07.00 น.
ไร่ภูตะวันมีผลไม้นานาชนิด ซึ่งส่วนมากเป็ผลไม้เมืองหนาว ไม่ว่าจะเป็ สตรอว์เบอร์รี องุ่น และแอปเปิล ผลไม้แต่ละชนิดจะถูกแบ่งเป็สวน ๆ ออกจากกันอย่างชัดเจน
ปีนี้ผลไม้ดกเต็มต้นทั้งสามชนิด แถมราคาก็พุ่งสูงมากกว่าปีก่อน ๆ ซึ่งสวนทางกับราคาข้าวเปลือก
ผู้จัดการไร่อย่างภูผาจึงประกาศรับสมัครพนักงานเพิ่มทั้งคนงานประจำและคนงานชั่วคราว คนงานที่ทำงานอยู่ในไร่จึงชวนลูกหลานมาทำงานด้วยกันที่นี่่ปิดเทอม ซึ่งหากไม่เด็กจนเกินไปพ่อเลี้ยงภูผาก็เห็นดีเห็นงามด้วย
ขณะนี้ได้เวลาเริ่มงานแล้ว คนงานทุกคนต่างก็ทำงานกันอย่างขันแข็งสมกับเป็มดงานไร่ภูตะวัน ภูผาสามารถคุมเข้มคนงานไม่ให้อู้งานได้เพราะค่าจ้างที่เขาจ่ายให้นั้นไม่ใช่น้อย ๆ เมื่อเทียบกับค่าจ้างของคนงานไร่อื่นในละแวกนี้
“พ่อเลี้ยงคะ น้ามีคนมาแนะนำค่ะ เห็นว่า...เอ่อ...เห็นว่าพ่อเลี้ยงไม่มีเลขาฯ ส่วนตัวมานานแล้วั้แ่...”
“ผมไม่รับครับ...ขอโทษนะน้าพร แต่อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นให้ผมได้ยินอีก”
พรนับพันเห็นหลังของเ้านายไว ๆ จึงปรี่เข้าไปเจรจาเื่จะฝากหลานสาวเข้าทำงาน แต่ดันปากพล่อยไปพาดพิงถึงบุคคลที่สาม จึงเป็เหตุให้ภูผาปฏิเสธเธอเสียงแข็ง
“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ น้าขออภัยนะคะที่ปากพล่อยไปพูดถึงคนนั้น”
พาร์ตของภูผา
น้าพรมีสีหน้าเศร้าลงด้วยความสำนึกผิดเื่ที่แกพูดถึง...ผู้หญิงคนนั้น ช่างเถอะ! ผมไม่อยากพูดถึงเธออีกแล้ว อันที่จริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บรรดาแม่สื่อแม่ชักต่างแนะนำเลขาฯ ส่วนตัวคนใหม่ให้ผม ซึ่งคนที่สนิทกับผมจะรู้ว่า ‘เลขาฯ ส่วนตัว’ ของผมคือผู้หญิงที่ผมเลือกมาเป็แม่ของลูก
มีคนสงสัยเยอะครับว่าทำไมผมถึงยังไม่ตกลงปลงใจกับใครสักที เอาจริงผมก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเองขนาดนั้นหรอกครับ เข้าใจว่าทุกคนหวังดี เพียงแต่ผู้หญิงที่บรรดาแม่ ๆ แนะนำให้แต่ละคนนั้นไม่ถูกใจผมเอาเสียเลย ไม่ใช่ว่าพวกเธอไม่ดี พวกเธอดีพร้อมทุกอย่าง เพียงแค่ไม่ถูกใจผมเท่านั้นเอง ก็เลยจบที่ซื้อกินไปวัน ๆ นี่แหละครับ เคยคิดนะว่าจะหยุดซื้อกิน...อาจจะเลิกเ้าชู้เร็ว ๆ นี้ก็ได้นะถ้า...ถ้าผมได้พบเธอคนนั้นอีกครั้ง
:
:
รอยยิ้มหวานหยดชวนใจละลายกอปรกับั์ตาเป็ประกายปรากฏบนใบหน้าของภูผาอีกครั้งนับั้แ่...ั้แ่เขาได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งบนเครื่องบินในวันนั้น
“คุณหนูคะ...คุณหนูคะ...คุณหนูใหญ่คะ!”
“คะ...ครับป้าใจ”
“เห็นนั่งยิ้มหวานตาเชื่อมมาตั้งนานแล้วค่ะ คิดถึงสาวคนไหนอยู่คะเนี่ย~”
“เหลวไหลน่าป้า~ สาวคนไหนไม่มีหรอก~ ผมรีบกินดีกว่าจะได้ออกไปทำงานต่อ”
แม่ครัวคนเดียวของบ้านเอ่ยแซวคุณหนูใหญ่ของเธอตามปกติ แต่ไม่คิดว่าคราวนี้คนที่นั่งอยู่จะหน้าดำหน้าแดงเพราะโดนแซวเื่สาว ในเมื่อป้าใจก็หยอกภูผาเื่นี้ออกจะบ่อย
‘ขนาดที่ว่านั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว เอาอาหารเที่ยงเข้าปากก็ยังยิ้มจนตาปิด สงสัยผู้หญิงที่พ่อเลี้ยงคนเก่งของเราคิดถึงคงจะไม่ธรรมดาแล้วมั้ง...อยากเห็นหน้าค่าตาจัง~’
ป้าใจสังเกตคุณหนูใหญ่ของเธอได้สักพักก็ยิ้มกริ่มอย่างรู้ทันพลางพยักหน้ากับตัวเองเบา ๆ คิดว่าเ้านายคงเจอคนที่ใช่แล้ว คนที่จะมาดามใจแสนบอบช้ำของภูผาให้กลับมาแข็งแกร่งดังความหมายของชื่อเ้าของหัวใจ
พระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้ว ภูผาเช็กสต๊อกผลไม้เสร็จพอดี แม้หน้าที่นี้จะมีพนักงานรับผิดชอบอยู่แล้ว แต่ได้ชื่อว่าพ่อเลี้ยงจอมเนี้ยบ เขาจึงเช็กสต๊อกผลผลิตในไร่ด้วยตนเองทุกวันก่อนกลับบ้าน
:
:
“คุณใจสวัสดีค่ะ”
“อ้าว! พรมาถึงที่นี่มีธุระเร่งด่วนรึ”
“ฉันมาขอพบพ่อเลี้ยงภูผาเป็การส่วนตัวน่ะค่ะ”
“แหม~ จะแนะนำสาว ๆ ให้คุณเขาล่ะสิ ป้าว่าคราวนี้พรก็คงแห้วกลับไปเหมือนทุกทีนั่นแหละ...”
คนเก่าคนแก่ของบ้านออกมาต้อนรับแขก ป้าใจไต่ถามและพูดคุยกับพรนับพันอย่างเป็มิตร เมื่อเห็นอาการของพรว่าน่าจะสงสัยที่ตนเองพูดว่า ‘คราวนี้พรก็คงแห้วกลับไปเหมือนทุกที’ ป้าแกจึงเดินเข้าไปป้องปากกระซิบข้างหูพร ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “คุณหนูใหญ่น่าจะเจอคนที่ใช่แล้วล่ะ”
“แค่อาจจะน่าป้า...จะสู้หลานสาวฉันได้หรือเปล่า หึ ๆ”
พรกระซิบตอบกลับป้าใจ จากนั้นทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคักกันเมื่อได้คุยเื่หานายหญิงคนใหม่เข้าบ้าน
:
:
‘ก๊อก! ก๊อก!’
“คุณหนูคะ มีคนมาขอพบค่ะ”
“ใครครับป้า”
“พ่อเลี้ยงสวัสดีค่ะ”
แขกคนใหม่ประนมมือไหว้คนที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่ในห้องทำงาน เมื่อภูผาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเป็หนึ่งในแม่สื่อแม่ชัก เขาจึงไหว้ตอบเพื่อไม่ให้เป็การเสียมารยาท
“เฮ้อ~ ตื๊อไม่เลิกเลยนะครับน้าพร”
ภูผาถอนหายใจเบา ๆ แต่ก็เข้าใจว่าพรหวังดี
“แหะ ๆ ก็พ่อเลี้ยงด่วนปฏิเสธน้านี่คะ ลองดูรูปและฟังน้าแนะนำหน่อยเป็ไร น้องปิดเทอมแค่สามเดือน ประเดี๋ยวก็กลับไปเรียนแล้ว เดี๋ยวพ่อเลี้ยงจะเสียใจทีหลังเอาน้า~”
“ยังเรียนอยู่เหรอครับ”
คนฟังฟังผ่าน ๆ ระหว่างสนทนากับพรนับพันเขาก็เปิดดูบัญชีรายรับรายจ่ายไปด้วยเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลา
“ใช่ค่ะ นี่ค่ะ...”
หญิงวัยกลางคนเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเ้านาย ก่อนจะวางรูปหลานสาวของเธอลงบนนั้นและใช้นิ้วชี้ดันให้เคลื่อนไปอยู่ในระดับสายตาของภูผา เ้าของรูปตาเรียวราวกับดวงตาของสุนัขจิ้งจอกเห็นแวบเดียวก็ชะงักทันที เขาวางปากกาในมือข้างซ้ายลงเบา ๆ ก่อนจะกระตุกยิ้ม...มองหญิงสาวในรูปแล้วยิ้มเหมือนที่ป้าใจเห็นเมื่อตอนเที่ยง ทั้งป้าใจและพรนับพันเห็นดังนั้นจึงหันไปส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้แก่กันอย่างรู้ความ
“เป็ยังไงบ้างคะ หลานสาวของน้า น้ำผึ้งพอจะอยู่ในการพิจารณาของการเป็เลขาฯ ส่วนตัวให้กับพ่อเลี้ยงบ้างไหมคะ”
“ชื่อน้ำผึ้งหรอกเหรอครับ...อืม~ ผมต้องได้เห็นหน้าก่อนน่ะครับถึงจะตอบน้าพรได้”
“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้น้าจะพาแกมาพบพ่อเลี้ยงนะคะ ยังไงน้าลากลับก่อนนะ เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน”
พรรีบกลับบ้านหวังจะไปบอกหลานสาวว่าเ้านายให้เริ่มงานพรุ่งนี้ ส่วนป้าใจนั้นรีบขึ้นไปจัดเตรียมห้องหับหลับนอนสำหรับเลขาฯ ส่วนตัวของคุณหนูใหญ่อย่างกระตือรือร้น ในขณะที่คุณหนูใหญ่ของป้าใจยังคงนั่งมองรูปของเธอคนนั้นแล้วจินตนาการไปถึงไหนก็มิอาจทราบได้ ใจที่ยังปรากฏรอยแผลเริ่มสมานเข้าหากันทีละน้อย...เป็น้ำผึ้งช่วยรักษาแผล (ใจ) สมกับชื่อน้ำผึ้งเสียจริง
‘ฉัน...ไม่สิ...เราจะได้เจอกันอีกครั้งแล้วนะ...น้องน้ำผึ้ง'
ฟินรวดเดียวจบ เชิญเลือกตำebookกันได้เลยจ้า ????
MEB????
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNTE3MTIwNSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjIxMTQwOCI7fQ
ปิ่นโต????
https://pintobook.com/ebooks/64cab3b7805698fec56d25f9
เด็กดี ????
https://dekd.co/w/e/8921
Arn book ????
https://arnbook.com/sweet-honey-%E0%B8%A1%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%AA%E0%B8%89%E0%B9%88%E0%B8%B3%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81-2
นายอินทร์ ????
http://writer.naiin.com/Book/Edit/13717
385
