EP 3 — จุดเริ่มต้นของการค้นหา
(POV แก้วขวัญ)
ฉันไม่อยากเกี่ยวข้องกับ ดนตรีไทย อีกเลย มันคือสิ่งที่ทำลายชีวิตครอบครัวฉัน และสิ่งที่ทำให้แม่ของฉันต้องจบชีวิตลงอย่างลึกลับ
วันนี้ ฉันยืนอยู่หน้าห้องเก็บซอทั้งสองด้วยความลังเล ฉันััได้ถึงความเย็นะเืที่แผ่ออกมาจากบานประตู... มันไม่ใช่ความเย็นของอุณหภูมิ... แต่มันคือความรู้สึกที่ฉันถูกจ้องมองจากภายในห้อง... เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจับตาดูฉันทุกฝีก้าว
เหมือนอะไรชักนำฉัน ฉันตัดสินใจ เดินไปที่ห้องนอนเก่าของแม่ ห้องที่แม่ของฉัน อยู่มาเกือบทั้งชีวิต
หลังกลับมาบ้านแม่คราวนี้ ฉันได้เข้าออกที่ห้องของแม่อยู่หลายครั้ง เหมือนในความรู้สึก... มัน้าที่จะค้นหาอะไร... บางอย่าง? แต่ไม่รู้ว่าอะไร...? ความรู้สึกมันราวกับว่า... ฉันยังขาดบางสิ่งบางอย่าง บางสิ่งบางอย่างที่น่าจะเจอ ตั้งนานแล้ว...
ฉันเดินวนรอบห้อง และเริ่มลงมือรื้อค้นอย่างไม่อาจจะรออะไรได้อีก ฉันจะต้องหาทางจบเื่พวกนี้ให้ได้โดยเร็ว ก่อนที่ฉันจะเป็โรคประสาทไปมากกว่านี้ หรือก่อนที่ฉันจะตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกมัน... อย่างสมบูรณ์
ขณะที่อารมณ์ฉันเริ่มจะหงุดหงิด เพราะไม่ได้พบเจอสิ่งใดอย่างที่คาด แต่แล้ว... สายตาฉันก็ได้วาดไปหยุดนิ่งอยู่ที่จุดหนึ่ง จุดที่เหมือนมีอะไรชักนำใจฉัน ให้มองขึ้นไปบนเพดานห้อง เหนือตู้เก็บเสื้อผ้าเก่า ๆ ของแม่ ที่ฉันยังคงเก็บรักษาไว้ในบ้านนี้
หลังจากที่ฉันไปหาบันไดมาได้ หัวใจฉันก็ราวกับจะเต้นแรงขึ้น ในขณะที่ปีนบันไดขึ้นไป แล้วใช้มือผลักเลื่อนชิ้นไม้สี่เหลี่ยม ที่ดูกลมกลืนกับขอบเพดานเหนือตู้ขึ้นไป อย่างแเี
และในที่สุด ฉันก็ได้เจอ... สิ่งที่ซ่อนอยู่ในช่องสี่เหลี่ยมนั้น...
กล่องไม้เก่าแก่โบราณ...
ฉันจำกล่องนี้ได้... แม่เคยห้ามไม่ให้ฉันแตะต้องมันเด็ดขาด ในตอนที่ฉันเป็เด็ก แม่บอกกับฉันตอนนั้นว่า 'ยังไม่ใช่เวลา...' และฉันยังจำคำนี้ได้แม่นยำ
ฉันเปิดกล่องไม้นั้นด้วยมือที่สั่นเทา ภายในมีเพียง:
กุญแจทองเหลืองเก่า ๆ ดอกหนึ่ง ที่มีลวดลายแปลก ๆ
สมุดบันทึกเก่า ๆ ของแม่ ที่ถูกเปิดไปหน้าหนึ่ง
ฉันจ้องมองไปที่ สมุดบันทึก นั้น มันมีรอยคราบสีน้ำตาลเข้มติดอยู่บนหน้ากระดาษ ไม่ใช่คราบกาแฟ... แต่เป็สิ่งที่ดูคล้าย เืแห้งกรัง และในหน้านั้น... มีข้อความหนึ่งที่ถูกเขียนด้วยลายมือของแม่:
"เมื่อเสียงซอร่ำร้อง... กุญแจจะนำทางไป... สู่ความจริงใต้เงาไทร..."
ทันใดนั้น เสียงซอในหัวฉันก็แผดเสียงขึ้นมาอย่างทันที!
เสียงที่ เร่งเร้า... รุ่มร้อน... โหยหวน... ราวสัตว์ถูกทำร้าย! จากนั้นก็เงียบลงอย่างฉับพลัน...?!
ฉันกำสมุดบันทึกแน่น ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ความกลัวผสมกับความตื่นเต้น ราวกับว่าเส้นทางสู่ความจริง... เพิ่งถูกเปิดออก...
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
1K
