คำเตือน !!! เนื้อหาตอนนี้อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมในด้านความรุนแรง ไม่เหมาะสำหรับผู้ที่มีจิตใจอ่อนไหวและโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่ควรลอกเลียนแบบ
ท่ามกลางหมู่บ้านบนูเาแห่งหนึ่งที่กำลังมีไฟรุกไหม้ลามไปทั่ว ผู้คนมากมายต่างพยายามดิ้นรนหมอบคลานหนีตายจากเหล่าโจรชั่ว แต่ก็มิวายแม้นจะพยายามหลบซ่อนวิ่งหนีสักแค่ไหนก็ล้วนตกตายลงด้วยคมดาบอย่างไร้ปราณี
“แม่ แม่อยู่ที่ไหน ผมกลัว” เด็กหนุ่มวิ่งร้องไห้หน้าตั้งอย่างไม่คิดชีวิตทั้งน้ำตาพร้อมกับกวาดสายตามองหาแม่ไปรอบๆ ก่อนเขาจะหยุดวิ่งแข็งทื่ออ้าปากค้างกับภาพตรงหน้า
เด็กหนุ่มได้พบกับร่างอันไร้ิญญา ที่ศีรษะถูกตัดออกจาบ่าหล่นกลิ้งข้างๆเธอ ในขณะที่กำลังช็อคเสียใจกับภาพะเืใจและพยายามจะวิ่งไปร่างของแม่ตอน
“แม่...”
“หนวกหูเป็บ้า ไอ้เด็กเวรนี่ไปร้องเรียกหาแม่แกในนรกซะนะ”
ชายหน้าบาดผมยาวได้โผล่มาที่ด้านหลังของเด็กหนุ่มโดยที่เขาไม่รู้ตัว ก่อนจะถูกเขาใช้ดาบปลายแหลมเสียบแทงทะลุกลางอกสิ้นใจตายตาไม่หลับไปในทันที
“ปล่อยเสี่ยวเอ๋อเดียวนี้นะไอ้พวกโจรชั่ว”
“ท่านพี่ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าด้วยท่านพี่”
คู่รักสองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน ตอนนี้พวกเขาได้กลุ่มคนโฉดจับแย้งพรากจากกัน เขาไม่สามารถแม้แต่จะขยับตัวลุกไปไหนมาได้เพราะถูกกดตัวข่มไว้ อย่างเดียวที่ทำได้คือการเห็นคนรักของตนโดนชายฉกรรจ์นับสิบรุมล้อมผลัดกันขืนใจนาง
ภาพตรงหน้ามันชั่งเ็ปแสนจะทุกข์ทรมาณใจจนกระอักเป็สายเื ฝ่ายหญิงได้แต่ถูกยับยี้ศักดิ์ศรีไม่เหลือชิ้นดีร้องไห้ค่ำครวญรู้สึกผิดบาปต่อสามีผู้เป็อันที่รัก ก่อนจะสาแก่ใจชายที่น่าจะเป็หัวหน้ากลุ่มโจรชั่วในครั้งนี้จะทำการบีบคอนางจนขาดใจตายขณะเสร็จกิจต่อหน้าต่อตาชายผู้เป็สามีของนาง
เขาได้แต่พุ่งตัวเขาไปกอดรัดร่างหญิงสาวอันร่างิญญาผู้เป็ที่รักพร้อมกับส่งเสียงร่ำไหขอโทษที่ปกป้องเธอเอาไว้ไม่ได้
“หากชาติหน้ามีจริง ตัวพี่ก็จะไม่ขอรักใครอื่นอีกนอกจากน้อง ชาตินี้์ชะตาฟ้าลิขิตให้เราต้องแยกจาก แต่ชาติหน้าขอสัญญาจะมิมีสิ่งใดมาพรากเราสองให้จากกันอีกครา…”
“งั้นพวกแกสองคนก็เชิญไปเสพสุขกันในนรกละกัน” พูดจบชายหนุ่มก็ถูกเหล่าโจรโฉดโยนน้ำมันเทราดจุดไฟใส่เผาทั้งเป็ร้องทุรนทุรายแต่ก็ไม่กอดหญิงอันที่รักไม่ยอมปล่อย
ในขณะเดียวกันนั้นเอง
“นี่แกหักหลังพวกฉันสองพี่น้องยังไม่พอ ยังเชื้อเชิญงูพิษมาทำร้ายคนอื่นๆในหมู่บ้านอีกงั้นรึ ซากัว!!! แกทำไปเพื่อเหตุอันใดกัน”
“นี่พี่ไม่ต้องไปเสียเวลาคุยกับคนถ่อยอย่างมันหรอก คนเนรคุณทรยศผู้มีพระคุณสักวันหากบาปกรรมมีจริงยังไงก็ต้องตามทัน”
พูดจบซากัวคนทรยศก็ทนฟังไม่ได้ ตบหน้าเขาไปหนึ่งที
“เฟยซิ่นข้ากับแกมันคนละชั้นกัน เห็นๆกันอยู่ใครกันแน่จะลงหลุมก่อนกันจะตายอยู่แล้วยังกล้าปากดีอีก! เห็นแก่ที่เราเคยเป็พี่น้องจอมโจรแห่งหมู่บ้านวานรมาร่วมกันหลายปี หากวันนี้แกยอมก้มกราบคุกเข่าอ้อนวอนร้องขอชีวิตบางทีข้าอาจจะเปลี่ยนใจไว้ชีวิตแกก็ได้”
เฟยซิ่นชายหนุ่มผู้องอาจก็ตอบกลับแทบไม่ต้องคิดให้เสียเวลาด้วยสายตาอันเหยียดหยามเย้ายวนชวนโมโห
“ถุย ฝันไปเถอะน้ำหน้าอย่างแกต่อให้ตายข้าก็ไม่ยอมคุกเข่า”เฟยซิ่นถ่มน้ำลายบ้วนใส่หน้าซากัวโดยที่เขาไม่ทันระวัง
ซึ่งเมื่อได้รับการตอกกลับเช่นนี้เห็นทีจะยอมอยู่เฉย ซากัวหน้าแดงก่ำโมโหสุดขีดอยากจะฆ่าเฟยซิ่นให้ตายในดาบเดียว แต่มันคงไม่สาแก่ใจเขามากพอหากมันตายง่ายเกินไป เขาสั่งเหล่าลูกน้องให้รุมกระทืบทรมาณเฟยซิ่นจนกว่าจะตาย
“หยุดอย่าทำร้ายเขา ถ้านายอยากจะได้อะไรก็บอกฉันมา หรือถ้านายโกรธแค้นพวกเราก็มาลงที่ฉันอย่าไปลงกับเฟยซิ่นเลยเขายังเด็กนัก” เขาพูดพร้อมกับก้มหัวจรดติดพื้นเพื่อแสดงถึงความจำนงให้ซากัวยอมระเว้นและปล่อนน้องชายของตนไปซักคนของไป ถึงตัวตายก็ไม่เสียใจ
“นี่พี่เปาท่านทำอะไร! ถึงยอมก้มหัวให้คนถ่อยเยี่ยงสัตว์เดรัจฉานเช่นนี้ ศักดิ์ศรีแห่งหัวหน้ากลุ่มกองโจรูเาวานรมันหายไหนไปแล้วรึ” เขาโหวกเหวกะโออกมาอย่างไม่พอใจแม้จะถูกทรมาณอยู๋ก็ตาม
“ตัวข้านั้นก็เป็เพียงแค่โจรูเา เข่นฆ่าผู้คนออกปล้นมาก็มากมายหาเลยจะมีสิ่งใดที่เรียกว่าศักดิ์ศรี หากศักดิ์ศรีมันสำคัญในสายตาคนอื่นจริง ข้าก็ยอมแลกเพื่อให้น้องชายตนนั้นรอด เพราะสำหรับข้าแล้วหามีสิ่งใดบนโลกสำคัญเท่ากับชีวิตคนในครอบครัวไม่”
“ฮาฮ่าข้าชอบใจจริงๆหัวหน้า เดิมทีข้าเคยเคารพท่านเยี่ยงพี่ชายที่น่านับถือคนนึง มาตอนนี้ข้าก็ยังนับถือในความเด็ดเดี่ยวของท่าน แต่มาตอนนี้มันสายไปแล้วถ้าก่อนนี้แกยอมมอบหน้าที่การรับผิดชอบกลุ่มโจรูเาวานรให้ข้าแต่แรกมันคงไม่ลงเอยเช่นนี้”
พูดจบชายที่เป็หัวหน้ากลุ่มกองโจรพันธมิตรที่ซากัวขอความช่วยเหลือให้มาช่วยกำจัดสองพี่น้องก็เดินมาพร้อมกับหัวเราะเฮลั่นในมือถือเหล้ามาหนึ่งไห ซึ่งตัวเขานั้นมีชื่อว่า เกาทุย สุดยอดโจรโฉดอันเลื่องชื่อที่ออกปล้นเข่นฆ่าชาวบ้านด้วยความสนุกล้วนๆ ซึ่งเหตุผลที่ทำให้เกาทุยยอมจับมือเป็พันธมิตรร่วมมือกับซากัวนั้นก็มีเหตุผลง่ายๆ
เพราะกลุ่มกองโจรวานรนั้นนับเป็กองโจรที่มีความสามารถเป็อย่างมากโดยเฉพาะสองพี่น้อง ในแทบูเาชิงหนิงไม่มีกองโจรกลุ่มไหนจะมีบุคคลอันมีความสามารถมากเท่านี้มาก่อน โดยเดิมทีเกาทุยนั้นเป็มีความมักใหญ่ใฝ่สูงอยากตั้งตนเป็ใหญ่ ซึ่งแผนการคือการรวบรวมเหล่ากองโจรภายในหุบเขาชิงหนิงมาอยู่บังคับบัญชาตนให้มากที่สุดก่อนจะบุกตีเมืองใกล้เคียงและตั้งตนปกครองเป็เ้าเมือง
แต่สาเหตุที่เขาต้องลงมือจัดการสองพี่น้องนี้โดยไม่เก็บไว้นั้นก็เพราะคิดว่าสักวันสองคนนี้จะต้องเป็ปัญหากับตนแน่เนื่องด้วยวิธีการและอุดมการของกองโจรทั้งสองนั้นแตกต่างกันมาก ถึงเฟยเปา เฟยซิ่นจะเป็โจรแต่พวกเขาก็มีจิตใจที่อ่อนโยนมีเมตตาต่อชาวบ้านคนธรรมดา ซึ่งนั้นมันขัดกับสไตล์ของเขาอย่างสิ้นเชิง สู้กำจัดเสียยังตอนที่มีโอกาสดีกว่าปล่อยเอาไว้เป็เสี้ยนหนามในอนาคต
“เ้าเคยสาบานเป็พี่น้องร่วมกับข้า คำพูดเ่าั้ที่เ้าเคยลั่นวาจาไว้เ้าลืมมันไปหมดแล้วรึซากัว?”
เกาทุยที่ได้ฟังก็ขำกลิ้งหัวเราะพูดจาดูถูกเฟยเปาใหญ่จนปาไหเหล้าในมือลงพื้นชี้หน้าด่าถอ
“ช่างน่าขัน หัดดูเฟยซิ่นน้องชายอันเป็ที่รักของเ้าบ้างซิ ปากบอกไม่ยอมอ้อนวอนร้องขอชีวิต แต่ใยตัวเ้าเองกลับทำตัวน่าสมเพชยกเื่การสาบานเป็พี่น้องร่วมสาบานกันเหล่าเฟยเปา หรืออยากจะให้เขาใจอ่อนรำลึกถึงอดีตสายสัมพันธ์อันดีที่มีร่วมกันมารึ? น่าไม่อายยิ่งนัก”
ซากัวที่ได้ฟังก็ขำชอบใจชื่นชอบคำพูดของเกาทุยเมื่อสักครู่โดยไม่แม้แต่จะเก็บนึกเอาคำถามเฟยเปามาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
“หัวหน้า แรกเริ่มเดิมทีข้าก็เป็เด็กน้อยธรรมดาไม่รู้ประสีประสาเล่นสนุกไปวันๆใช้ชีวิตกับครอบครัวอย่างมีความสุข แต่เพราะพวกทางการมัน้าเกณฑ์ทหารไปทำศึกา พ่อของข้าที่เป็เสาหลักครอบครัวที่หาเลี้ยงพ่อเขาก็ต้องไปเข้าร่วมทำศึก แต่แล้วไม่นานพวกข้าก็ต้องได้รับข่าวร้ายพ่อของข้าตายในสนามรบอย่างไร้เกียรติ
“เขาออกรบเพื่อบ้านเมืองแต่กลับไม่ได้ไรตอบแทนขนาดหลุมฝังยังไม่มี เมื่อพ่อข้าจากไปแม่ก็ต้องทำงานเลี้ยงดูข้ากับน้องสาวแต่เพราะด้วยหน้าตาที่งดงามของนางจึงเป็อันที่สนใจของเหล่าชายหนุ่มตระกูลชนชั้นสูง นางถูกบุกขืนใจอย่างไม่จำยอม พอไปแจ้งเื่กับทางการพวกเขากลับทำเป็หลับหูหลับตา ทุบตีแม่ข้าจนตายส่วนน้องสาวข้าก็ถูกขายไปเป็ทาสโดยเพื่อนรักคนสนิทของพ่อข้า ที่ข้าไว้ใจหวังจะพึงพาแถมข้าก็ยังรู้อีกว่ามันก็เป็คนที่ทำให้พวกลูกคนขุนนางพวกนั้นแหละสนใจแม่ของข้า
“นับแต่วันนั้นมาข้าก็คิดมาตลอดว่าอำนาจถือเป็สิ่งสำคัญที่สุด หากไร้ซึ่งอำนาจก็มีพลังจะต่อกรกับพวกคเ่าั้ ซึ่งนั้นก็ทำให้ข้าเข้าร่วมกับชายผู้มีอุดมการ์ณสูงส่งอย่างท่าน เกาทุย ชายผู้แม้จะเป็เพียงโจรต่ำต้อยแต่ก็มีปณิธานอันแรงกล้าที่จะตั้งตนเป็ใหญ่ท่ามกลาง่เวลายุคสมัยแห่งกลียุคนี้
“ผู้คนทั่วใต้หล่าต่างหักหลังทรยศเปลี่ยนฝักฝ่ายเป็เื่ธรรมดาเพื่ออำนาจอันหอมหวาน ดังนั้นแล้วอย่าโกรธแค้นข้าเลยหัวหน้าเพราะคนอื่นในใต้ผืนฟ้านี้หามีผู้ใดบ้างจะไม่หักหลังพี่น้องตัวเอง ถึงจะผิดคำสาบานแล้วยังไง ฟ้ามันก็ไม่ผ่าหัวข้ามาหรอกฮาฮ่า…”
เปรี้ยงง !!!
หลังซากัวพูดจบยังไม่ถึงคำ จากท้องฟ้าที่กำลังสว่างโปร่งใสแดดจ้าไม่มีวี่แววของฟ้าจะผ่าได้เลย แต่มันก็เกิดขึ้นท่ามกลางสายตาเหล่ากองโจรนับร้อย และสองพี่น้องเฟยเปา เฟยซิ่นและสำคัญที่สุดคือเกาทุย
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าเหตุการ์ณเมื่อสักครู่นี้ พวกเขาแต่ละคนต่างพากันสั่นผวามือขาสั่นขยับตัวไม่ได้ ซึ่งพวกเขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น มีเพียงร่างซากัวที่ไหม้เกียมดำสนิทกลิ่นเหม็นฟรุ้งไปทั่วตอนนี้เท่านั้นที่พวกเขาเห็น
แต่ขณะที่พวกเขามัวแต่จับจ้องไปที่ร่างไร้ิญญาของซากัว ก็มีร่างๆหนึ่งขยับและพยุงตัวขึ้นจากพื้นโดยที่พวกเขาเองไม่ทันสังเกตุก่อนที่ร่างๆนั้นจะเอ๋ยขึ้นมาว่า
“นี่พวกคุณกำลังถ่ายละครย้อนยุคกันอยู่หรอ ขอโทษนะที่รบกวน แต่พอมีใครตอบได้ไหมว่าที่นี่มันที่ไหนแล้วฉันมาที่นี่ได้ยังไง?”
เมื่อได้ยินเสียงดังกล่าวพวกเขาแต่ละคนก็รีบหันขวับจับจ้องสายไปที่ชายปริศนาคนนึงทันที และนั้นยิ่งทำให้พวกเขาประหลาดใจมากไปอีกว่าทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้น แล้วชายคนนี้มาอยู่ตรงนี้ั้แ่เมื่อไหร่ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้ตัวเลยสักนิด
‘ไอ้หมอนี้มันมาจากไหนกัน’
‘บุรุษผู้นี้คือใครกัน ข้าไม่รู้เลยว่าเขามาตอนไหนหรือมาได้ยังไง แถมการแต่งกายก็แปลกๆดูผิดหูผิดตา ข้าเห็นได้ชัดว่ามีแค่สายฟ้าที่ผ่าลงมายังร่างซากัว หรือว่าเขาจะมาจากบนฟ้า”
‘บัดซบนี่มันเื่บ้าบออะไรกัน ข้าเกาทุยผู้นี้เกิดมาไม่เคยพบเจอ หลังซากัวพูดเื่การผิดคำสาบานจู่ๆก็ฟ้าผ่าลงมาจากไหนไม่รู้ลงยังร่างของจนลาโลกนี้ไปแบบไม่รู้ตัว ทั้งที่ฟ้ายังสว่างอยู่แท้ๆ แถมชายคนนี้ก็ยังมาปรากฎต่อหน้าข้าอีกราวกับว่ามันมาจากฟากฟ้า’
ผู้คนมากมายในเหตุการ์ณมีแต่ความสงสัยเต็มไปหมดกับปรากฏการ์ณอันแปลกประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน และชายปริศนาตรงหน้าพวกเขาเป็ใครกันแน่?
โปรดติดตามตอนต่อไป
(อ่านก่อนใครได้ที่DEK-D)