“นานะ…” เคนตะลึงกับเด็กสาวคนที่เพิ่งเดินขึ้นไปบนเวทีและไม่แน่ใจว่านั่นใช่นานะคนเดียวกับยัยเด็กกะโปโลไม่รู้จะโตข้างบ้านเขาหรือเปล่าเขาได้แต่นิ่งอึ้งไปกับภาพตรงหน้า
บนเวทีมีทั้งผู้สมัครเข้าออดิชั่นนางแบบ รวมทั้งนานะผลัดกันเดินเวียนออกมาให้กรรมการพิจารณาและให้คะแนนทีละคน และสุดท้ายกรรมการก็คัดเหลือเพียงสองคนคือเซระกับนานะแต่ระหว่างนั้นกรรมการขอเวลาพิจารณาอีกสักครู่ เพราะเกิดความลังเลว่าจะเลือกใครดี เนื่องจากเซระกำลังเป็นางแบบที่ดังอยู่ในขณะนี้ส่วนนานะนั้น กรรมการทุกคนเห็นว่าเป็เด็กที่ดูสดใสร่าเริง อิมเมจเหมาะกับจิวเวลรี่Blue Tear ที่จะเปิดตัวใหม่ในอีกสองเดือนข้างหน้า
“ฮึ! ตัดสินอะไรกันนานนักนะ” เซระบ่นกับเคนด้วยความไม่พอใจเมื่อรู้ว่าตัวเองจะต้องมาแข่งกับเด็กที่ตัวเองแสนเกลียด ตอนนานะเดินขึ้นเวทีมาเซระแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองว่านานะจะเป็คนเดียวกับยัยเด็กกะโปโลที่ไม่มีอะไรสู้เธอได้แม้แต่น้อยยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเจ็บใจ
“ใจเย็นๆ สิเซระยังไงๆ คุณคงไม่พลาดงานนี้อยู่แล้วน่า” เคนพูดเอาใจเซระทั้งที่ในใจยังงุนงงกับนานะไม่หายเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่านานะจะสวยน่ารักขนาดนี้พอแต่งตัวขึ้นมาแล้วและในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกฉุนเธอขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ
“แน่อยู่แล้วล่ะ!!ใครจะไปเลือกเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า นางแบบก็ไม่ใช่ มาเป็นางแบบโฆษณาให้ล่ะ”เซระพูดอย่างเยาะเย้ย
“เอาล่ะครับ ขอโทษที่ทำให้รอนานนะครับขอเชิญผู้เข้าคัดเลือกที่เหลือทางนี้เลยครับ” กรรมการผู้ตัดสินเรียกนานะกับเซระให้เดินมาเผชิญหน้ากันบนเวที
เซระยืนเชิดหน้าไม่สนใจนานะส่วนเคนกับชินเดินมาให้กำลังใจพวกเธอถึงขอบเวที
“กรรมการทุกท่านลงความเห็นพร้อมกันแล้วนะครับเห็นว่า…”
เซระเชิดหน้าเพราะคิดว่าคนที่ได้รับเลือกคือเธออย่างแน่นอนส่วนนานะรู้สึกประหม่าเพราะเคนกำลังยืนอยู่ด้านหน้าเธอ แต่พอเหลือบตาไปมอง นานะก็รู้สึกน้อยใจที่เขาไม่แลเธอแม้แต่นิดเดียว
“บริษัท TANAKOขอเลือกคุณมาคิมูระ นานะเป็นางแบบให้กับโฆษณาสินค้าตัวใหม่ครับ”กรรมการประกาศเสียงดังชัดเจน
“อะไรนะ!! คุณบอกว่าใครได้นะ” เซระแล่นไปหากรรมการอย่างไม่พอใจเพราะคิดว่าอ่านชื่อของเธอผิด
“เอ้อ…คุณมาคิมูระ นานะครับ” กรรมการย้ำชื่ออีกครั้ง
“ว่าไงนะ!!!!” ทั้งเคนและเซระอุทานออกมาพร้อมกัน ก่อนจะหันไปมองนานะที่ยืนงุนงงไม่เข้าใจว่าตัวเองถูกเลือกได้อย่างไร
“เฮ้!! ยินดีด้วยนะ คุณตัวเล็ก” ชินเดินยิ้มร่าขึ้นมาแสดงความยินดีกับนานะที่ยังคงยืนงงอยู่
“หา!! ฉันได้เหรอ” นานะพูดขึ้นด้วยความงงๆ
“ไม่จริง!!! ยัยเด็กนี่ได้ไปได้ยังไง ฉันไม่เชื่อ!!!” เซระกรีดร้องออกมาทำให้ทุกคนใ
“คำตัดสินคือแบบนั้นครับกรุณาเข้าใจด้วย” กรรมการตัดสินบอกอย่างใจเย็นก่อนจะหันหลังเดินลงเวทีไป
“เซระใจเย็นๆ” เคนเข้าไปกอดและพูดปลอบเซระที่กำลังโกรธจนเืขึ้นหน้า
เพียะ!!!
โดยไม่มีใครคาดคิดเซระโมโหจนทนไม่ไหว สลัดตัวออกจากเคนรี่ตรงไปหานานะที่ยืนอยู่กับชินพร้อมกับกระชากตัวเธอมาตบจนหน้าหันเสียงดังสนั่น
“หน้าด้าน!! นี่มันงานของฉันนะ นังแมวขโมย” เซระเงื้อมือขึ้นจะตบนานะซ้ำอีก
เพียะ! ฝ่ามือของเธอฟาดไปโดนใบหน้าชินที่ดึงตัวนานะไปหลบข้างหลัง
“อุ๊ย!” เซระอุทานอย่างใ สีหน้าเธอเจื่อนลงทันที
“พอใจรึยัง” ชินถามเซระด้วยเสียงเ็า แววตาอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็ดุดันขึ้นทันที
“ถ้าพอใจแล้วก็อย่ามายุ่งกับนางแบบโฆษณาของบริษัทผมอีก” ชินบอกเซระด้วยความโกรธขณะโอบไหล่พานานะไปจากตรงนั้นทิ้งให้เซระมองตามอย่างอาฆาต ส่วนเคนก็มองตามนานะไปด้วยสายตาที่แตกต่างจากเดิม
ทากามูระ ชินพานานะตรงกลับไปยังห้องแต่งตัวเธอรู้สึกชาที่แก้ม และเมื่อเหลือบสายตามองเขาเล็กน้อย เธอก็สังเกตเห็นรอยฝ่ามือแดงเป็ปื้นอยู่บนใบหน้าเขาเช่นกันนานะรู้สึกขอบคุณชินที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้
“เป็ยังไงบ้าง ยัยตัวเล็ก”ชินเอ่ยถามทันทีที่พานานะเข้ามาในห้องแต่งตัวและหาน้ำแข็งมาประคบแก้มให้กับเธอ
“อื๊อ!” นานะอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บ
“โทษทีๆ” ชินรีบขอโทษนานะ และเดินไปหยิบยาเพื่อมาทาให้เธอ
“ฉันไม่เป็ไรแล้ว นายก็โดนตบเหมือนกันนี่”นานะถามชินด้วยความเป็ห่วง ั์ตาเธอจ้องมองไปที่แก้มเขา
“โธ่! ของฉันน่ะเื่เล็ก ฉันเป็ผู้ชายนะ เธอสิ ถ้าหน้าเสียโฉมไปแย่เลย”ชินหัวเราะออกมาและเอายาทาที่แก้มนานะให้อย่างเบามือ
“ขอบคุณนะที่ช่วยฉันไว้เมื่อกี้นี้”นานะมองตาชินอย่างขอบคุณ
“เื่เล็ก” เขายิ้มให้เธออีกครั้ง พลางเอามือลูบแก้มเธอเบาๆ
นานะรู้สึกหวั่นไหวไปกับรอยยิ้มนุ่มนวลนั่นใบหน้าของเธอแดงเข้มขึ้นเล็กน้อย เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้เธอทีละนิด
ปัง!!
“นานะ!!” ชินที่กำลังลูบแก้มนานะอยู่หยุดชะงัก หันไปมองผู้บุกรุกอย่างไม่พอใจ
“เคน!!” นานะอุทานอย่างใเมื่อเห็นคนที่เข้ามาในห้อง
เคนรู้สึกฉุนกึกขึ้นมาทันทีที่เห็นนานะกำลังถูกผู้ชายอื่นซึ่งไม่ใช่เขาลูบแก้มนั่นสินะ… ทำไมเขาไม่เคยคิดถึงเื่แบบนี้มาก่อน หรือลึกๆแล้วเขานึกตลอดเวลาว่านานะมีแต่เขา…เขาเป็ผู้ชายคนเดียวที่นานะรู้จักและใกล้ชิดที่สุดเคนปัดความคิดนั้นออกจากหัว
“นานะ ขอเราคุยแบบส่วนตัวกับเธอหน่อยสิ”เคนเน้นเสียงบอกนานะพลางปรายตามองชิน ซึ่งกำลังมองหน้าเคนกับนานะสลับกัน
ชินเห็นสายตาอ้อนวอนของนานะก็ยักไหล่ลุกขึ้นยืน
“มีอะไระโเรียกผมนะ”เขากระซิบข้างหูนานะ ก่อนจะเดินเฉียดเคนออกจากห้องไป
“มีอะไรหรือเคน”นานะกลั้นใจถามเคน
“เธอคิดจะทำอะไรน่ะถึงได้มาแย่งงานของเซระไป” เคนตะคอกใส่นานะด้วยความโกรธ เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็อะไรไปถึงได้พูดจาไม่มีเหตุผลกับนานะอย่างนั้น
“เราเปล่านะ” นานะปฏิเสธเสียงเครือพร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ
“เปล่าได้ยังไงอยู่ดีๆ เธอก็มาที่นี่และมาเข้าร่วมออดิชั่นหน้าตาเฉย” เขาเขย่าตัวนานะอย่างแรง“หรือว่าเธอ้าจะเอาชนะเซระเพราะเื่เมื่อคืนนี้ใช่มั้ย ตอบฉันสินานะ!!!”
เพียะ!!
นานะตบหน้าเคนอย่างแรงด้วยความเสียใจที่เคนดูถูกความรู้สึกเธอเธอจ้องมองใบหน้าของเขา น้ำตานองหน้า เคนนิ่งอึ้งไปและเริ่มสงบสติอารมณ์ตัวเองได้เขารู้สึกผิดที่กล่าวโทษนานะ เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็อย่างนี้ เคนปล่อยตัวเธอแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆหลังจากนั้นนานะก็ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ออกมา
870
