การล้างคราบสกปรกบนกระดาษโบราณ เมื่อเราใช้สารเคมีที่ถูกต้องปฏิกิริยาเคมีจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่อาจย้อนกลับได้ คราบหมึกปลอมและเชื้อราที่เกาะกุมมานานหลายสิบปีจะค่อยๆ สลายตัวละลายหายไปกับน้ำยาเคมีบูรณะจนไม่เหลือเค้าเดิม สำหรับผมแล้ว... การปล่อยข้อมูลลับของ "ธนภูมิกรุ๊ป" ก็คือปฏิกิริยาเคมีที่รุนแรงเช่นนั้น มันรวดเร็ว เงียบงัน และทรงอานุภาพทำลายล้างฐานอำนาจของพวกมันให้พังพินาศในพริบตา
เช้าวันพฤหัสบดี ข่าวใหญ่พาดหัวหน้าหนึ่งของสำนักข่าวทุกช่องคือนิทรรศการความฉ้อฉลของั์ใหญ่ทางธุรกิจ ผมใช้บัญชีอวตารส่งไฟล์ข้อมูลคอร์รัปชันเ่าั้ผ่านระบบจดหมายอิเล็กทรอนิกส์เข้ารหัสแบบต้นทางถึงปลายทางตรงไปยังสำนักข่าวสืบสวนสอบสวนชั้นนำของประเทศและโพสต์ลงในเว็บบอร์ดนิรนามที่ไม่มีผู้ใดลบได้ เอกสารบัญชีลับการฟอกเงิน ใบเสร็จการจ่ายสินบนให้แก่ข้าราชการระดับสูง และข้อมูลการเลี่ยงภาษีมูลค่าหลายร้อยล้านบาทของธนภูมิกรุ๊ปถูกแฉออนไลน์อย่างไร้ร่องรอยของผู้ปล่อยข่าว หุ้นของบริษัทดิ่งเหวรวดเดียวถึงจุดต่ำสุดในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ประธานใหญ่ต้องเผชิญกับการถูกอายัดทรัพย์สินและหมายจับกุมคดีอาญาแผ่นดิน
*ปฏิกิริยาเคมีเริ่มต้นขึ้นแล้ว... และมันกำลังกัดกร่อนพวกแกจนผุพังเป็ผุยผง*
แต่ทว่า... ชายแก่ผู้เคยมีอำนาจล้นฟ้าเมื่อถูกต้อนจนมุมมักจะแสดงพฤติกรรมบ้าคลั่งออกมาเสมอ ประธานใหญ่ธนภูมิกรุ๊ปเมื่อรู้ว่าชีวิตของตนกำลังจะพังทลาย จึงหันไปบีบและสั่งการสุนัขรับใช้คนสำคัญอย่างผู้กองวิชัยด้วยไพ่ตายชิ้นสุดท้าย... หากวิชัยไม่จัดการปิดปากไอ้บรรณารักษ์นั่นและวิเวียนที่รู้เห็นข้อมูลเหล่านี้ ประธานใหญ่ก็จะเปิดเผยข้อมูลการรับเงินสินบนของวิชัยต่อสาธารณชนเพื่อดึงเขาลงนรกไปด้วยกัน
บ่ายวันนั้น ผมกำลังสืบค้นข้อมูลข่าวสารอยู่ที่ห้องทำงานชั้นสองของหอสมุด พลันระบบดักฟังโทรศัพท์มือถือของผู้กองวิชัยที่ผมเชื่อมโยงไว้ก็ดังเตือนขึ้น ผมรีบกดฟังเสียงบทสนทนาที่ตึงเครียดและเร่งร้อนทันที:
"วิชัย! แกต้องไปจับตัวยัยวิเวียนและไอ้บรรณารักษ์นั่นเดี๋ยวนี้! มันเป็คนปล่อยข้อมูลบริษัทฉันแน่ๆ! ถ้าแกไม่ทำ... ฉันจะเปิดโปงข้อมูลรับส่วยของแกให้เละไปด้วยกัน!" เสียงของประธานใหญ่ตะคอกอย่างบ้าคลั่งปนหมดทางรอด
"ผมกำลังไปที่คอนโดของวิเวียนครับท่าน... ผมจะบีบให้ยัยนั่นพูดความจริงออกมาให้ได้!" เสียงของวิชัยตอบกลับด้วยความเคร่งเครียดและสั่นเครือด้วยความจนตรอก
ใจของผมกระตุกวูบด้วยความโกรธแค้นดั่งเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ *วิชัยกำลังมุ่งหน้าไปหาแก้วตาดวงใจของผมที่คอนโด!*
ผมรีบวิ่งลงไปสตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งมุ่งตรงไปยังคอนโดของวิเวียนอย่างรวดเร็วที่สุด ขณะขับรถผมเปิดระบบกล้องวงจรปิดและไมโครโฟนจิ๋วที่แอบฝังไว้ในห้องนั่งเล่นคอนโดของวิเวียนผ่านหน้าจอมือถือ ภาพปรากฏร่างของวิเวียนกำลังนั่งวาดภาพออกแบบเสื้อผ้าอยู่เงียบๆ จากนั้นเสียงเคาะประตูเคาะดังขึ้น วิเวียนเดินไปเปิดประตูและต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อผู้กองวิชัยก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ถมึงทึงและถือปืนพกอยู่ในมือ
วิชัยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาใช้กำลังผลักวิเวียนจนล้มลงบนพื้นห้องรับแขก กวาดสายตามองไปรอบๆ และลงมือรื้อค้นแฟ้มเอกสารการออกแบบเสื้อผ้าของเธอจนกระจายเกลื่อนพื้น ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความตื่นระหนกและป่าเถื่อนดั่งสุนัขจนตรอก
"ผู้กองวิชัย... คุณเข้ามาได้ยังไง? แล้วนั่น... ปืน..." วิเวียนเอ่ยเสียงสั่นเครือถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
"เงียบซะวิเวียน! บอกมาเดดี๋ยวนี้ว่าไอ้ธนนท์มันอยู่ที่ไหน?! และพวกแกเอาเอกสารลับของธนภูมิกรุ๊ปไปไว้ที่ไหน?!" วิชัยตะคอกถามเสียงกร้าวพลางยกปืนเล็งไปที่เธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจนตรอกของคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว มือของเขาบีบเข้าที่ข้อมือขาวบางของเธอจนขึ้นรอยแดงช้ำ
*ไอ้สารเลววิชัย... แกกล้าดียังไงทำลายความงามและทำร้ายผลงานศิลปะชิ้นเอกของผม!*
ผมเหยียบคันเร่งจนมิดด้าม เลี้ยวรถเข้าจอดใต้ตึกคอนโดอย่างรวดเร็วและรีบก้าวขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสิบเจ็ด ผมเดินมาที่หน้าห้อง พยายามควบคุมลมอารมณ์โกรธแค้นให้อยู่ภายใต้ความเงียบสงบอันเยือกเย็น ผมหยิบคีย์การ์ดสำรองขึ้นมาสแกนและผลักประตูเปิดก้าวเข้าสู่ห้องอย่างแ่เบาและเงียบกริบดั่งเงาร้ายที่ไร้เสียงเตือน
วิชัยที่กำลังยืนหันหลังให้ผมและตวาดขู่เข็ญวิเวียนสะดุ้งตัวโยนและหันขวับกลับมาอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงประตูเล็งปลายกระบอกปืนสั้นมาที่อกของผมทันที
"แก... ไอ้บรรณารักษ์... แกมาก็ดีแล้ว! บอกมาว่าแกเก็บไฟล์ข้อมูลพวกนั้นไว้ที่ไหน?! ส่งมันมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะเป่าหัวแกและยัยนี่ทิ้งซะที่นี่!" วิชัยขู่ขวัญเสียงสั่นเครือ แววตาเบิกกว้างสับสนบ้าคลั่ง
ผมยกมือสองข้างขึ้นช้าๆ ท่าทางยอมจำนนอย่างนอบน้อม แต่อ้อมตาของผมจดจ้องกระบอกปืนและระยะห่างอย่างประเมินสถานการณ์ "ใจเย็นๆ ก่อนครับผู้กองวิชัย... ปืนมันไม่มีตาและเื่นี้จบลงด้วยการคุยกันได้ครับ เอกสารทั้งหมดอยู่ในแฟลชไดรฟ์ที่ผมพกติดตัวมานี่เองครับ..." ผมแสร้งทำเป็เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ช้าๆ
ในจังหวะที่วิชัยหรี่ตาลงรอดูแฟลชไดรฟ์และเบนความสนใจชั่วครึ่งวินาที ผมอาศัยความเร็วจากการฝึกฝนสะบัดมือพุ่งฉีดสเปรย์สารเคมีสูตรพิเศษ (กรดไฮโดรคลอริกผสมแอมโมเนียเข้มข้นอัดแก๊ส) ที่ผมพกติดตัวมาพุ่งเข้าใส่ใบหน้าและดวงตาของวิชัยอย่างจงใจและแม่นยำรวดเร็ว
"อ๊ากกกก!!! ตาฉัน! ร้อน... ร้อนเหลือเกิน!!!"
วิชัยกรีดร้องเสียงหลงด้วยความเ็ปแสนสาหัสทำปืนร่วงหลุดมือและกุมใบหน้าที่แสบร้อนแดงก่ำ ผมปราดเข้าไปเตะปืนพกกระเด็นไปใต้โซฟาจัดแจงล็อคตัวและใช้ผ้าชุบคลอโรฟอร์มขนาดั์อุดปากอุดจมูกของเขาไว้แ่าจากด้านหลัง วิชัยพยายามดิ้นรนต่อสู้ขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง เล็บของเขาข่วนเข้าที่ลำคอของผมจนเกิดแผลถลอก แต่ผมไม่รู้สึกเ็ปใดๆ เลย ความคิดของผมมีเพียงอย่างเดียวคือการจำกัดแมลงร้ายตัวนี้ให้ออกไปจากโลกของวิเวียน ผมตรึงร่างของเขาไว้แน่นจนกระทั่งลมหายใจและแรงขัดขืนของเขาค่อยๆ อ่อนลงและล้มพับหมดสติไปในที่สุดในอ้อมแขนของผม
วิเวียนที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดร้องไห้โฮปราดเข้ามาสวมกอดร่างของผมไว้แน่นตัวสั่นเทา "คุณนนท์คะ... ฮือ... วิเวียนกลัวเหลือเกินค่ะ..."
ผมลูบหัวปลอบโยนเธออย่างแ่เบา แววตาของผมกลับมาเย็นเยียบไร้ความรู้สึก จ้องมองร่างของวิชัยที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นห้องที่ยับเยิน
"ไม่เป็ไรแล้วนะครับวิเวียนคนดีของผม... ทุกอย่างปลอดภัยแล้ว ผมจะนำแมลงตัวนี้ออกไปทิ้งข้างนอกคอนโดเองครับ คุณอยู่รอบนเตียงนอนและหลับตาพักผ่อนให้สบายนะครับ" ผมเอ่ยคำปลอบโยนอ่อนโยนที่สุด
ผมแบกร่างสูงใหญ่ที่ไร้สติของวิชัยพาดบ่า ค่อยๆ ลอบเดินลงทางบันไดหนีไฟไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินที่มุมอับสายตาของกล้องวงจรปิด ผมยัดร่างของเขาลงในกระโปรงหลังรถเก๋งของผมอย่างเป็ระเบียบและปิดฝาท้ายลงอย่างแเี จากนั้นขับรถออกจากคอนโดมุ่งหน้าสู่ป่าลึกชานเมืองอันเป็จุดเดียวกับที่ผมฝังร่างของพีทไว้ล่วงหน้า
ยามค่ำคืนในป่าชานเมืองช่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงใบไม้ไหวตามสายลม ผมใช้พลั่วขุดดินลงไปลึกกว่าสองเมตรข้างๆ หลุมของพีท ดินปนทรายที่ชื้นแฉะถูกตักขึ้นมาทีละชั้นอย่างประณีต ผมวางร่างของวิชัยลงในหลุมดิน ค่อยๆ ตักดินกลบฝังใบหน้าและตัวตนของเขาจนมิดชิดเรียบเนียนดั่งหน้าดินธรรมชาติ การบูรณะป่าครั้งนี้ไม่มีร่องรอยของการรุกรานหลงเหลืออยู่อีกเลย ศัตรูทั้งสองได้กลายเป็ปุ๋ยบำรุงต้นไม้โบราณไปชั่วนิรันดร์
ผมขับรถกลับมาคอนโดของวิเวียนในเวลาเกือบตีสี่ อาบน้ำชำระล้างคราบดินและกลิ่นสาบป่าออกจนสะอาดสะอ้าน ก้าวขึ้นเตียงนอนดึงร่างบางของวิเวียนเข้ามาโอบกอดแนบอกในความมืดสลัว เธอขยับตัวซุกเข้าหาอกอุ่นของผม ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอเป่ารดแผงอกเป็เครื่องยืนยันว่าโลกของเรากลับมาสะอาด ประณีต และปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แบบภายใต้สองมือของผมเองตลอดกาลตราบนานเท่านานโดยไม่มีคำว่ายอมแพ้เด็ดขาด เพื่อความรักชั่วนิรันดร์นี้ปักแน่นในิญญาของเราสองคนตลอดไปตราบชั่วฟ้าดินสลาย ในความเงียบสงัดของห้องนอน ผมลืมตามองเพดานห้องและคิดทบทวนก้าวต่อไปในกระดานนี้อย่างละเอียดลออ ตอนนี้ผู้กองวิชัยและพีทได้ถูกกำจัดออกไปถาวรแล้ว และตำรวจปราบปรามจะมุ่งเน้นไปสืบสวนการล้มละลายและการทุจริตของธนภูมิกรุ๊ปเป็หลัก ข้อมูลที่ผมปล่อยจะดึงดูดความสนใจของตำรวจให้มองคดีของพีทและการฆ่าตัวตายของมนัสเป็ผลพวงจากความกดดันทางธุรกิจและการทุจริตภายในตระกูลธนภูมิเอง ผมจะปล่อยให้ประธานใหญ่รับมือกับการฟ้องร้องและคดีความนับสิบที่จะประดังประเดเข้ามาจนไม่มีเวลาคิดเื่อื่นอีกเลย และถ้าหากเขาพยายามดิ้นรนหาทางทำร้ายเรา... โบราณวัตถุชิ้นถัดไปที่จะถูกลบตัวตนและบูรณะทับก็คือตัวเขาเอง ความลุ่มหลงของผมที่มีต่อวิเวียนจะคงอยู่ไปชั่วนิรันดร์และไม่มีวันมีอุปสรรคใดในโลกกว้างที่จะเข้ามาขัดขวางพื้นที่แห่งความสงบสุขของเราได้อีกต่อไป ทุกสิ่งถูกทำความสะอาดและจัดเรียงอย่างสง่างามเรียบร้อยแล้ว และผมจะเป็ผู้ปกป้องสรวง์นี้ไว้ตลอดกาลตราบนานแสนนานตราบนานเท่านานโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้นเพื่อรักนี้ชั่วนิรันดร์ของเราสองคนตลอดไปตราบชั่วชีวิตจะหาไม่
6K
