(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

        ตอนที่ 76 นักเชิดหุ่น

        ดวงตานักเชิดหุ่นเบิกกว้างด้วยความโกธรเคืองเพราะคำพูดของมังกรดินกล่าวหาหญิงสาวในอ้อมกอดของมันเป็นหุ่นเชิดก่อนจะโบกสะบัดฝ่ามือทั้งสองข้างส่งร่างของหญิงสาวพุ่งทะยานเข้าหามังกรดินด้วยความรวดเร็วพร้อมกับเสียบแทงมีดสั้นที่คมกริบในมือทั้งสองข้างมังกรดินยังคงยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหวเมื่อยามที่มีดสั้นจะแทงลงที่ใบหน้ามันกลับหยุดนิ่งค้างห่างจากใบหน้าเพียงไม่กี่เซนที่ข้อมือของของหุ่นเชิดนั้นปรากฏมือของมังกรดินกำแน่นจนไม่สามารถขยับได้ก่อนจะค่อยๆ ดันร่างของหุ่นเชิดถอยห่างออกไปจากใบหน้าของตนพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูถูกการการโจมตีของมัน

        “กระจอก! เคลื่อนไหวช้าอย่างกับเต่าคิดรึว่าจะฆ่าข้าได้”

        “หึหึหึ! อย่างนั้นรึ ตายซะ!!!”

        ปากของหุ่นเชิดเปิดออกในทันทีปรากฏเข็มที่ปกคลุมไปด้วยน้ำสีเขียวพุ่งทะยานเข้าหามังกรดินด้วยความรวดเร็วมังกรดินเบี่ยงตัวหลบทันทีทำให้เข็มเล่มนั้นบินผ่านหน้าไปอย่างฉิวเฉียดคราบน้ำสีเขียวที่ติดอยู่บนเข็มร่วงหล่นสู่พื้นลานประลองปรากฏกลุ่มควันสีดำลอยขึ้นมาจางๆพร้อมกับกัดกร่อนพื้นจะเป็นหลุมลึกท่ามกลางสีหน้าอันแตกตื่นของเคนจิก่อนจะหันไปหาอลันเพื่อถามไถ่

        “น้ำกรด! ลุงเขาคือใครกัน”

        “นักเชิดหุ่นมอร์แกนทักษะการเชิดหุ่นของเขาเยี่ยมยอดยิ่งนัก อาวุธลับที่อยู่ภายในหุ่นเชิดของมันเจ้าจะไม่มีวันคาดเดาได้เลยว่ามันจะมาจากทางไหน แม้แต่ข้าเองก็เคยพลาดพลั้งเพราะอาวุธลับของมัน”

        “นักเชิดหุ่น?หุ่นของเขาเหมือนคนจริงๆ เลย”

        “จะไม่เหมือนได้ยังไงก็หุ่นที่มันเชิดอยู่มันคือศพของคนตายยังไงล่ะนี่แหละที่น่ากลัวที่สุดเพราะความสามารถของมอร์แกนนั้นหากใช้ศพมาเป็นหุ่นเชิดมันจะสามารถใช้ความสามารถของคนๆ นั้นได้ตอนที่ยังไม่ตาย”

        “ใช้ศพ! แล้วยังความสามารถของศพได้อีกช่างเป็นทักษะที่น่าสนใจจริงๆ” 

        มอร์แกนโบกสะบัดฝ่ามืออย่างคล่องแคล่วหุ่นเชิดหญิงสาวก็พุ่งทะยานเข้าหามังกรดินด้วยความรวดเร็ว ดวงตาของมังกรดินหรี่ลงเพ่งเล็งเห็นบางอย่าง ลักษณะของมันนั้นคล้ายดั่งเส้นใยบางๆที่มองไม่ค่อยเห็นอยู่ที่ด้านหลังของหุ่นเชิด ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับฟันขวานผ่าพิภพผ่าอากาศโจมตีใส่เส้นใยของหุ่นเชิดทันทีเป็นไปตามคาดของมังกรดินร่างของหุ่นพุ่งทะยานกลิ้งไปกับพื้นพร้อมกับเสียงหัวเราะของมังกรดิน

        “ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าได้ตัดเชือกที่เจ้าใช้ควบคุมมันแล้วเมื่อเจ้าไม่มีหุ่นเชิดเจ้าเองก็ไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดา เตรียมตัวตายได้แล้ว ย้ากก~!!”

        มังกรดินจับขวานผ่าพิภพแน่นพุ่งทะยานเข้าหามอร์แกนด้วยความรวดเร็วทิ้งไว้เพียงกลุ่มควันที่ฟุ้งกระจายที่ด้านหลัง เมื่อเข้ามาประชิดมอร์แกนได้ขวานในมือก็จามลงมาที่แสกหน้าของมันทันทีดวงตาของมอร์แกนเบิกกว้างใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างไขว่กันรับการโจมตีของมังกรดิน

        “เจ้าโง่!!!ใช้ท่อนแขนรับขวานรึ ตายไปซะ!”

        “เคร๊งง~~!!!!”

        เสียงปะทะดังสนั่นคล้ายกับแผ่นเหล็กกระทบกันเป็นมังกรดินที่ตลึงงันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ขวานผ่าพิภพที่ผ่าได้แม้แต่พื้นดินและท้องนภากลับหยุดชะงักเพราะท่อนแขนของมอร์แกนนั้นมีเพียงร่องรอยของหนังที่ฉีกขาดแต่ภายใต้ผิวหนังของเขานั้นกลับมีแผ่นเหล็กที่ป้องกันการโจมตีของมังกรดิน ปรากฏรอยยิ้มอันชั่วร้ายบนใบหน้าของมอร์แกนทันใดนั้นก็ปรากฏหุ่นหญิงสาวพุ่งทะยานออกมาจากกลุ่มควันด้านหลังฟันมีดสั้นใส่มังกรดินทันที

        “อ๊ากก!!!”

        “ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้านั่นแหละที่โง่แขนของข้าทั้งสองข้างมันทำมาจากเหล็กชนิดเดียวกันกับขวานผ่าพิภพเจ้าคิดว่าจะฟันขาดได้หรือไงส่วนใยที่เจ้าฟันขาดไปข้าเพียงหลอกล่อเจ้าให้ติดกับของข้าใยของข้าเป็นพลังเวทต่อให้มันขาดไปมันก็เชื่อมได้ทันที ไม่คิดจริงๆว่าเจ้าจะโง่เง่าได้ถึงเพียงนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า”

        มังกรดินร้องเสียงดังลั่นพร้อมกับกลิ้งไปกับพื้นด้วยอาการปวดแสบปวดร้อนเพราะที่ใบมีดของหุ่นเชิดนั้นมีน้ำกรดเคลือบไว้อยู่ บาดแผลบนกลางหลังของเขาจึงไหม้แล้วส่งกลิ่นเหม็นไหม้ฟุ้งกระจายไปทั่ว เลือดของมังกรดินหลั่งไหลคล้ายกับสายน้ำลงบนลานประลองดวงตาของมังกรดินสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดแต่ภายในจิตใจกลับปวดร้าวยิ่งกว่าที่หลงกลของมอร์แกนได้อย่างง่ายดายเมื่อเหลือบหันไปมองฝั่งทางเคนจิก็ปรากฏแววตาของความเชื่อใจขึ้นบนใบหน้าของเขาทำให้มังกรดินมีแรงฮึดสู้อีกครั้งแล้วดันร่างของตนเองลุกขึ้นเบ่งพลังออกมา

        “ฮ่ากก~~!!!แม้ข้าต้องตายข้าก็จะพาเจ้าลงนรกไปกับข้า เข้ามาไอ้หุ่นกระป๋อง”

        “แกเรียกใครหุ่นกระป๋องบังอาจเกินไปแล้วเตรียมเจอของสะสมของข้า ย้ากก!!”

        มอร์แกนโกธรจัดพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าหยิบขวดหลายสิบใบที่ซ่อนอยู่ด้านหลังปาลงสู่พื้นเกิดเป็นเสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วทั้งลานประลอง กลุ่มควันหนาฟุ้งกระจายไปทั่วจนคนภายนอกมองไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมังกรดินโบกสะบัดปีกมังกรที่กลางอย่างยากลำบากทำให้เกิดแรงลมพัดพากลุ่มควันจางหายภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้อลันดวงตาเบิกโพรงกว้าง

        “แย่แล้ว! หุ่น 10 อสูร ฝีมือของมันพัฒนาไปไกลขนาดเชิดหุ่นได้ 10 ตนพร้อมกันแล้วหรือนี่”

        “ถูกต้องอลัน! เจ้าคิดว่าข้าดักดานเหมือนก่อนรึไงต่อให้เป็นเจ้าข้าก็สับให้เป็นหมื่นๆ ชิ้นได้อย่างง่ายดาย ฮ่าฮ่าฮ่าคอยรอดูสหายของเจ้าแหลกเป็นชิ้นต่อหน้าต่อตาได้เลย”

        “ลุงมันคืออะไรกันแน่บอกข้าด้วยซิ”

        “แต่ก่อนเจ้ามอร์แกนมันควบคุมหุ่นได้5 ตัว พร้อมกันมันก็สามารถฆ่าคนเป็นร้อยได้โดยใช้เวลาไม่นานแต่เวลานี้มันสามารถควบคุมได้ถึง 10 ตน อย่าว่าแต่เป็นร้อยเลยต่อให้มาทั้งกองทัพก็ไม่อาจจะสังหารมันได้โดยง่ายแม้แต่ข้าเองที่เคยปะมือกับมันเพียงแค่ 5 คนกว่าข้าจะเอาชนะมันได้ก็เลือดตาแทบกระเด็นเช่นกัน”

        ดวงตาของเคนจิเบิกกว้างคาดไม่ถึงว่าทักษะเชิดหุ่นจะร้ายกาจขนาดนี้ภายในจิตใจอยากได้ทักษะนี้มาครอบครอง หุ่นเชิดทั้ง 10 ตนโบยบินไปตามท้องฟ้าตามการร่ายรำของมอร์แกนก่อนจะพุ่งทะยานโจมตีมังกรดินอย่างบ้าคลั่งบนหุ่นเชิดแต่ละตัวของมอร์แกนปรากฏอาวุธต่างๆ ในกำมือและยังมีอาวุธลับมากมายจู่โจมใส่ไม่ขาดสายเลือดของมังกรดินสาดกระเซ็นเจิ่งนองไปทั่วลานประลองเนื่องจากอาการบาดเจ็บที่ด้านหลังทำให้มันไม่สามารถใช้ปีกเหล็กป้องกันร่างของตนได้ทั้งหมดมันจึงพยายามโบกสะบัดขวานผ่าพิภพป้องกันการโจมตีอย่างต่อเนื่องด้วยความยากลำบากในขณะที่มังกรดินกำลังเสียเปรียบอยู่นั่นกลับมีความนึกคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวทำให้ปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้าท่ามกลางความสงสัยของมอร์แกน

        “เจ้านี่ท่าจะบ้า! จะตายอยู่แล้วยังยิ้มได้อีก”

        “หึหึหึข้างในม่านพลังนี้คนในไม่ให้ออก คนนอกไม่ให้เข้าซินะถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เตรียมตัวตายได้แล้ว!!”

        มังกรดินรวบรวมพลังที่ท่อนแขนทั้งสองข้างปาขวานผ่าพิภพพุ่งเข้าใส่มอร์แกนด้วยแรงทั้งหมดที่มีมอร์แกนโบกสะบัดฝ่ามือเรียกหุ่น 10 อสูรมาอยู่เบื้องหน้าป้องกันการโจมตีของมังกรดินทันที

        “เปรี้ยงง!!”

        เสียงปะทะดังสนั่นขวานผ่าพิภพร่วงหล่นปักลงสู่พื้นลานประลองท่ามกลางรอยยิ้มของมอร์แกนแม้แต่เคนจิและอลันยังตกตลึงกับการกระทำของมังกรดินเพราะเหตุใดถึงทิ้งอาวุธของตนเอง

        “ฮี่ฮี่ฮี่! เจ้ามันโง่จริงๆทิ้งแม้แต่อาวุธคู่กายแล้วทีนี้เจ้าจะทำอะไรได้”

        “หึหึหึเดียวเจ้าก็รู้ คืนร่าง!!”

        ร่างมนุษย์ของมังกรดินส่องแสงเจิดจ้าท่ามกลางสีหน้าอันตกตลึงของทั้งฝั่งเคนจิและโทริ ก่อนจะกลายร่างเป็นมังกรขนาดมหึมาที่ใหญ่เกินกว่าลานประลองในทันทีกระแทกร่างของมอร์แกนและหุ่นเชิดทั้งหมดที่ไม่อาจป้องกันได้ทัน ชนเข้ากับม่านพลังของลานประลองอย่างจังทำให้หุ่นเชิดของมอร์แกนทั้งหมดแตกกระจายกลายเป็นชิ้นๆ

        “อ๊ากก!!”

        “ฮ่าฮ่าฮ่าเป็นยังไงล่ะ ใครกันแน่ที่โง่เจ้าหุ่นกระป๋อง ตายซะเถอะแก!!”

        เมื่อเวลาผ่านไปเสียงกรีดร้องของมอร์แกนสิ้นสุดลงมังกรดินใช้ผิวหนังของตนที่ดันร่างของมันชนกับม่านพลังแน่นสัมผัสถึงลมหายใจของมันรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของมังกรดินไม่มีลมหายใจใดๆ มาสัมผัสโดนเรือนร่าง มันจึงคืนร่างกลับเป็นมนุษย์ทันทีพร้อมกับอาการเหนื่อยหอบอย่างหนักหน่วงร่างของมอร์แกนร่วงหล่นสู่พื้นไม่เคลื่อนไหวพร้อมกับเศษซากของหุ่นเชิดที่ร่วงหล่นตามมาทับเรือนร่างของมันเมื่อแน่ใจว่ามอร์แกนตายแล้วจึงหันหลังกลับพยุงร่างของตนที่เต็มไปด้วยบาดแผลกลับไปยังที่ของตนมังกรดินก้าวเดินมาถึงขอบของลานประลองก่อนจะยื่นมือออกไปยังด้านหน้าเพื่อแหวกม่านพลังเมื่อมือของมันสัมผัสกับม่านพลังก็เด้งกลับมาทันที

        “เกิดอะไรขึ้น! ทำไมม่านพลังไม่เปิดออก”

        “เพราะข้ายังไม่ตายไงล่ะเจ้าโง่!!”

        เสียงของมอร์แกนปรากฏที่ด้านหลังมังกรดินหันกลับไปในทันทีและในทันใดนั้นที่มีแขนข้างหนึ่งของหุ่นเชิดพุ่งทะยานมาด้วยความรวดเร็วทะลวงเข้าที่หน้าท้องของมังกรดินทะลุออกไปที่ด้านหลัง เข่าทั้งสองข้างของมังกรดินทรุดลงกับพื้นบาดแผลที่ช่องท้องมีขนาดใหญ่ทำให้เลือดไหลรินไม่ขาดสายเมื่อจ้องมองไปยังด้านหน้าก็เห็นเศษซากของหุ่นเชิดล่องลอยไปในอากาศก่อนจะพุ่งทะยานมารวมตัวกันอีกครั้งทั้ง10 ตน

        “เป็นไปได้ยังไงกันก็เมื่อครู่ข้าตรวจดูแล้วว่าเจ้าไม่หายใจ”

        “เอาไว้ไปถามเจ้านรกดูแล้วกันฮ่าฮ่าฮ่า ไหนๆ ก็จะตายแล้วข้าจะบอกวิธีเปิดม่านพลังให้ หากเจ้าต้องการที่จะเปิดม่านพลังนั่นเจ้าก็ต้องใช้เลือดของข้าหรือไม่ก็ของเจ้าชโลมไปที่ลูกแก้วฝั่งใดฝั่งหนึ่งมันจะสูบเลือดของเจ้าจนกว่าจะเปิดม่านออกได้ รีบใช้เลือดของเจ้าเปิดม่านพลังซะแล้วข้าจะส่งเจ้าอลันตายไปเป็นเพื่อนเจ้า”

        มังกรดินพยายามพยุงร่างที่บาดเจ็บสาหัสเจียนตายไปยังลูกแก้วฝั่งของตนเมื่อสัมผัสถูกมันเลือดจากบาดแผลก็พุ่งทะยานเข้าสู่ลูกแก้วอย่างต่อเนื่อง จนปรากฏสีแดงฉานส่องกระจายไปทั่วลานประลองราวกับลูกแก้วได้รับเลือดของมังกรดินเต็มที่ร่างกายของมันผอมแห้งจนเห็นได้ชัด ม่านพลังฝั่งของเคนจิจึงค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ และในทันทีที่อลันจะพุ่งทะยานเข้ามาแต่กลับถูกเคนจิฉุดรั้งไว้  แล้วพุ่งทะยานขึ้นมาแทนเมื่อเท้าของเขาสัมผัสลานประลองเขาก็รีบพุ่งทะยานไปนำร่างของมังกรดินออกจากลูกแก้วแล้วโยนออกไปด้านนอกก่อนที่ม่านพลังจะปิดลงอย่างรวดเร็วเหลือเพียงเขาและมอร์แกนที่ยืนอยู่บนลานประลองเมื่อเหลือมองไปด้านนอกพบว่าไรเซ็นกำลังรีบพุ่งทะยานไปรับร่างของมังกรดิน

        ไรเซ็นพุ่งทะยานรับร่างที่ผอมแห้งของมังกรดินลงสู่พื้นเมื่อตรวจดูพบว่ามังกรดินยังไม่ตายแต่สูญเสียเลือดไปเป็นจำนวนมากแม้บาดแผลที่ช่องท้องจะสาหัสแต่ก็ไม่ถูกจุดสำคัญ จึงพยักหน้าให้กับเคนจิว่ามังกรดินอยู่ในการดูแลของเขาแล้วจึงหันกลับไปยังมอร์แกนและคาตานะที่ปรากฏในมือ

        “หึ! เจ้าหนุ่มรนหาที่ตายนะแกข้าตั้งใจจะสู้กับเจ้าอลันซะหน่อย เกะกะจริงๆ”

        “ระดับเจ้าไม่ต้องถึงมือลุงหรอกกะอีแค่ของเล่นของเจ้าไม่ได้ทำให้ข้าหวาดกลัวสักนิด เข้ามาได้แล้วอย่าพูดพร่ำให้เสียเวลา”

        “ของเล่น!? บังอาจเกินไปแล้ว!!!”

        ในขณะที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้นดวงตาของโทริเกิดการสั่นไหวกระดิกนิ้วส่งสัญญาณเรียกซักคิวบัสมาใกล้ๆ ตน เมื่อเห็นดังนั้นซักคิวบัสก็มานั่งชันเข่าที่เบื้องหน้าทันที

        “นายท่านเรียกข้ามีอะไรให้ข้ารับใช้”

        “ถูกต้องข้ากำลังสนุกกับการชมการต่อสู้ เจ้าไปต้อนรับแขกที่ด้านหน้าป่าลวงตาเดียวนี้อย่าให้มันมาทำลายความสุขของข้า”

        “ข้าจะไปเดียวนี้”