(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 28 หน้าตาขี้เหร่เกินไป

        เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ถังเหอหยิบของที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วไปปลุกเสี่ยวอิ๋น ก่อนจะออกเดินทางไปที่ป่าม่อยวนด้วยกัน

        อันที่จริงของที่ถังเหอนำไปก็ไม่มากนัก แค่พวกเครื่องปรุงที่จำเป็นและอุปกรณ์ที่ก่อไฟได้ เพราะถึงอย่างไรก็ต้องเข้าป่าไปหาวัตถุดิบ ถ้านำของไปมากเกินไปจะไม่สะดวกต่อการเดินทาง

        “อ๋าววว…” เสี่ยวอิ๋นตื่นเต้นดีใจมากตั้งแต่ออกมาจากบ้าน เหมือนเด็กน้อยที่ผู้ปกครองพาไปเที่ยวครั้งแรก

        หากกู้ม่อหลินรู้เข้าจะต้องล้อเลียนมันหนักแน่ เพราะถึงอย่างไรก่อนหน้านี้มันก็เคยติดตามเจ้านาย มีที่ไหนบ้างที่ไม่เคยไป กับแค่การเข้าป่าครั้งเดียวจะต้องตื่นเต้นขนาดนี้เชียวเหรอ

        แน่นอนว่าเสี่ยวอิ๋นไม่ได้ตื่นเต้นเพราะการเข้าป่า แต่เพราะวันนี้เป็นอีกวันที่มันจะได้กินอาหารแสนอร่อยจากเจ้านายต่างหาก ช่างสุขใจจริงๆ

        เมื่อนั่งแท็กซี่มาถึงรอบนอกของป่าม่อยวน ถังเหอก็เปิดห้องไลฟ์

        เนื่องจากเมื่อวานได้แจ้งล่วงหน้าไปแล้ว จึงมีแฟนคลับจำนวนมากมารอที่ห้องไลฟ์ตั้งแต่เช้าตรู่ ขนาดรู้เวลาที่แน่นอนอยู่แล้วก็ยังกลัวว่าจะมาสาย

        ทันทีที่ร่างของถังเหอปรากฏในห้องไลฟ์ เหล่าแฟนๆ ก็เริ่มฟลัดหน้าจอทักทายเขาทันที

        ‘ว้าว อยู่นอกสถานที่จริงด้วย วิวไม่เหมือนเดิม คราวนี้พี่ชายจะออกกล้องไหม คุกเข่าขอร้องให้พี่ชายโชว์หน้าไลฟ์’

        ‘+1 เม้นบน อยากเห็นพี่ชายโชว์หน้า’

        ทันทีที่คอมเมนต์นี้โผล่มาก็เรียกเสียงสนับสนุนจากแฟนคลับนับไม่ถ้วนทันที ต่างพากันเรียกร้องให้ถังเหอเปิดหน้า

        ปกติเวลาถังเหอไลฟ์ มุมมองจะคงที่ กล้องจะถ่ายได้แค่โต๊ะทำงานและช่วงใต้คอลงไปจนถึงช่วงเอว ขนาดขายังแทบไม่เคยเห็น ไหนๆ ตอนนี้ก็ออกมาไลฟ์นอกสถานที่แล้ว อย่างไรก็ต้องขอให้พี่ชายให้กำไรพวกเธอบ้างไม่ใช่เหรอ

        ถังเหออ่านคำขอของทุกคนแล้วกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จึงตอบกลับไปว่า “หน้าตาขี้เหร่เกินไป ไม่กล้าเปิดหน้าครับ”

        ที่เขาไม่เปิดหน้าไลฟ์แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะหน้าตาขี้เหร่เกินไป ตรงกันข้าม หน้าตาเจ้าของร่างเดิมดูดีมาก เพียงแต่เขาไม่ค่อยชินกับการเอาตัวเองไปอยู่หน้ากล้อง ไม่ว่าทำอะไรก็ถูกคนอื่นจับจ้องไปหมด เป็นความรู้สึกที่เขาไม่ชิน

        พูดตรงๆ ก็คือถังเหอคือคนประเภทที่แบ่งแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันอย่างชัดเจน

        สำหรับเขาการไลฟ์เป็นงานง่ายๆ แค่บังเอิญว่าเขาชอบงานนี้มาก และสิ่งที่เขาอยากไลฟ์โชว์คือขั้นตอนการทำอาหาร ไม่ใช่ใบหน้าของเขา

        ดังนั้นการไม่เปิดหน้าก็ไม่ใช่ปัญหา

        ‘ไม่เป็นไรนะพี่ชาย ต่อให้พี่ชายขี้เหร่แค่ไหนก็ยังเป็นพี่ชายที่ฉันชอบ เราไม่รังเกียจหรอก’

        ‘อืมๆ เราไม่รังเกียจ พี่ชายโชว์ให้เราดูสักครั้งเถอะนะ อยากรู้จังว่าพี่ชายหน้าตาเป็นยังไง เสียงของพี่ชายเพราะมาก รู้สึกว่าหน้าตาก็คงไม่ขี้เหร่นักหรอก’

        ‘เม้นบนไม่รู้เหรอว่าคนที่เสียงเพราะส่วนใหญ่ก็หน้าตาดูไม่ได้ทั้งนั้น บางทีเจ้าของช่องนี้อาจเป็นคนประเภทที่เปิดปากคือรักแรก พบหน้าแล้วอกหักก็ได้ อย่าเพ้อฝันให้มากดีกว่า’

        ‘โอ๊ย รู้ว่าตัวเองขี้เหร่ก็อย่าออกมาให้คนตกใจน่ะดีแล้ว ไปทำงานจริงๆ จังๆ ที่สุจริตไม่ดีกว่าเหรอ ทำไมต้องมาไลฟ์เรียกร้องความสนใจด้วย คนแบบนี้น่ารังเกียจที่สุดเลย’

        ‘ฉันว่านะพี่ชายเจ้าของช่อง ถ้าคุณจะไลฟ์ก็ช่วยไลฟ์ให้มันปกติหน่อยเหอะ ไม่รู้จะใช้ลูกเล่นพวกนี้ทำไม แถมยังไลฟ์นอกสถานที่อีก อยู่ข้างนอกจะทำอะไรได้ล่ะนั่น’

        ‘เจ้าของช่องนี้เป็นพวกหลอกลวง ฉันเคยทำตามสูตรของเขาปรากฏว่าหลังจากกินเข้าไปท้องเสียไม่หยุดเลย หมอบอกว่าอาหารเป็นพิษ ทั้งทรมานทั้งเสียเงิน โคตรเลว!’

        ในห้องไลฟ์ถูกพวกแอนติแฟนมาสร้างมลพิษอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แต่มีประสบการณ์จากครั้งก่อนแล้ว ครั้งนี้แฟนๆ จึงตอบสนองเร็วขึ้น และเริ่มตอบโต้ทันที

        เพียงแต่ครั้งนี้พวกแอนติแฟนเหมือนมีระบบแบบแผนมากขึ้นแตกต่างจากครั้งก่อนที่ใช้วิธีไม่มืออาชีพ ไม่ว่าเหล่าแฟนๆ จะด่าจะอธิบายอย่างไรก็ล้วนยึดมั่นในนโยบายเจ็ดคำคือ อย่าฟัง อย่าดู ป่วนให้หนัก!

        เหล่าแฟนๆ ค่อยๆ ตระหนักว่าไม่ชอบมาพากล แอดมินก็เริ่มบล็อกและเตะคนออก ซึ่งครั้งนี้พวกแอนติแฟนก็กระโดดโลดเต้นชอบใจกันใหญ่

        ‘ฮ่าๆ เจ้าของช่องจ้างพวกเธอเท่าไร ถึงได้มีคนมาเป็นหน้าม้ากันเยอะขนาดนี้ พอฉันพูดความจริงก็บล็อกแอ็กฯ หลักฉัน แถมยังเตะคนออก ละอายใจบ้างไหม’

        ‘คุณพระ เม้นบนนี่จริงหรือเปล่า เจ้าของช่องนี้นิสัยแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ’

        ‘ใช่ไหมล่ะ! แถมแฟนคลับเขายังเอาแต่ใจสุดๆ แตะข้อเสียเขาในห้องไลฟ์นิดหน่อยไม่ได้เลย ไม่งั้นโดนเตะออกลูกเดียว ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ’

        เป็นครั้งแรกที่ถังเหอเจอการโจมตีระลอกใหญ่จากพวกแอนติแฟน เขาขมวดคิ้วแน่น ทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ตัวเลยว่าหยุดก้าวเท้าไปข้างหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่

        “หน้าตาคนเราจะดีหรือแย่ก็เป็นแค่เปลือกนอกเท่านั้น คงไม่จำเป็นต้องใส่ใจมากนัก อีกอย่างอาหารที่ทำนอกสถานที่ได้มีตั้งเยอะ อย่างปลาเผา บาร์บีคิว ไก่ขอทาน ผัดผัก ซุป พวกนี้ทำได้หมดขอแค่คุณทำเป็น ในป่ามีแหล่งอาหารอุดมสมบูรณ์ หาวัตถุดิบจากในพื้นที่ก็ได้ สำหรับคนที่บอกว่าท้องเสียเพราะทำตามสูตรของผม คุณสามารถถ่ายรูปใบรับรองแพทย์และวัตถุดิบที่คุณใช้ส่งมาได้เลย” ถังเหอสูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบอารมณ์ให้ใจเย็นลงแล้วพูดต่อ “การไลฟ์คืองานของผมและผมก็ชอบงานนี้มาก ไม่ได้มีแผนจะเปลี่ยนงานในตอนนี้ ตราบใดที่มีแฟนๆ ที่ชอบผมดูอยู่ ผมก็จะไลฟ์ไปเรื่อยๆ ถ้าคุณไม่ชอบก็ออกจากห้องไลฟ์เถอะ ไม่มีใครบังคับให้คุณอยู่ และแฟนคลับของผมก็ไม่ใช่คนที่จะให้พวกคุณจะมาใส่ร้ายได้ตามอำเภอใจ”

        คำพูดของถังเหอหนักแน่นชัดเจน ไม่มีการยอกย้อนหรือเกรี้ยวกราดแต่อย่างใด เพียงตอบกลับพวกแอนติแฟนอย่างสุขุม

        แต่ในหูของแฟนๆ ที่ได้ฟังกลับรู้สึกว่าพี่ชายของพวกเธอช่างเท่ที่สุด โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่พูดปกป้องแฟนๆ ทำเอาเหล่าแฟนคลับหัวใจพองโตกันถ้วนหน้า

        ‘อร๊ายยย...พี่ชายหล่อมากค้า หล่อระเบิดระเบ้อ ฉันจะกรี๊ดเชียร์ให้สุดปอดเลย’

        ‘ทำไงดี จู่ๆ ก็อยากคลอดลูกลิงให้พี่ชายขึ้นมาเลย ทำยังไงดี พี่ชายเห็นฉันไหม (ส่งตาหวาน.jpg)’

        ถังเหอเฝ้าดูความเคลื่อนไหวในห้องไลฟ์อยู่ตลอด ทันทีที่เห็นคอมเมนต์นี้จากแฟนคลับก็ตกใจมากจนโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ไม่ๆๆ ผมไม่ใช่ลิง ผมให้กำเนิดลิงไม่ได้ คุณไปหาคนอื่นเถอะครับ”

        คนในโลกนี้น่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ ไม่อยากเชื่อว่าแม้แต่ลิงก็คลอดได้ นี่มัน...สุดยอดจริงๆ