การแสดงบนเวทีกำลังเริ่มขึ้นมีสาวงามใส่เสื้อผ้าสีสันหลากหลายออกมาร่ายรำ พร้อมจังหวะดนตรีที่ไพเราะ เหมือนทุกคนกำลังเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเดี่ยวอ่อนหวาน เดี่ยวเร่งเร้า ดูสวยงาม สนุกสนาน ฟางเหม่ยหลิงก็มองดูการแสดงพร้อมกับดื่มสุราไปพลาง ด้วยความเพลิดเพลินใจ เลียงลี่กับเหมียนมี่ ที่เก็บของเสร็จ ก็ลงมานั่งดูการแสดงและดื่มสุราเป็เพื่อนเธอ พวกนางยู่ในเมืองหลวงแต่ไม่เคยได้ทำอะไรเช่นนี้ ต้องรักษากฎระเบียบ รักษากิริยาเพราะเป็สตรี แต่วันนี้พวกนางแต่งตัวเป็ชาย เธอจึงให้ทุกคนได้ใช้ชีวิตสนุกสนาน ไม่ต้องห่วงกฎระเบียบ ห่วงว่าเป็สตรี กิริยาจะไม่งาม ขอให้สนุกกันให้เต็มที่ ตาม้าบ้าง
'' มาวันนี้เรามาดื่มกันให้เต็มที่เลยนะ ''
'' ขอรับ / ขอรับ ''
สามนายบ่าว ต่างดื่มกินกันจนอิ่มและพากันไปนอน
เช้าวันต่อมา ทุกคนออกจากโรงเตี้ยม เดินทางมุ่งหน้าไปบ้าน คนรับใช้คนสนิทของ ท่านแม่ ของ ฟางเหม่ยหลิง ไม่นานก็ถึงจุดหมายปลายทาง มายังหมู่บ้าน ชนบทไม่ไกลมากนัก ทุกอย่างที่นี่ดูสงบสวยงามมาก ตามธรรมชาติ มีทุ่งหญ้า ดอกไม้ ลำธาร ผู้คนอัธยาศัยดี พวกนางมาถึง ก็ถามหา บ้าน ฝูเหล่า ได้ไม่ยากนัก จนมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่มุงด้วยหญ้า ไม่ใหญ่มากนัก เธอจึงะโเรียก
'' มีใครอยู่ไหมขอรับ ''
พอได้ยินคนร้องเรียก หน้าประตูบ้าน
ฝูเหล่า ก็เดินออกมาดู พอเห็นหน้าตาคนที่ ใส่ชุด ผู้ชายธรรมดา แต่กลับไม่อาจปิดบัง ได้ว่าหน้าตานั้นเหมือนกับนายหญิงของตนไม่มีผิด ก็นึกได้ทันทีว่า ต้องเป็ คุณหนูฟางเหม่ยหลิง ลูกสาวของนายตนแน่ๆ
''คุณหนู คุณหนู ใช่ไหมเ้าคะ โตขึ้นมากเลยนะเ้าค่ะ บ่าวจำคุณหนูได้ ''
ฝูเหล่ามองนางด้วยความดีใจและตรงเข้ามาจับมือนาง ขึ้นมาไว้ที่แก้ม
''ฝูเหล่า ใช่แล้ว ข้าเองลูกสาวของท่านแม่ ''
นางยิ้มตอบกลับไป
'' ที่ข้ามาวันนี้ คือมีเื่จะรบกวนท่านหน่อยนะ ข้าอยากจะถามเื่ เสือหยก ของหมั้นนะ ท่านพอจะรู้อะไรบ้างไหม''
เธอเข้าเื่ทันทีเพราะร้อนใจ อยากจะเอา ของหมั้นไปคืนโดยไวเพราะ ไม่อยากแต่งงาน
'' เสือหยก ของหมั้น บ่าวรู้เ้าคะ บ่าวลืมสะสนิทเลย บ่าวนำติดตัวมาด้วย บ่าวว่าจะเอาไปมอบให้ แต่ก็ดันลืมเ้าคะ บ่าวขอโทดจริงๆนะเ้าค่ะ คนแก่ขี้หลงขี้ลืม ที่จริงแล้วบ่าวควรมอบให้คุณหนูก่อนออกมาจากจวนแต่เผลอเอากลับมาด้วยซะงั้น บ่าวเพิ่งจะนึกขึ้นได้ไม่กี่วันนี้เอง ก็เลยว่าจะเดินทางเอาไปให้คุณหนูที่จวน ประจวบเหมาะกับที่คุณหนูมาพอดีเลย บ่าวจะไปเอามาให้เดี่ยวนี้เ้าคะ''
ฝูเหล่ารีบกุลีกุจอเข้าไปในบ้าน เพื่อเอา เสือหยก มาให้คุณหนู
'' ว้าวดีเลย ในที่สุดก็เจออยู่ที่ท่านนี้เอง ''
ฝูเหล่าไปไม่นานก็ออกมา พร้อมกับกล่องไม้แกะสลักในนั้นมีเสือหยก อยู่ ฝู่เหล่ายื่นมันให้กับเธอ เธอรับเอามาถือไว้ในมือ พิจารณาดู ก่อนจะเปิดกล่อง ก็เห็นเป็หยก เขียวสวยงามเนื้อดี แกะสลักเป็รูปเสือ ฝูเหล่ายังยื่นของบางอย่างให้กับเธออีก
'' กุญแจ ให้ข้าทำไม ''
เธอถามด้วยความสงสัย
'' ท่านแม่ของคุณหนู ฝากให้คุณหนูเ้าค่ะ ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว พอคุณหนูกลับไปที่จวนแล้ว ลองมองที่ชั้นหนังสือนะเ้าค่ะ ที่ห้องของคุณหนู ท่านแม่ของคุณหนูสร้างไว้ให้เ้าค่ะ ''
'' สร้างไว้ อะไรอะ รีบบอกสิข้าอยากรู้ ''
'' กลับไปเดี่ยวคุณหนูก็รู้เองละเ้าค่ะ ''
ฝูเหล่าส่งยิ้มให้นางอย่าง นึกเอ็นดู
'' ก็ได้ๆ ข้าจะไปดูเอง ''
พอได้ของที่เธอ้า เธอก็ออกเดินทางกลับทันที โดยไม่ฟังคำขอ ของฝูเหล่า ให้พักที่บ้านสักวัน ให้หายเหนื่อยก่อน แต่มิลลี่นั้นใจร้อนอยากกลับจวน อยากรู้ ว่ากุญแจที่ได้มาใช้ไขอะไร การเดินทางเป็ไปด้วยความสงบ ราบเรียบ เหมือนดั่งที่ผ่านมา
จนมาถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งก็เป็เวลาค่ำพอดี พวกนางจึงได้พัก ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ กำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ พอดีก็ได้ยินโต๊ะข้างๆ ที่มีชาย 3 คน กำลัง เล่าเื่ว่าคืนนี้ เขาจะไปซื้อสมุนไพรที่ ตลาดกลางคืน ทุกคนพากันเรียกว่า ตลาดมืดจันทรา เธอสงสัย ว่ามีตลาดอะไรเปิดในยามกลางคืน จึงได้เข้าไปสอบถามชายทั้งสามคน พวกเขาจึงได้บอกรายละเอียดต่างๆ เธอพบว่าตลาดแห่งนี้เปิดเฉพาะกลางคืน มีผู้คนมากมายนำของหายากมาขายในเวลานี้ ทั้งนักล่าสัตว์ สมุนไพรหายาก วัตถุหายาก ของล้ำค่าหายากล้วนอยู่ในตลาด มืดจันทรา ราคาก็ค่อนข้างแพง พวกคนที่ขายกลางคืนส่วนมาก มักปิดบังหน้าตา ปิดบังตัวตน ไม่ให้ใครเห็น ไม่ให้ใครรู้ มีทั้งคนจร คนต่างแคว้น ผู้มีท่องยุทธ์ภพ เป็เหมือนตลาดเถื่อนเปิดแบบเสรี มีเฉพาะยามค่ำคืน
พอเธอรู้แบบนั้นแล้วตาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที
'' ข้าต้องไปอยู่แล้ว จะพลาดได้อย่างไร ''
เหมียนมี่ กับ เลียงลี่ พอเห็น หน้าตาอมยิ้มของนายสาว ก็รู้ทันที่ว่านางจะทำอะไร ได้แต่มองหน้ากัน และปลงตก ด้วยรู้ว่าไม่อาจห้ามได้