ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

มีนากลับบ้านด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งโกรธที่กานต์และน้ำฟ้าหักหลังธามวัต ทั้งเสียใจที่พี่ฟ้าต้องมาตายเพราะกานต์สร้างเรื่องวุ่นวายนี้ขึ้นมา ทั้งสับสนว่าทำไมพี่ฟ้าถึงต้องฆ่าตัวตาย ทั้งๆที่เธอกำลังจะสมหวังกับกานต์ หรือว่า พี่ฟ้าไม่ได้ฆ่าตัวตาย!!

มีนาขนลุกไปทั้งตัว เรื่องจริงคืออะไรกันแน่ เธอมาคิดดูก็ยังไม่เห็นเหตุผลที่น้ำฟ้าถึงขั้นต้องฆ่าตัวตาย เธออาจเสียใจที่ธามวัตนอนกับมีนา แต่มันก็เป็นผลดีกับกานต์และตัวเธอที่จะได้สร้างครอบครัว มีลูกด้วยกัน หรือเธอละอายใจเกินกว่าจะมีชีวิตอยู่ ต้องมีความจริงที่กานต์บอกเธอไม่หมด

โทรศัพท์น้ำฟ้าอาจเป็นคำตอบของปมทั้งหมด แต่ตอนนี้เธอหมดหนทางที่จะรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน หรือกานต์เป็นคนเก็บไป ไม่สิถ้าเขาเก็บไป เขาต้องรู้ว่ามีกล้องอยู่ในห้อง แล้วเขาต้องเอากล้องนั้นไปทำลายแน่นอน 

ก็อกๆๆ

เสียงเคาะกระจกดังขึ้น พี่ธาม!

เธอมาจอดรถในบ้านธิตินันท์ได้สักพักแล้ว เพราะมัวแต่คิดเรื่องของกานต์และน้ำฟ้าจึงทำให้เธอไม่รู้ตัวเลยว่าธามวัตมายืนรอเธออยู่

"พี่ธาม" มีนารีบลงจากรถแล้วเดินเข้าไปกอดเขา

"เป็นอะไรครับ หื้ม" ธามวัตมึนงงเล็กน้อยที่อยู่ดีๆมีนาก็เข้ามากอดเขา

"ขอชาร์จพลังหน่อยนะคะ เหนื่อยจัง" มีนาแนบหน้าลงกับอกแก่งของเขา เธอชอบความรู้สึกแบบนี้ทั้งอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัย

"อยากไปเที่ยวทะเลมั้ย จะได้พักสมองบ้าง" ธามวัตเอ่ยพร้อมกอดและลูบหัวเธอ

"พี่ธาม ถ้ามีนามีความลับบางอย่างแล้วพี่มารู้ความจริงทีหลัง พี่จะโกรธที่มีนาไม่ได้บอกพี่มั้ย" จู่ๆมีนาก็เอ่ยขึ้น 

"ความลับหรอ เรื่องอะไรละครับ บอกพี่ได้มั้ย" ธามวัตแอบตกใจ ความลับอะไร!

"เอาเป็นว่าพี่ธามห้ามโกรธมีนานะคะ สัญญากับมีนานะ" มีนาผละออกจากอกแกร่งพร้อมยื่นนิ้วก้อยสัญญาให้เขา

"ก่อนที่พี่จะสัญญา บอกพี่ก่อนว่ามีกี่เรื่อง จะได้ลงโทษทีเดียว หื้มว่ายังไง" ธามวัตมองหน้านิ่ง

"เอ่อ..อืม..มี 2 เรื่องค่ะ" มีนาตอบแต่ไม่กล้าสบตาเขา

"โอเคงั้นพี่สัญญาครับว่าจะไม่โกรธ แต่ว่าคืนนี้พี่ลงโทษไว้เลยละกันนะ ห้ามบ่ายเบี่ยงเด็ดขาด!" ธามวัตพูดปนขำเพราะเห็นสีหน้ามีนาที่เหมือนจะร้องไห้

"พี่ธาม! ทะลึ่ง!" มีนาหลุดขำ คุยเรื่องจริงจังกันอยู่แต่เขายังคิดเรื่องแบบนั้นได้ คนหื่น!

ช่วงเช้าของวันใหม่ มีนาออกไปทำงานตามปกติ ขณะที่ธามวัตออกมาพบกานต์เนื่องจากเขาโทรศัพท์มาหาบอกว่าอยากจะเจอกับธามวัตเป็นการส่วนตัว

แต่กานต์กลับนัดกับธามวัตที่วัด หน้าอัฐิของน้ำฟ้าและลูก

"หวังว่าฟ้าและลูกคงสบายดีอยู่บนนั้นนะ" กานต์เอ่ยขึ้นเสียงเศร้า

ธามวัตได้แต่ยืนนิ่ง มองรูปน้ำฟ้าที่ฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใส แววตาของเขานิ่งจนดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

"แต่ชีวิตมึงก็ก้าวไปข้างหน้าได้อย่างดีเลยนะ ไอ้ธาม" กานต์หันมาสบตาธามวัตนิ่ง

"มึงคิดว่ากูเป็นแบบนั้นหรอ" ธามวัตเอ่ยเสียงเรียบ

"กูเห็นมึงมีชีวิตแต่งงานที่มีความสุขดี อีกอย่างมึงก็ให้อภัยมีนาได้ กูยินดีกับมึงด้วย" กานต์พูดพร้อมมองรูปน้ำฟ้า

"ฟ้ากับลูกตายทั้งคน กูคงไม่มีวันลืมหรอกนะ" ธามวัตเอ่ย

"มึงหมายความว่ายังไง ที่มึงแต่งงานกับมีนาเพราะเป็นแผนของมึงงั้นหรอ" กานต์เริ่มตะหงิดใจ

"กูก็แค่บอกว่ากูไม่มีทางลืมเรื่องที่เกิดขึ้น" ธามวัตเอ่ย

"แต่ก็ดีแล้วที่มึงให้อภัยมีนาได้ ทั้งๆที่มีนาทำให้ฟ้าเจ็บช้ำขนาดนั้น" กานต์เอ่ย

"มึงหมายความว่ายังไง มีอะไรที่มึงยังไม่บอกกูงั้นหรอ" ธามวัตหันมาสบตากานต์อย่างสงสัย พร้อมกับคิดถึงเรื่องที่มีนาพูดกับเขาเมื่อวาน

"พี่ธาม ถ้ามีนามีความลับบางอย่างแล้วพี่มารู้ความจริงทีหลัง พี่จะโกรธที่มีนาไม่ได้บอกพี่มั้ย"

"เรื่องมันผ่านมาแล้ว กูว่ามึงไม่ควรรู้หรอก จะทำให้มึงเสียใจเปล่าๆ" กานต์ยังเอ่ยต่อ

"มึงเป็นเพื่อนที่สนิทกับกูที่สุดนะไอ้กานต์" ธามวัตเอ่ย

"ถ้ากูบอกมึง แล้วมึงอย่าเก็บไปคิดมากนะ กูเป็นห่วง" กานต์หันมองสบตาธามวัตนิ่งและเอ่ยต่อ

"คืนนั้นที่เรามาเที่ยวต่อที่ผับโรงแรมกู มีนาส่งรูปที่มึงกับมีนายืนกอดกันหน้าโรงแรมไปให้ฟ้า และบอกฟ้าว่ามึงเลือกมีนา ให้ฟ้ายกเลิกงานแต่งกับมึงซะ"

"พอเช้ามา มีนาก็โทรหาฟ้าว่าให้มาดูกับตา ว่ามึงเลือกมีนามากกว่าฟ้าจริงๆ ตอนแรกฟ้าไม่เชื่อว่ามึงจะนอกใจ จนมาเห็นว่ามึงนอนกับมีนาจริงๆ" กานต์เอ่ยเสียงเศร้า

ธามวัตตาแดงก่ำ มือของเขาถูกกำจนแน่นและสั่นเทา เธอมันคือ นังงูพิษ 

"กูไม่มีทางลืมหรอกไอ้กานต์ ว่าใครทำอะไรไว้กับลูกเมียกูบ้าง" ธามวัตเอ่ยอย่างโกรธแค้น

"แต่กูไม่อยากให้มึงคิดมากนะ" กานต์เอ่ยต่อ

"ขอบใจที่มึงบอกความจริงกับกู ส่วนไอ้คนที่ชอบโกหกมันจะมีนิสัยขี้โกหกไปเรื่อยๆจนเป็นสันดาน คนพวกนี้ต้องได้รับบทเรียน จะได้ไม่กล้าไปทำกับคนอื่นอีก!" ธามวัตเอ่ย

ช่วงบ่ายมีนารู้สึกปวดหัวตัวรุมๆ อาจเพราะเมื่อคืนธามวัตรังแกเธอทั้งคืนบวกกับคิดมากเรื่องของกานต์และน้ำฟ้า เธอจึงขอลาไปพักต่อที่บ้าน

มีนาเข้ามาในบ้านที่เงียบสนิท เพราะคุณพงศกรที่มีอาการดีขึ้น ซึ่งตอนนี้ใช้ไม้เท้าได้อย่างคล่องแคล่ว และสามารถไปเที่ยวทะเลกับกลุ่มเพื่อนเขาที่กระบี่ได้ และคงจะกลับมาในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้า

มีนากำลังจะเปิดตู้เย็นในห้องครัว แต่กลับได้ยินเสียงรถเบรคที่หน้าบ้าน

เอี๊ยดดดดด!!!

เธอรีบหันกลับมาดูพร้อมเดินตรงมาที่ห้องโถงหน้าบ้าน

พี่ธาม!

ธามวัตลงมาจากรถด้วยสีหน้าที่โกรธจัด

"นี่มันอะไรกัน มีนา!"

ธามวัตถือกระดาษเอกสารแผ่นหนึ่ง ยื่นให้มีนาด้วยสีหน้าและแววตาที่โกรธจัด

ตลอดเวลาที่ มีนารู้จักธามวัตมา เขาไม่เคยโกรธจนเลือดขึ้นหน้าขนาดนี้ ถ้าไม่นับครั้งนั้น...

“อะไรหรอคะพี่ธาม ทำไมถึงได้เสียงดังใส่มีนาขนาดนี้คะ” มีนาถามกลับด้วยความสงสัยปนหวาดกลัว

“หึ เธอไปทำเรื่องอะไรไว้ละ ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่มั้ย ว่าเธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ แต่อย่ามาล้ำเส้นกัน!” ว่าจบธามวัตก็ยัดกระดาษใส่มือมีนาอย่างแรง

มีนาค่อยๆ คลี่กระดาษ พร้อมตั้งใจมองเนื้อหาในนั้น เมื่อภาพและข้อความชัดขึ้น เธอมีแววตาที่ตื่นตระหนกและตกใจเป็นอย่างมาก

นี่มันอะไร! ทำไมเป็นรูปที่เธอนอนกับผู้ชาย ในรูปเธอเปลือยเปล่าแต่มีผ้าห่มปิดปัง และมีรูปในอริยาบทต่างๆ อีกทั้งยังมีรูปจากกล้องวงจรปิดที่เธอเข้าโรงแรมกับผู้ชายคนนั้น! ในภาพวงจรปิดเขียนบอกวันที่และเวลาอย่างชัดเจน!

“ไม่ใช่นะคะพี่ธาม นี้ไม่ใช่มีนา มีนาไม่มีวันทรยศพี่ธามแน่นอน” มีนาเริ่มร้องไห้สะอื้น

“หลักฐานชัดขนาดนี้! ฉันไม่ได้โกรธที่เธอไปนอนกับใครหรอกนะ แต่ฉันรังเกียจผู้หญิงมักมาก ร่าน! มีสามีอยู่แล้วแต่กลับแร่เอาตัวไปนอนกับผู้ชายคนอื่น มันจะหยามศักดิ์ศรีฉันมากเกินไปแล้ว มีนา!!” ธามวัตโกรธจนตัวสั่นทั้งรังเกียจและขยะแขยงผู้หญิงคนนี้ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาในทางกฎหมาย ผู้หญิงที่บอกว่ารักเขาหนักหนาเทิดทูนเขายิ่งกว่าสิ่งใดในชีวิตเธอ แต่สิ่งที่เธอทำมันช่างตรงกันข้ามเสียจริงๆ

“ฉันให้เวลาเธอเก็บข้าวของ แล้วออกจากบ้านฉันภายใน 1 ชั่วโมง ถ้าฉันยังเห็นหน้าเธอลอยไปลอยมาอยู่ในบริเวณบ้านฉัน อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!” ธามวัตพูดลอดไรฟันอย่างข่มอารมณ์เป็นที่สุด โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

“ไม่นะคะพี่ธาม มีนาไม่ได้ทำ ทำไมไม่เชื่อมีนาบ้าง หือๆๆ” มีนาร้องไห้ออกมาแทบจะเหมือนคนบ้าคลั่ง ชีวิตเธอทั้งชีวิตก็ให้เขาได้ ทำไมเขาถึงไม่เชื่อเธอเลย ทำไม

“อย่าให้ฉันต้องพูดอีกครั้ง ออก-ไป-จาก-บ้าน-ฉัน-เดี๋ยว-นี้!!” ธามวัตจ้องตามีนา แล้วตวัดหน้าหนีเดินออกจากโถงห้องนั่งเล่น แล้วขับรถออกไปอย่างคนบ้าคลั่ง

ชีวิตของเธอจบแล้ว มีนา ชีวิตที่ไม่มี พี่ธาม ก็เหมือนชีวิตที่ไร้หัวใจ ไร้ซึ่งความรู้สึก ความหวัง แสงสว่างปลายอุโมงค์นั้น ได้ดับลงแล้ว…