...ห้องหอของคู่บ่าวสาว
อารีอาบน้ำอย่างกังวลใจคืนนี้จะรับมือยังไงดี คงจะไม่ได้เข้าหอจริง ๆ ใช่ไหม พีระดูมีท่าทีเกลียดเธอจะตายคงจะไม่พิศวาสในตัวเธอหรอกมั้งต้องหาทางหลีกเลี่ยงการอยู่ด้วยกันแบบใกล้ชิด
ก่อนอื่นชุดนอนก็ต้องเลือกใส่เป็ชุดนอนทรงมนุษย์ป้าต่อด้วยเตรียมหมอน ผ้าห่ม ไปนอนที่โซฟา อยู่ใครอยู่มันน่าจะดีกว่า
"เอาล่ะนอนได้"อารีพูดกับตัวเอง เธอห่มผ้าแล้วนอนที่โซฟาตามแผน
สักพักเสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้นอารีหวาดหวั่นในใจเขาคงกลับมาถึงแล้ว มันจะเป็ยังไงต่อไปล่ะคืนนี้ได้โปรดอย่ามายุ่งกับเธอเลยนะ อยู่ใครอยู่มันทีเถอะ แต่นั่นก็ต้องทำให้อารีฝันสลาย
"ไปนอนอะไรตรงนั้น"เสียงเข้มเอ่ยถามอารีด้วยสีหน้าบึ้งตึง ทำเอาอารีสะดุ้งสั่นกลัว
"ฉันจะนอนตรงนี้ค่ะเตียงนอนฉันยกให้คุณชายรองเลยนะคะ" อารีเอ่ยแล้วส่งยิ้มให้เบา ๆเขาช่างดูเ็าสีหน้าบึ้งตึงเสียจริง
"จะเป็แบบนั้นได้ยังไงเป็ผัวเมียกันก็ต้องนอนด้วยกันสิ" พีระเอ่ยเสียงเข้มพร้อมกับอมยิ้มเบา ๆ
พีระอยากจะกลั่นแกล้งอารีดูสิว่าจะเสแสร้งทำตัวใสซื่อไปได้อีกนานแค่ไหน
"เราไม่ได้อยากแต่งงานกันเราแยกกันนอนดีกว่านะคะ ฉันรู้ว่าคุณก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับฉันฉันเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณเหมือนกันทำ เราทำแบบนี้ดีกว่านะคะ"อารีลุกขึ้นนั่งแล้วตอบด้วยความมั่นใจ คราวนี้เธอใจกล้าเลือกเผชิญหน้ากับพีระ
"งั้นหรอดี! ระหว่างที่ยังไม่หย่า ก็ทำตัวเป็ภรรยาที่ดี เชื่อฟังคำสั่งฉันอย่าแม้แต่จะคิดที่จะขัดคำสั่ง ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันใจร้ายเมื่อไหร่ที่รักแรกของฉันกลับมา ฉันจะหย่ากับเธอทันที ระหว่างนี้ก็ทำตัวดี ๆเข้าใจไหม" พีระเอ่ยน้ำเสียงดุ
พีระรู้สึกหงุดหงิดในใจไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรถึงหงุดหงิดแบบนี้
"ค่ะเอาตามที่คุณชายรองว่าเลยค่ะ" อารีเอ่ยตอบรับอย่างว่าง่ายในใจเธอรู้สึกกลัวไม่น้อยแต่ต้องข่มความกลัวเอาไว้ ยิ่งทำให้พีระรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก
"ต่อไปให้เรียกชื่อฉันเรียกคุณชายรองมันดูห่างเหินเกินไป เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม" พีระกล่าวพร้อมกับปลายตามองดูอารีที่ตอนนี้เธอนั่งตัวเกร็งสั่นกลัวอยู่บนโซฟา
"ค่ะคุณพี"อารีเอ่ยเบา ๆ เธอพยายามตัดบท ไม่อยากจะสนทนาต่อแล้ว ไม่อยากจะคุยกับพีระเลยจริง ๆผู้ชายอะไรน่ากลัวเป็บ้า
"มัวนั่งอยู่ทำไมล่ะมาช่วยฉันถอดเสื้อผ้าสิ จะได้ไปอาบน้ำ เป็หน้าที่ของภรรยาไม่ใช่หรอที่ต้องช่วยดูแลสามี”พีระเอ่ยเขาจงใจจะแกล้งอารีและคิดว่าจะยังไม่บอกอารีวันนี้ว่าเขาเดินได้ไม่ใช่ชายพิการ
"ถะถอดเสื้อผ้า!ได้ค่ะ" อารีใเขินอาย แต่เธอก็ยังลุกขึ้นจากโซฟาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ๆพีระที่นั่งอยู่บนรถเข็น ทำให้พีระแอบยิ้มกับท่าทีเขินอายของอารี
เธอถอดสูทตัวนอกให้ต่อด้วยเนคไท แล้วค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิตออกทีละเม็ดเผยให้เห็นอกขาว ๆกล้ามท้องแนน ๆ ของพีระ ในใจของเธอรู้สึกตื่นเต้นมาก หัวใจเต้นรัวแทบหลุดออกมาเธอเขินอายหนักจนหน้าแดงที่ต่อไปต้องถอดกางเกงให้พีระ
ถึงแม้ในใจของพีระอยากจะแกล้งอารีมากแค่ไหนแต่พอคิดว่าจะให้อารีถอดกางเกงให้เขาก็ทนไม่ไหวเขาเองก็รู้สึกเขินอายเหมือนกันจึงได้หยุดมือของอารีที่กำลังจะปลดกระดุมกางเกงเอาไว้แล้วบอกอารีว่าเขาจะทำต่อเอง
"เธอไปนอนเถอะที่เตียงนะ นี่คือคำสั่ง ฉันจะไปอาบน้ำ เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จแล้วฉันจะต้องได้เห็นเธอนอนอยู่ที่เตียง" พีระเอ่ยเสียงเข้ม
จากนั้นเขาก็ลุกจากรถเข็นแล้วเดินไปที่ห้องน้ำทันทีโดยที่ไร้วี่แววว่าขาของเขาจะใช้งานไม่ได้
".........."อารีอึ้งตาโต ที่แท้พีระเดินได้ปกติ
ที่นั่งรถเข็นคือ้ากลั่นแกล้งเธอให้เธอรู้สึกอับอายที่ได้สามีพิการสินะแต่แล้วที่ยอมแกล้งเดินไม่ได้นี่หมายความว่ายังไงถึงได้ยอมให้ตัวเองเสียหน้าทำให้ตระกูลต้องอับอายเเขกในงานด้วย
อารีสับสนกับการกระทำของพีระเธอคิดหาเหตุผลไม่ออกในสิ่งที่พีระทำเธอเลือกเดินไปนอนที่เตียงแต่โดยดีในใจตอนนี้หวาดหวั่นเป็อย่างมากเธอกลัวว่าพีระจะทำอะไรเธอ
"หรือคืนนี้จะต้อง...จริง ๆ หรอ ไม่นะฉันยังไม่พร้อมฉันไม่อยากนอนกับคนที่ฉันไม่ได้รักถึงแม้คนคนนั้นจะเป็สามีของฉันก็ตามฉันยังไม่พร้อมเลยจริง ๆ" อารีบ่นกับตัวเอง เธอคิดฟุ้งซ่านเลยเถิดไปไกล
พีระอาบน้ำไปพลางคิดในใจว่าอารีจะมาไม้ไหนกันแน่ความใสซื่อของเธอนี่คือความจริงหรือการแสดงแยกไม่ออกเลยว่าผู้หญิงคนนั้นที่กล้าแย่งเ้าบ่าวของพี่น้องในครอบครัวได้จะมีท่าทีใสซื้อเช่นนี้
"ฉันจะทำให้เธอค่อยๆ เผยความจริงออกมาเองอารี" พีระเอ่ยขึ้นพร้อมกับกำมือแน่น
บรรยากาศบนเตียงนอนช่างน่าอึดอัดใจอารีจึงเลือกนอนหันหลังให้พีระ เธอไม่หันมามอง ไม่พูดไม่จาอะไรทั้งนั้นจนทำให้พีระรู้สึกหงุดหงิดในใจ
"กลัวฉันหรอ!หรือว่ารังเกียจฉัน ถึงจะต้องหันหลังให้ฉันขนาดนี้"พีระเอ่ยแล้วพลิกตัวเข้าหาอารี
"เปล่านิคะ"อารีเอ่ยเสียงสั่น ๆ
อารีค่อยๆ พลิกตัวกลับมาหาพีระ ทำให้ทั้งสองคนได้สบตากันโดยบังเอิญท่ามกลางแสงไฟที่สลัวทำให้อารีใจเต้นรัวทำตัวไม่ถูก พลางคิดอยู่ในใจเธอจะรอดจากเงื้อมือพีระไปได้ไหมในคืนนี้
พีระจ้องมองใบหน้าขาวเนียนของอารีท่ามกลางไฟสลัวมองเห็นสายตาของอารีที่ช่างดูออดอ้อนชวนให้เขาหลงไหล จนเขาเผลอตัวเผลอใจโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ กำลังจะจูบเธอ
…แต่ในหัวกลับนึกขึ้นมาได้ว่าเพราะเธอเขาจึงไม่ได้แต่งงานกับรินดาผู้หญิงที่เขารัก จึงหักห้ามใจเอาไว้ทันไม่ได้จูบเธอในครั้งนี้แต่กระซิบเบา ๆ ข้างหูเธอแทนว่า
"ห้ามบอกใครว่าฉันเดินได้แล้วเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับซะ" พูดจบพีระก็นอนหันหลังให้เธอทันที
อารีคิดในใจชายคนนี้น่ากลัวจริง ๆ เดาใจไม่ถูกเลยสักนิด เมื่อสักครู่ก็เกือบไปแล้วหากเขาไม่หยุดไว้ทันเราจะสู้แรงเขาได้ยังไง
แต่ก็รอดไปอีกหนึ่งคืนเราไม่ควรไปยั่วโมโหเขาน่าจะดีกว่าไม่งั้นตัวเราอาจจบไม่สวยเพราะผู้ชายอย่างเขาคงทำได้ทุกอย่างจริง ๆ อดทนเข้าไว้ รักเเรกของเขามาเมื่อไหร่เดี๋ยวก็ได้หย่าจะต้องได้เป็อิสระแน่นอน
12K
