ตอน 3 รักที่ต้องโหยหา
3 วันต่อมา... เป็่เวลาปัจจุบัน
ณ จวนสกุลหยาง
ในขณะที่คุณหนูใหญ่หยางหลินอี กำลังบรรจงปักผ้าเช็ดหน้าลายดอกโบตั๋นอย่างขะมักเขม้นเพื่อเตรียมตัวเป็เ้าสาวแสนงาม... ตลอดเวลาที่เฝ้ารอ นางเฝ้าจินตนาการถึงวันที่นางได้สวมชุดแดงแต่งกับจางอี้ฉางอยู่เนืองๆ
"นายท่านขอรับ... มีขบวนมงคลแห่หีบสินสอดรอบจวน"
"บัดนี้หยุดลงที่หน้าประตู... ผู้นำขบวนคือคุณชายสกุลจาง จงใจจะขอพบนายท่านให้ได้..." บ่าวผู้รับใช้จวนหยางรีบร้อนเข้ามาแจ้งข่าวต่อผู้เป็นายใหญ่ในเรือน
"เ้าหนุ่มน้อยเสเพลสกุลจางผู้นั้นน่ะหรือ... ยกสินสอดมา ช่างใจกล้านัก!!" หยางเหอต้วนลุกขึงขังเดินไปประจันหน้ากับหนุ่มน้อยผู้กล้าที่หน้าจวน
*หยางเหอต้วน บิดาของหยางหลินอี หรือนายใหญ่สกุลหยาง ผู้รับราชการเป็อัครมหาเสนาบดีการราชทูตประจำเมือง ยศขั้นเป็ถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ฝ่าาโปรดปราน*
"เร็วเข้า!! เ้ารีบไปเตรียมชาดีกับขนมเผือก ...อี้ฉางมาสู่ขอข้าแล้ว" หลินอีดีใจจนลนลาน วางเข็มปักร้อยและม้วนผ้าลงบนเตียง บีบมือกดนิ้ว อยู่ไม่ติดห้องหอ นางเดินวนเป็เกี้ยววงกลม ชี้นิ้วสั่งให้สาวใช้ข้างกายเข้าครัวเตรียมของต้อนรับแขก
" หยางหลินอี!! "
" หลินอี!! ข้ามาตามสัญญาแล้ว... ข้ามาสู่ขอเ้าเป็ภรรยา!!" จางอี้ฉางสีหน้าเบิกบาน ยิ้มกรุ่มหุบไม่ได้ ะโเสียงร้องลั่นหน้าตลาด ป่าวประกาศให้ทุกคนรับฟังเป็สักขีพยานโดยทั่วกัน
"คุณชายสกุลจาง... ไม่ทราบว่ามีเหตุอันใดกันหรือ ถึงได้มาสร้างความน่ารำคาญใจที่หน้าจวนหยางของข้า!!" หยางเหอต้วนผู้เคร่งครัดในธรรมเนียม เก่งกาจเื่การเจรจา แต่กับจางอี้ฉาง เขาไม่แม้แต่อยากจะอ้าแขนต้อนรับเชื้อเชิญเข้าจวน ตาเฒ่าเหอต้วนยืนหลังตรงอกผายประหนึ่งเป็นักรบ แขนทั้งสองไขว้หลังวางท่าเหินห่าง
"ท่านผู้าุโหยางขอรับ... หากอี้ฉางสร้างความรำคาญใจแก่ท่าน ข้าผู้น้อยขออภัย หวังว่าท่านจะไม่เคืองโกรธ ข้ากระทำเช่นนี้ก็เพื่ออยากจะแสดงความจริงใจต่อแม่นางหยางหลินอี ผู้ครองใจข้า ว่าข้านั้นเปิดเผยอย่างยิ่งที่จะสู่ขอนางเป็ภรรยา" จางอี้ฉางโค้งคำนับตัวอ่อน กล่าววาจาลื่นไหลยิ่งยวดดุจสายน้ำ
"อะฮ่า!! ฝันกลางวันอยู่หรือไร!! หยางหลินอีเป็ถึงคุณหนูใหญ่สกุลหยาง นางควรค่าแก่มหาบุรุษเท่านั้น ส่วนบุรุษเสเพลไร้ประโยชน์เช่นเ้ากลับไปเสียเถอะ อย่าได้มาเสียเวลาให้เหนื่อยเปล่า!!" หยางเหอต้วนปฏิเสธห้วนๆอย่างไร้ความเมตตา
"ท่านพ่อ!! ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้!! ข้ากับอี้ฉางมีใจต่อกัน ชาตินี้หลินอีไม่ขอแต่งกับผู้ใดทั้งนั้น!!" หยางหลินอีผู้ร้อนใจ ในเมื่อทุกอย่างก็เตรียมพร้อมรอต้อนรับ แต่ทำไมแขกที่หน้าประตูไม่เข้ามาเสียที นางแสนประหลาดใจ ทนรอไม่ไหวเดินย่ำเท้าลงบนพื้นหญ้า เดินหน้า สับเท้าไปยังหน้าจวน ได้ยินคำพูดที่แสนหนักแน่นของบิดาเต็มสองหู โดยไร้การไตร่ตรอง
"ท่านผู้าุโหยาง... โปรดให้โอกาสข้าได้ดูแลนางเถอะ ข้าจางอี้ฉางยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อนาง ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่" อี้ฉางยอมถกอาภรณ์ขึ้นเหนือแข่ง คุกเข่าสักพื้นขอร้องต่อหน้าหยางเหอต้วนอย่างอ้อนวอน
"อี้ฉาง... ลุกขึ้นเถิด... ไม่ต้องทำถึงขั้นนี้ ยังไงข้าก็จะแต่งกับท่าน" หลินอีวิ่งเข้าโผกอดประคองอี้ฉางให้ลุกขึ้นยืน
"น่าอาย!! ช่างน่าอายนัก!! เป็ถึงสตรี... แต่กลับไม่หวงตัว เข้าโอบกอดชายที่พื้นหลังฉาวโฉ่ไร้เกียรติต่อหน้าข้า!! " หยางเหอต้วนโกรธจนควันออกหู
"ใครก็ได้!! ลากคุณหนูใหญ่ไปขังที่ห้องบรรพชน!! หากไม่ได้รับคำสั่งจากข้า ห้ามปล่อยนางเด็ดขาด บุตรธิดาข้า!! ข้าจะสั่งสอนเอง!!" หยางเหอต้วนไล่ตะเพิดอี้ฉางจนเขาไร้เกียรติ เื่นี้ต่างตกเป็ขี้ปากของคนทั้งเมือง ที่เดิมทีโห่ร้องยินดี แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนสีหน้าเป็ซุบซิบนินทากันให้สนุกปาก
ยามซวี (เวลาสองทุ่ม)
หยางหลินอีเตรียมตัวเตรียมใจเก็บของเท่าที่จำเป็ ตั้งใจออกจากจวน ไปใช้ชีวิตรัก หนีตายเอาด่านหน้า ร่วมทุกข์ ร่วมสุข อย่างไร้ผู้กักกัน
พวกเขาวางแผนสำรองนี้ไว้อยู่แล้ว... หากวันที่อี้ฉางมาสู่ขอ แล้วไม่ได้รับความยินยอมจากหยางเหอต้วน สองหนุ่มสาวต่างนัดพบกันที่แม่น้ำชิงไห่ริมเขตเมือง
"เสี่ยวถี... เ้าไม่ต้องตามข้า จงดูแลท่านพ่อท่านแม่แทนข้าด้วย ข้าจะออกไปใช้ชีวิตอย่างที่ข้าปรารถนา" หยางหลินอีอำลาเสี่ยวถี สาวใช้คนสนิทที่ดูแลกันมาหลายสิบปีด้วยน้ำตา พอถึงคราที่นางต้องเลือก แค่เหลียวหลังกลับมามองหลินอียังไม่ทำ
"ไม่ได้เด็ดขาด... เสี่ยวถีจะไม่ยอมปล่อยให้คุณหนูต้องไปตกระกำลำบากแน่" สาวใช้คนนี้นั่งมองผู้เป็นายจากไป ทันใดนั้นนางน้อยผู้เฉลียวฉลาดฉุกคิดขึ้นมาได้ พึมพำออกมาเบาๆ วิ่งหน้าตั้งเข้ารายงานเื่ราวั้แ่ต้นจนจบให้หยางเหอต้วนฟัง
ณ ริมแม่น้ำชิงไห่
"หยางหลินอี!! กล้าดีนัก!! กลับจวนกับข้า!!" หยางเหอต้วนตามมาติดๆ ทันเวลาที่ทั้งสองหนุ่มสาวกำลังจะหนีตามกัน พวกเขาขนสัมภาระสิ่งของขึ้นบนเรือลำเล็กๆ
ชายร่างกำยำกว่าสิบคนที่ตามมา จับกุมตัวทั้งสองแยกจากกัน หยางหลินอีถูกพาตัวกลับจวน คุมขังในห้องหอ มีคนคุ้มกันแ่า ครานี้ยากเย็นนักที่นางจะหนีออกมาได้อีก
**********
ณ วังหลวงแห่งชิงเป่ย
"ฝ่าาขอรับ ฮูหยินฉือขอเข้าเฝ้า..."
"หืม... นางจะเข้าเฝ้าข้าทำไมกัน... " ฝ่าาสุดฉงน เพราะส่วนใหญ่ผู้ที่ขอเข้าเฝ้ามักจะเป็บุรุษยศขุนนางทั้งนั้น แต่นางเป็เพียงมารดาฉือเว่ยกวง(แม่ทัพใหญ่แห่งชิงเป่ย บริวารฝ่ายขวาของฝ่าา)
"เห็นแก่ฉือเว่ยกวงเป็คนของข้าหรอกนะ... ให้นางเข้ามา!!" ฝ่าาสั่งให้กงกงไปพาฮูหยินฉือเข้ามา
"ขอบพระทัยฝ่าาที่เมตตา ให้ข้าเข้าเฝ้า" ฮูหยินฉือโค้งลงคำนับตามธรรมเนียมวัง
"มีอะไรก็ว่ามาเถอะ มิต้องมากพิธี" ฝ่าาวางตำราลงบนหน้าตัก ใช้มือค้ำหัวโต๊ะรอฟัง
"ข้าในนามฮูหยินจวนฉือ และในนามมารดาของฉือเว่ยกวง... อยากจะออกหน้าขอร้องฝ่าาให้ประทานสมรสให้บุตรข้า... จวนฉือของเรา้ามีทายาทไว้สืบทอดสกุล... ั้แ่ท่านพี่และบุตรชายคนโตของข้าจากไป จวนฉือของเราเงียบเหงาเหลือเกิน" ฮูหยินฉือบีบน้ำตาร้องไห้ระงม สะอึกสะอื้นขอความเห็นใจจากฝ่าา
"เหตุใดเข้ามาร้องขอข้าเื่นี้!! ในเมื่อคราวก่อนข้าก็ได้ประทานสมรสให้ฉือเว่ยกวงไปแล้ว" ฝ่าาท้วงติงกลับไปอีกครั้ง
"ฝ่าา... ลูกฉือของข้าเอาแต่ออกรบเสี่ยงชีวิตในต่างแดน ภักดีถวายหัวแด่เขตแคว้น ท่านจะไร้เมตตาถึงขนาดนั้นเชียวหรือ จวนฉือเพิ่งจะแต่งภรรยาเอก ขาดภรรยารอง ขาดอนุทั้งสาม อีกทั้งฝ่าายังคงให้ลูกข้าคุมศึกหนัก ไม่ลดละงานราชการ เป็เช่นนี้ฉือเว่ยกวงลูกข้า จะมีใจสร้างบุตรสืบสกุลได้อย่างไร" ฮูหยินฉือเถียงจนคอเป็เอ็น
"ฮูหยินฉือ... กลับไปก่อนเถอะ รอฟังข่าวจากราชโองการก็เป็พอ " ฝ่าาเจอฤทธิ์มนุษย์ป้าเข้าไปถึงขั้นนั่งกุมขมับ ปวดหัวจี้ด
"ขอบพระทัยฝ่าา... ข้าขอทูลลา" ฮูหยินฉือรู้สึกโล่งใจนัก อย่างน้อยแผนการหาเมียให้บุตรชายก็สำเร็จไปอีกขั้น
"ปีแล้วปีเล่าที่รอคอย ลูกข้าก็ยังไม่กลับมา... ในจวนฉือมีเมียเอกรอเ้าแล้วแท้ๆ... ยังไร้วี่แววที่ข้าจะสุขสมหวังได้เห็นทายาทตัวน้อยๆวิ่งไปมา ในฐานะมารดา ข้าจะเตรียมสตรีไว้รอเ้าให้ได้มากที่สุด!!" ฮูหยินฉือหยุดชะงักที่หน้าประตูวังหลังจากก้าวเท้าพ้นขอบบานพับ นางยิ้มร้ายๆมุมปาก นึกคิดเพียงในใจ
"กงกง!! เรียกตัวแม่ทัพใหญ่กลับวังบัดเดี๋ยวนี้!!" ฝ่าามีสีหน้าเคร่งขรึมสั่งกงกงจัดการเื่น่าปวดหัวนี้ให้ก่อนสิ่งอื่นใด
17K
![[จบ] ระบบเปลี่ยนแปลงพรสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713442419_37788776.webp)
