ข้อความตอบกลับสั้นๆ ของเอมิ "เอมิ...สบายดีค่ะ แค่ยุ่งๆ นิดหน่อย" เป็เหมือนเชื้อไฟที่จุดประกายความหวังและความมุ่งมั่นในตัวสารวัตรกฤตอีกครั้ง เขารับรู้ได้ถึงความลังเล ความสับสน และความเปราะบางที่ซ่อนอยู่หลังตัวอักษรเ่าั้ เธอไม่ได้ตัดรอน เธอไม่ได้ปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง... เธอยังคงเปิดช่องว่างให้เขา
บทสนทนาทางข้อความระหว่างพวกเขากลับมาเริ่มต้นอีกครั้ง คราวนี้ต่างไปจากเดิมเล็กน้อย กฤตไม่ได้เร่งเร้าหรือเรียกร้อง เขาแสดงความเข้าอกเข้าใจในความ "ยุ่ง" ของเธอ แต่ก็ยังคงหยอดคำหวาน ถามไถ่ด้วยความห่วงใย และค่อยๆ สอดแทรกความคิดถึงความปรารถนาที่จะได้พบเจอลงไปในทุกข้อความอย่างแเี
"ผมเป็ห่วงคุณจริงๆ นะเอมิ" เขาพิมพ์มาในคืนหนึ่ง "หลายวันมานี้คุณดูไม่สดใสเลย ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ อยากให้รู้ว่าผมอยู่ตรงนี้นะ"
คำพูดเ่าั้เหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่แห้งผากของเอมิ ในยามที่เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและแบกรับความลับไว้เพียงลำพัง การมีใครสักคนแสดงความห่วงใยอย่างเจาะจง มันทำให้กำแพงในใจเธออ่อนยวบลงไปอีก
"อยากเจอ อยากคุยด้วยจริงๆ" เขาส่งมาอีกครั้ง "แต่ตอนกลางวันก็เสี่ยง ผมไม่อยากให้คุณเดือดร้อน... หรือว่าคืนนี้... ถ้าสามีคุณหลับแล้ว คุณพอจะแอบออกมาเจอผมที่ร้านสักแป๊บได้ไหม? แค่แป๊บเดียวจริงๆ นะ ผมแค่อยากเห็นหน้าคุณให้แน่ใจว่าคุณโอเคจริงๆ"
ข้อเสนอที่ท้าทายและบ้าบิ่นที่สุดเท่าที่เคยมีมา! เอมิอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก นัดพบกันตอนกลางคืน... ที่ร้านกาแฟ... ที่ซึ่งอยู่ติดกับบ้านที่ศิวัฒน์กำลังนอนหลับอยู่! มันคือความเสี่ยงระดับสูงสุด คือการล้ำเส้นที่อันตรายที่สุด แต่...ภาพใบหน้าของกฤต ความรู้สึกของการเป็ที่้า และความปรารถนาที่จะหลีกหนีจากความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งที่กำลังท่วมท้นอยู่ในใจ... มันผลักดันเธออย่างรุนแรง ความกลัวและความตื่นเต้นปะปนกันจนแยกไม่ออก
"มันเสี่ยงเกินไปค่ะสารวัตร..." เธอพิมพ์ตอบไป พยายามใช้เหตุผลฉุดรั้งตัวเอง
"ผมจะระวังที่สุด สัญญา" เขาส่งกลับมาทันที "แค่สิบนาทีก็ได้ ผมแค่อยากเห็นหน้าคุณจริงๆ นะเอมิ... ได้โปรด"
คำว่า "ได้โปรด" นั้น ทำให้ใจเธอสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอหลับตาลง ชั่งใจอยู่นานแสนนาน ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์คำตอบที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล:
"ดึกๆ นะคะ... หลังเที่ยงคืนไปแล้ว... แล้วก็แค่แป๊บเดียวจริงๆ นะคะ!"
คืนนั้น เอมินอนไม่หลับ เธอรอคอยอย่างกระสับกระส่าย ฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของศิวัฒน์ที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ เมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เธอจึงค่อยๆ ลุกออกจากเตียงอย่างแ่เบาที่สุด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะะเิออกมา
เธอยังอยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสีครีมเรียบลื่น สายเดี่ยวเส้นเล็ก เธอมองเงาตัวเองในกระจก แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างขับเน้นเรือนร่างที่ซ่อนรูปและความรู้สึกเปราะบางในแววตา เธอไม่ได้แต่งหน้า ผมยาวสลวยปล่อยสยายระต้นคอ เธอสวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมบางๆ อีกชั้น ก่อนจะย่องเท้าเปล่าออกจากห้องนอนอย่างเงียบเชียบที่สุด
เธอค่อยๆ แง้มประตูหลังบ้านที่เชื่อมต่อกับร้านกาแฟ ลัดเลาะผ่านความมืดเข้าไปในพื้นที่ที่คุ้นเคยแต่กลับให้ความรู้สึกแปลกประหลาดในยามวิกาล กลิ่นกาแฟจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดลอยอบอวลอยู่ในความเงียบ แสงจันทร์ลอดผ่านกระจกหน้าร้านเข้ามา สร้างเงาทอดยาวไปตามพื้น เอมิเดินไปปลดล็อคประตูข้างร้านบานเล็กๆ ที่ตกลงกันไว้ แล้วถอยกลับมายืนรอในเงามืดข้างเคาน์เตอร์ หัวใจเต้นรัวเหมือนเสียงกลอง
ไม่นานนัก เงาร่างสูงก็ปรากฏขึ้นที่ประตู เขาสวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์ ผมดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองหาเธอในความมืดทันทีที่ก้าวเข้ามา แล้วล็อคประตูตามหลังอย่างเงียบเชียบ
เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอทันที ไม่พูดอะไรสักคำ แต่แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความห่วงใย และ...ความปรารถนาอันแรงกล้า เขายกมือขึ้นประคองใบหน้าเธออย่างอ่อนโยน นิ้วหัวแม่มือลูบไล้แก้มเนียนแ่เบา "เป็ห่วงแทบแย่" เขากระซิบเสียงแหบพร่า
ความใกล้ชิด ความเงียบงัน และบรรยากาศอันตรายของค่ำคืนนั้น ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวพวกเขาทั้งคู่ กฤตโน้มใบหน้าลงมา มอบจูบที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและความ้าที่อัดอั้นไว้เนิ่นนาน เอมิเผยอปากรับอย่างลืมตัว แขนยกขึ้นโอบรอบคอเขา ดึงรั้งให้แนบชิดยิ่งขึ้น
จูบนั้นทวีความร้อนแรงและดุดันขึ้นอย่างรวดเร็ว เสื้อคลุมตัวบางของเอมิเลื่อนหลุดจากไหล่ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดใต้แสงจันทร์ กฤตคำรามในลำคออย่างพอใจ อุ้มร่างเธอขึ้นมาอย่างง่ายดาย เอมิใช้ขาเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น ขณะที่เขาก้าวเดินไปยังบริเวณที่นั่งเล่นกลางร้าน
เขาไม่ได้พาเธอไปที่โซฟา แต่กลับวางร่างบางลงบนโต๊ะกาแฟไม้ตัวเตี้ยที่ตั้งอยู่กลางห้อง! ความเย็นเฉียบของผิวโต๊ะัักับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอ ทำให้เอมิสะดุ้ง แต่ก่อนที่เธอจะได้ทักท้วงอะไร ริมฝีปากร้อนผ่าวของกฤตก็ประกบลงมาอีกครั้ง จูบไล้ไปตามซอกคอ ลาดไหล่ กดเน้นหนักๆ ราวกับจะตีตราความเป็เ้าของ
ชุดนอนผ้าซาตินถูกรั้งขึ้นอย่างไม่ปราณีนัก เผยให้เห็นส่วนสงวนที่ซ่อนอยู่ กฤตมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่ลุกโชนราวกับเปลวไฟ เขาจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างกายที่แข็งแกร่งกำยำภายใต้แสงจันทร์สลัว
บทรักครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อนและรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา บนโต๊ะกาแฟตัวนั้น ท่ามกลางความมืดและความเงียบสงัดของร้าน เสียงหอบหายใจหนักๆ เสียงผิวเนื้อกระทบกัน และเสียงครางเครือที่พยายามสะกดกลั้นของเอมิดังขึ้นเป็ระยะ ความแข็งกระด้างของเนื้อไม้ใต้แผ่นหลัง ความดิบเถื่อนในััของกฤต และความหวาดเสียวจากการทำเื่ต้องห้ามในสถานที่ที่ไม่ควร มันปลุกเร้าอารมณ์เธอให้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด
โต๊ะกาแฟเริ่มสั่นคลอน โยกไปมาตามจังหวะอันหนักหน่วงและรุนแรง แจกันดอกไม้ประดิษฐ์เล็กๆ ที่วางประดับอยู่บนโต๊ะข้างๆ สั่นระริก ก่อนจะร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดัง "เคร้ง!" ตามด้วยแก้วกาแฟเปล่าที่อาจจะวางทิ้งไว้จากเมื่อกลางวัน ร่วงตามลงมาแตกกระจายเสียงดัง "เพล้ง!"
เสียงที่ดังขึ้นทำให้ทั้งคู่ชะงักไปชั่วครู่ สบตากันในความมืดด้วยแววตาตื่นตระหนก แต่แล้ว ความปรารถนาที่กำลังเดือดพล่านก็เอาชนะความกลัว กฤตกลับมาเคลื่อนไหวรุนแรงกว่าเดิม เอมิเองก็กอดรัดเขาแน่น ตอบสนองด้วยความ้าที่ไม่แพ้กัน ในวินาทีนั้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความกลัวว่าจะถูกจับได้ มันเลือนหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความสุขสมอันดิบเถื่อนและความตื่นเต้นเร้าใจที่กำลังถาโถมเข้าใส่จนแทบจะขาดใจ
ร่างกายเกร็งกระตุกพร้อมกันถึงจุดสูงสุด เสียงครางสุดท้ายหลุดลอดออกมาจากลำคอ ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดนิ่งลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว กฤตซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเอมิ ร่างกายยังคงแนบชิดกันเป็หนึ่งเดียว เหงื่อชื้นซึมไปทั่วร่าง ใต้ร่างของพวกเขามีเศษแก้วและกลีบดอกไม้ประดิษฐ์ตกเกลื่อนอยู่บนพื้น... หลักฐานของค่ำคืนอันเร่าร้อนและบ้าคลั่งที่เพิ่งผ่านพ้นไป
370
