พี่ไนท์มองมาที่ฉันนิ่งๆ พร้อมกับพี่ขุนมองมาและเอียงศรีษะไปที่พี่ไนท์ ฉันจึงตัดสินใจขอร้องเขาอีกครั้ง
“พราวขอโทษ ที่ทำให้พวกพี่เล่นเกมส์แพ้” ไม่กล้าเงยหน้าสบตาเพราะรู้สึกผิด “ตะ…แต่ว่าพี่ไนท์ช่วยทำโน๊ตบุ๊คให้หน่อยได้ไหมค่ะ พี่จะให้พราวทำอะไรได้หมดเลย ขอแค่ซ่อมไอ้นี้ให้พราวหน่อย” เงยหน้ากับไปมองเขาอีกครั้งชี้นิ้วไปที่โน๊ตบุ๊คตัวเองพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนไปให้
“มึงอย่าลืมที่พูด” พี่ไนท์หันไปชี้หน้าพี่ขุน เขาไม่ตอบอะไรเพียงแค่ไหวไหล่และเดินไปนั่งข้างๆพี่แทน “เอาโน๊ตบุ๊คเธอมา”
“น้องพราวมานั่งรอตรงนี้ดีกว่าครับ” หลังจากพี่ไนท์รับโน๊ตบุ๊คไปจากฉัน พี่แทนก็พูดขึ้นพร้อมกับกวักมือเข้าหาตัวเอง ฉันลากสายตาไปมองพี่ไนท์ที่ตอนนี้กำลังกดหยุกหยิกที่โน๊ตบุ๊ค โดยข้างๆของเขาคือพี่สิงห์ที่นั่งหน้าดุมองมานิ่งๆ ‘ไปนั่งกับพี่แทนดีกว่า’ คิดได้แบบนั้นก็พาตัวเองเดินไปหย่อยก้นลงที่โซฟา
ติ๊ง! ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลังจากมีเสียงแชทดังขึ้น “ชิบหาย” รีบยกมือปิดปากตัวเองทันที
“น้องพราว เป็อะไรครับ”
“เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะ” ส่งยิ้มให้พี่แทนและก้มหน้าตอบแชทกับเวลาไปด้วย
“ว่าแต่ทำไมน้องพราว ถึงมาหาพวกพี่ครับ”
“เพื่อนพราวเสนอค่ะ” ฉันตอบพี่ขุนพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆไปให้ เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงโน๊ตบุ๊คเ้าปัญหาก็มาวางตรงหน้า
“เอาของเธอคืนไป”
“ขอบคุณนะคะ” ฉันดีดตัวขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างอวดฟันขาว “งั้นพราวขอตัวก่อนนะคะ”
“เดี๋ยว” ในขณะที่ฉันกำลังหมุนตัวออกจากห้องเสียงของพี่ไนท์ก็ดังขึ้น ฉันหยุดชะงักและเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “เอาไลน์เธอมา”
“ฮั่นแน่ สัสไนท์ กูรู้นะครับว่ามึงคิดอะไร”
“เนียนชิบหาย”
ฉันขมวดคิ้วมองหน้าพี่ขุนกับพี่แทนสลับกันไปมาอย่างมึนงง
“เนียนพ่อง เผื่อเธอใช้งานกูฟรีๆทำไง” พี่ไนท์พูดกับเพื่อนตัวเองแล้วหันมามองหน้าฉัน
“พราวไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย ชิ” ฉันมุ่ยหน้าให้คนตัวสูงแล้วดึงโทรศัพท์มากดไอดีไลน์ตัวเอง “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”
หลังจากลาแก๊งค์อีเวิลเสร็จก็รีบออกจากห้องเดินตรงไปหาเพื่อนตัวเองทันที
“พราว เป็ไงบ้าง” เวลาลุกพรวดพราดตรงมาหา
“เฮ้อ!” พรึบ! ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งข้างๆของขวัญ “เกือบไม่รอดอะ”
“มึงเก่งมาก พราว” ของขวัญยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างส่งมาให้พร้อมกับฉีกยิ้มจนตาหยี
“เพื่อนกูมันต้องแบบนี้”
“เอ่อ!!!” ฉันกระแทกเสียงใส่เวลา “ที่กูต้องเก่งก็เพราะเพื่อนตัวดีของกูมันป๊อด”
“แฮ่ๆ อันนี้ไม่เถียงจ้า” ของขวัญพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆมาให้ซึ่งเวลาก็ไม่ต่างกัน
“งั้นเรากลับคณะกันเถอะ ใกล้จะบ่ายโมงแล้ว”เวลายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแล้วพูดขึ้น ส่วนฉันและของขวัญพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็เราทั้งสามคนก็นั่งรถร่างกับคณะตัวเองทันที
คณะอักษรศาสตร์
ฉันนั่งฟังเพื่อนกลุ่มอื่นกำลังพรีเซ็นต์ด้วยความตั้งใจ ซึ่งกลุ่มต่อไปเป็พวกเราและคนที่พูดอย่างที่ทุกคนรู้คือของขวัญ
“เชิญกลุ่มต่อไปค่ะ”
หลังจากอาจารย์พูดจบเราสามคนก็หอบโน๊ตบุ๊คไปหน้าห้อง และเปิดเครื่องเพื่อพรีเซ๊นต์งาน
อย่าลืมที่ตกลง เมื่อหน้าจอสว่างขึ้นข้อความดังกล่าวก็เด่งขึ้นมา
“พราว”
“เดี๋ยวเล่าให้ฟัง” ฉันตอบเวลาแล้วรีบเปิดพาวเวอร์พอย เมื่อทุกอย่างพร้อม ของขวัญก็เริ่มอธิบาย เวลาผ่านไปสี่สิบนาทีกลุ่มพวกเราก็พรีเซ็นต์เสร็จ
“วันนี้ทุกคนทำได้มากค่ะ อีกสองวันอาจารย์จะประกาศคะแนนผ่านเพจคณะนะคะ” อาจารย์พูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มบางๆมาให้ “เจอกันวันศุกร์ค่ะ”
“อาจารย์แม่ยิ้มแบบนี้ทีไร คะแนนกูเท่าจิมิมด”
“จิมิมด หน้าตาเป็ยังไงวะขวัญ” เวลาพูดขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา
“ก็เหมือนของมึงอะ” ของขวัญตอบพร้อมกับเบะปากส่งไปให้เวลา
“งั้นก็แสดงว่า” เวลามองหน้าของขวัญแล้วลากสายตาไปมองจิมิตัวเอง “มันใหญ่มาก”
“โอ้ย!! อีผี กูไม่คุยด้วยละ”
“กูก็ไม่รู้ว่าคบกับพวกมึงได้ไง” ฉันพูดขึ้นมองของขวัญและเวลาสลับกันไปมาอย่างเอือมๆ
“ว่าแต่ วันนี้เลิกเร็ว ไปคาเฟ่ปะ”
“ฉันอยากไปนะ แต่ต้องไปทำธุระอะ” เวลาตอบของขวัญพร้อมกับบรึนปากเซ็งๆ
“มึงละ” ของขวัญมองหน้าฉันอย่างรอคำตอบ
ติ๊ง!!
ติ๊ง!!
เื่นี้อ่านฟรี
ฝากกดติดตาม กดคอมเม้นติชม กดเพิ่มในคลัง เพื่อเป็กำลังใจให้กับนักเขียนมือใหม่คนนี้ด้วยนะคะ
747
