นกรามชัดเจน ดวงตาสีดำเข้มดูดุดัน กล้ามเนื้อแน่นไปทั้งตัว จนดูคล้ายกับนักเพาะกายที่มีความสูง 190 เิเ แน่นอนว่านี่คือภาพลักษณ์ผู้ชายในฝันของเธอเอง
แชทวาววา-กวิน
20:13 น.
< กวิน > : ยู้ฮู ทำไรอยู่
< วาววา > : นั่งแต่งตัวละครในดีโซเลท
< กวิน > : เย้ รีบ ๆ อัพเวลล่ะ จะพาเข้าแคลน
< วาววา > : นี่นาย สร้างตัวละครแล้วแต่คิดชื่อไม่ออก เอาชื่อไรดี
< กวิน > : เล่นตัวผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ
< วาววา > : ผู้ชาย นายล่ะ
< กวิน > : เอาชื่อ ชิมิเคน สิ
< วาววา > : แปลว่าไรอ่ะ มีความหมายไหม
< กวิน > : ก็เหมือนกับ ซูชิ ล่ะน่า 555+ น้องซูชิอะไรแบบนี้
< วาววา > : ฟังดูน่ารักดี ชิมิเคนก็ได้ แล้วเข้าเกมไปไงต่อ
< กวิน > : ถ้าผ่านเกาะฝึกหัดมาแล้วก็แอดมาหาฉัน เสิร์ชหาชื่อ มิยาบิ
< วาววา > : มิยาบิ ชื่อคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยิน
< กวิน > : ไม่คุ้นสิแปลก มันก็คือวาซาบิไง 555+
< วาววา > : อ่อ เคร เข้าเกมล่ะ
วาววาที่ไม่ได้เอะใจอะไรกับชื่อตัวละคร เธอในร่างชิมิเคนก็ได้ไปวิ่งโลดแล่นอยู่ในโหมดฝึกหัด เธอได้เจอกับสาวน้อยที่มาจากเผ่าประหลาดเช่นเดียวกับผู้เล่นทุกคน
แต่เนื่องจากเธอไม่ค่อยได้เล่นเกม เธอจึงไม่ค่อยรู้เื่ระบบเกม ไม่ว่าจะเป็การผลิตสิ่งของ การต่อสู้ การใช้งานระบบนาฬิกาข้อมือ สิ่งที่เธอทำได้คือค่อย ๆ ศึกษาไปอย่างช้า ๆ เน้นที่การวิ่งไปมาเพื่อัับรรยากาศป่าที่แสนอุดมสมบูรณ์มากกว่า เธอชอบต้นไม้มาก ๆ ขอแค่ได้วิ่งไปมาผ่านต้นไม้เหล่านี้ ได้โอบกอดมันเอาไว้ ได้ใช้เท้าเปล่าััหาดทรายสีขาวพร้อมกับรับลมทะเล แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว
แชทวาววา-กวิน
23:50 น.
< วาววา > : จะนั่งเทอโรซอร์ออกไปแล้ว จะให้ไปที่ไหน รับเพื่อนด้วย
< กวิน > : รับแล้ว มาที่เกาะนิปโป เอาไว้คุยกันต่อในเกมนะ
< วาววา > : ได้ ๆ
วาววาถูกเทอโรซอร์ปล่อยลงที่ชายหาดแห่งหนึ่งของเกาะนิปโป และเผอิญว่าตำแหน่งที่เธอลงเป็ด้านที่แคลนโคลัมบัสตั้งอยู่พอดี เธอจึงวิ่งเข้าไปหาตัวละครที่ชื่อมิยาบิทันที
“มาแล้ว”
เสียงแหบห้าวของผู้ชายมาดเข้มดังออกจากปากเธอ ทำให้สาวน้อยโลลิที่กำลังนั่งไสไม้ทำโต๊ะอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือก
“วาววาเหรอ”
“นายคือกวินใช่มั้ย”
“ใช่”
“แบ๊วจริงนะ นี่บ้านนายเหรอ”
วาววากวาดตามองสถานที่ที่ไม่น่าจะเรียกว่าบ้าน แต่มันน่าจะเรียกว่าโรงงานมากกว่า เพราะสิ่งก่อสร้างมากมายต่างแออัดยัดเยียดอยู่ในช่องโดเมน มันอาจประหยัดพื้นที่ใช้สอย แต่ค่อนข้างไร้ชีวิตชีวาสำหรับเธอ
“ใช่ สวยใช่มั้ยล่ะ มีทุกอย่างที่้าเลยนะ”
กวินลุกขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงสดใสของเด็กสาว ยิ่งเขาผายมือทั้งสองข้างออกอย่างภาคภูมิใจด้วยแล้ว ก็ยิ่งทำให้กวินในร่างเด็กสาวดูน่ารักน่าเอ็นดู จนวาววาอดไม่ได้ เธอตรงไปลูบหัวกวินอย่างลืมตัว
กวินนิ่วหน้าไม่พอใจกับการกระทำอันอุกอาจของเธอ เขาทำหน้าบูดบึ้งเพื่อให้เธอรับรู้ว่าเขาไม่พอใจ แต่ท่าทางของเขากลับได้ผลตรงกันข้าม ใบหน้าของเขาดูน่ารัก แสนงอน และขี้อ้อน นี่เป็อีกครั้งที่กวินรู้สึกว่าการเล่นตัวละครเด็กสาวเป็ความคิดที่ผิด
เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงตัวเล็ก ที่ต้องเงยหน้าคุยกับเขาเป็ประจำ มันช่างปวดคอจริง ๆ กวินอนาถใจกับตัวเองเป็ครั้งที่สาม เขาคงถูก์ลงโทษแน่ ๆ เขาคือเสือผู้หญิงขนานแท้ แต่ต้องกลายมาเป็ตุ๊กตาให้คนอื่นลูบหัวเล่น
“หยุดเลย” กวินขืนตัวออกห่างวาววา พลางเอ่ยถามข้อมูลตัวละครของเธอ
“ว่าแต่เธอ เวลอาชีพกับเวลต่อสู้เท่าไหร่แล้ว”
วาววาเบ่งกล้ามโตในชุดใบไม้อย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะตอบกวินไปว่า
“เวลอาชีพ 5 และก็เวลต่อสู้ 3 แล้ว”
“ห๊ะ”
“ฉันเก่งใช่มะ”
“อ่อนต่างหาก ตอนฉันออกจากเกาะฝึกหัด ฉันก็เวลเต็ม 10 ทุกอันแล้ว”
“อ้าว ทำงั้นได้เหรอ แล้วทำไมไม่สอนฉัน”
วาววาในร่างของชิมิเคน เริ่มหน้างอบ้างแล้ว เธออุตส่าห์เลือกมาอยู่แคลนกับเขาแทนที่จะไปเล่นกับพี่ตี้ เพราะคิดว่าพักอาศัยอยู่ใกล้กันมากกว่า เขาน่าจะสอนเธอได้มากกว่า
กวินเห็นดังนั้นเขาก็รีบเปลี่ยนเื่ในทันที เขาไม่ชอบรับมือกับความโกรธของผู้หญิง
“ไม่เป็ไร ๆ เดี๋ยวฉันจะไปช่วยเธออัพเวลเอง ว่าแต่เธอจะเล่นสายอาชีพอะไร”
“ฉันจะเป็ชาวไร่เอง ฉันจะช่วยปลูกผัก ปลูกดอกไม้ตกแต่งแคลน ดีมั้ย”
“อ้อ ดีเลยจ้า”
ในขณะที่วาววาจินตนาการถึงแปลงดอกไม้หลากหลายรูปแบบ กวินก็กำลังคิดถึงพืชไร่จำนวนมากที่เธอจะต้องปลูก แคลนเราจะไม่อดตายอีกแล้ว
“นี่กวิน ฉันควรเลือกการต่อสู้สายไหนดี”
“เธอชอบอะไรล่ะ”
กวินลอบถอนหายใจอยู่คนเดียว เขาไม่ค่อยสันทัดในการสอนใครซะด้วย และเขาก็ไม่คิดว่าคนที่บอกว่าไม่ค่อยเล่นเกม จะเล่นเกมไม่เป็ขนาดนี้
“ฉันสู้ไม่เก่ง หลบไม่เก่งด้วย คงสู้ระยะประชิดไม่ได้”
วาววารู้ได้จากการต่อสู้กับไดโนเสาร์ขนาดเล็กในเกาะฝึกหัด เธอไม่ชอบการสู้ระยะประชิดเลย
“งั้นเล่นสายยิงไกลมั้ย ฉันมีธนูเวลต่ำอยู่ เดี๋ยวเอาให้”
“จริงเหรอ ดีจังเลย”
“มา ๆ ตอบรับคำเชิญเข้าแคลนก่อน”