เย่อวี่เฟยเพิ่งจะเคยเห็นคนยิงปืนเพื่อสังหารเป็ครั้งแรก และคนที่ยกปลายประบอกปืนขึ้นมานั้น ก็ยังเป็กู้เส้าเฉิง พี่ชายคนสนิทของเธอเสียด้วย
เืสีแดงฉานที่ไหลทะลักจากรูบนหน้าผากของอาเปียว สาดกระเซ็นมาเปื้อนชุดกับใบหน้าของเธอจนทั่ว
ในเสี้ยววินาทีนั้น เย่อวี่เฟยไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาด้วยซ้ำ ทั้งยังเป็ลมหมดสนิทไปแทบจะทันทีที่ร่างไร้ิญญาของอาเปียวหงายหลังลมลงไป
เธอตื่นมาอีกครั้ง ในวันที่สองหลังจากเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงเกิดขึ้น
ตอนนั้นมีเพียงหมีใหญ่ยังอายุไม่ถึงสิบแปดปี ทั้งยังเด็กกว่าด้วยซ้ำมาคอยเฝ้าเธออยู่ในห้องพักแปลกตา
เขาออกมาอยู่กับกู้เส้าเฉิงได้ปีกว่าแล้ว ครั้นพอเห็นเธอฟื้นขึ้นมาก็ร้องดีใจยกใหญ่
‘พี่เฉิงล่ะ? เขาฆ่า... ฆ่าอาเปียว ตำรวจจะต้องมาตามจับเขาแน่!’
เย่อวี่เฟยร้องโวยวายเสียงดังทันทีที่จำเื่ราวได้ เธอหวาดกลัวว่ากู้เส้าเฉิงจะเดือดร้อน แต่หมีใหญ่กลับไม่ได้มีท่าทีตื่นใเหมือนเธอสักนิด
‘อาเฟย ลูกพี่ไม่เป็ไรหรอก’
‘ไม่เป็ไร? ทำไมเล่า?’
เพราะเห็นว่าเธอกำลังใกล้จะสติแตกเต็มที หมีใหญ่จึงจำใจต้องเล่าเื่ที่กู้เส้าเฉิงไปเข้าร่วมแก๊งมาเฟียให้เธอฟัง ทั้งบอกว่าในตอนนี้ลูกพี่ของเขามีตำแหน่งใหญ่โตไม่น้อย
ดังนั้นจึงไม่ต้องห่วงว่าเขาจะเดือดร้อนเพราะฆ่านักเลงเล็กๆ คนหนึ่ง
แทนที่ฟังแล้วจะสบายใจ แต่เย่อวี่เฟยฟังกลับยิ่งตื่นใและเคร่งเครียดมากยิ่งขึ้น
เธอนั่งนิ่งอึ้งไปจนกระทั่งกู้เส้าเฉิงกลับมา
‘แกออกไปก่อน ฉันจะคุยกับอาเฟยเอง’
กู้เส้าเฉิงบอกกับหมีใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอที่นั่งเหม่ออยู่ตรงมุมห้อง
‘เธอกลัวพี่จะตายหรือจะถูกจับรึไง’
กู้เส้าเฉิงยื่นมือไปขยี้ผมของเย่อวี่เฟย เอ่ยถามอย่างสบายใจ ทว่าคนฟังกลับไม่ตลกด้วย
เย่อวี่เฟยหันมาขมวดคิ้วใส่เขา ‘แล้วพี่ไม่กลัวหรือไง!’
กู้เส้าเฉิงพิงหลังกับโซฟา ยกมุมปากยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
‘ตอนแรกก็กลัว แต่จะมีทางไหนที่สบายไปกว่านี้อีกล่ะ ตอนนี้ฉันมีเงินมาเช่าห้องพักดีๆ ไว้ซุกหัวนอน ทั้งยังมีเงินส่งเธอเรียนมหา’ลัยดีๆ แล้วด้วยนะ’
ใบหน้าของเย่อวี่เฟยเจื่อนลง
‘ฉันขอทุนก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องกวนพี่เลย’
กู้เส้าเฉิงหัวเราะ ‘มีเงินก็สะดวกกว่า’
ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ในตอนนั้นเป็เหมือนพี่ชายกับน้องสาว ไม่ว่าเื่อะไรก็เล่าสู่กันฟังเสมอและเพราะแบบนี้จึงห่วงใยและพึ่งพากันเสมือนครอบครัว
ถึงขนาดว่าพูดคุยเื่หัวใจกันได้ด้วยซ้ำ
กู้เส้าเฉิงเคยอ่านจดหมายรักที่เย่อวี่เฟยได้รับจากเพื่อนในชั้นเรียน ส่วนเย่อวี่เฟยเคยเห็นว่ากู้เส้าเฉิงยืนคุยกับหญิงสาวหน้าตาดีอยู่หลายครั้ง
ทว่าพวกเขากลับไม่รู้ตัวเลยว่าในใจทั้งสอง คล้ายว่าบางสิ่งที่ขวางกั้นความรู้สึกแท้จริงในใจอยู่
กระทั่งมีวันหนึ่งที่มีคนทำลายเส้นกั้นนั้นลงจนได้
เย่อวี่เฟยทดลองทำอาหารกับเพื่อนที่หอพักนักศึกษา เธอชิมแล้วเห็นว่าอร่อย จึงได้เอามาฝากกู้เส้าเฉิงกับหมีใหญ่ด้วย
ทว่าเมื่อเข้าไปด้านในห้องพัก เธอกลับไม่เห็นหมีใหญ่ มีแต่เพียงกู้เส้าเฉิงที่นอนซมเพราะพิษไข้อยู่คนเดียว
เย่อวี่เฟย ‘พี่เฉิง นี่พี่ป่วยขนาดนี้เลยเหรอ!’
‘อาเฟย?’
‘อื้อ ฉันเอง ฉันจะพาไปโรงพยาบาลนะ!’
‘ไม่ต้องๆ เธอไม่ต้องไปไหน’ กู้เส้าเฉิงลืมตาไม่ขึ้น แต่พอจะมีสติเล็กน้อย ‘เรามาคุยเื่สำคัญกันก่อน’
‘เื่สำคัญอะไรกัน ไว้คุยทีหลังน่า’
‘ไม่ได้ๆ ต้องคุยก่อน’
เขากินยาแก้ไขผสมกับยาอะไรบ้างอย่างในห้องมั่วๆ จนมีอาการเมาทั้งเบลอเล็กน้อย ตอนที่เธอเข้าไปเขย่าร่าง เขายังไม่อยากจะลืมตาด้วยซ้ำ
แต่เพราะอย่างนี้เขาจึงกล้าที่จะพูดเื่ในใจออกมา
‘เธอกับรุ่นพี่ที่เรียนวิศวะนั่น... เธอไปเลิกกับมันซะ’
‘รุ่นพี่วิศวะ? ใครกัน?’ เย่อวี่เฟยงุนงงก่อนจะนึกขึ้นได้ ‘อ๋อ รุ่นพี่เฉินน่ะเหรอ ฉันไม่…’
เธอยังไม่ทันได้อธิบายอะไร ริมฝีปากอุ่นร้อนก็พุ่งเข้ามาปิดปากเธอไว้เสียแล้ว ทำเอาทั้งร่างของเย่อวี่เฟยแข็งทื่อไปในทันใด จนเขาดันเธอให้นอนลงกับเตียงแล้ว เย่อวี่เฟยยังลืมที่จะดิ้นรนด้วยซ้ำ
และการเผลอไผลใจไปเพียงแค่ครั้งเดียวในวันนั้น ก็ทำให้กู้เมิ่งเหยาได้ถือกำเนิดขึ้นบนโลกอย่างไม่ได้ตั้งใจ
เพราะว่าตั้งครรภ์ขึ้นมา ทำให้ในที่สุดเย่อวี่เฟยต้องเลิกเรียนมหาวิทยาลัยกลางคันและย้ายมาอาศัยอยู่กับกู้เส้าเฉิงแบบงงๆ
‘ขอโทษนะ เป็เพราะฉันเองแท้ๆ ที่ทำตัวไม่ดีกับเธอ เอาไว้เธอคลอดแล้วฉันจะส่งเธอไปเรียนที่ต่างประเทศ’
กู้เส้าเฉิงลูบท้องที่นูนของเย่อวี่เฟยอย่างรู้สึกผิด เขามักจะพูดแบบนี้กับเธอเสมอ
เย่อวี่เฟยหัวเราะ ‘ถ้าฉันไปแล้วใครจะเลี้ยงดูลูก? พี่กับหมีใหญ่งั้นเหรอ?’
‘ก็ใช่ไง เลี้ยงเด็กจะยากขนาดนั้นเลยรึไง’
‘พี่กับหมีใหญ่เนี่ยนะ?! อย่างนั้นฉันเอาลูกไปด้วยดีกว่า!’
‘เธอจะเอาลูกไป? ฉันไม่ให้หรอก เดี๋ยวเธอไม่กลับมา’
เย่อวี่เฟยหัวเราะกับคำพูดของเขา แต่หลังจากนั้นเธอก็ถอนหายใจ ‘ที่จริงพี่ไม่ต้องรับผิดชอบฉันก็ได้ ทุกอย่างมันเกิดเพราะความผิดพลาด ฉันไม่อยากให้เราอยู่ด้วยกันเพราะความจำใจ ถ้าวันหนึ่งพี่อยากจะแต่งงานกับคนที่พี่รักขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ’
ได้ยินเธอพูดอย่างนั้นแล้ว กู้เส้าเฉิงก็พลันดึงร่างของเย่อวี่เฟยมากอดแล้ววางคางบนเกยบนไหล่เธอ
‘เื่เธอกับลูก ฉันไม่เคยคิดว่าต้องจำใจรับผิดชอบ ฉันเต็มใจมากๆ เธอเชื่อฉันสิอาเฟย’
หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกัน
เย่อวี่เฟยก็เพิ่งจะรู้ถึงความในใจของตัวเอง ว่าเธอแอบรักกู้เส้าเฉิงมานานแล้ว ดังนั้นเมื่อเขาบอกว่าให้เชื่อ เธอก็จึงยินดีที่จะทำตามอย่างที่เขาพูดจริงๆ
ทว่าความเชื่อใจของเธอต้องสั่นคลอน ในตอนที่คลอดลูกสาวมาได้เจ็ดวัน แล้วได้รับข่าวว่ากู้เส้าเฉิงกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับลูกสาวของหัวหน้าแก๊งวานรคลั่ง
เย่อวี่เฟยหวนนึกถึงเื่ในอดีต
เธอได้ยินเื่ราวจากพวกลูกน้องของเขาในภายหลัง ว่ากู้เส้าเฉิงอยากจะมีอำนาจจึงได้ยอมแต่งงาน
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็คงจะหลงรักอีกฝ่ายด้วย เพราะลูกสาวของหัวหน้าแก๊งที่ชื่อหลี่หว่านหรงนั้นมีสวยสะพรั่งเหมือนนางฟ้า เป็ใครก็คงปฏิเสธโอกาสนี้ไม่ลงอย่างแน่นอน
ทว่าหลังจากที่รู้ว่าเขาแต่งงานกับคนอื่นแล้ว
ก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยขอร้องที่จะจากไป แต่กู้เส้าเฉิงกลับใช้อิทธิพลขัดขวางเธอไว้ทุกทาง ทั้งยึดเอกสารทางการ ทั้งสั่งให้คนจับตามองเธอไว้ไม่ให้คลาดสายตา ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาหลังจากที่กู้เส้าเฉิงแต่งงานนั้นกลับแย่ลง
‘พี่ก็ใช้ชีวิตของพี่ไป ฉันก็อยากจะมีชีวิตของตัวเองเหมือนกัน พี่จะรั้งฉันกับเหยาเหยาไว้ทำไม!’
‘ฉันให้เธอไปไม่ได้ เธอไม่เข้าใจรึไง! เงินทองก็มีให้เธอใช้ อยากได้อะไรฉันก็หาให้เธอทุกอย่าง ยังจะเอาอะไรอีก!’
‘ศักดิ์ศรีไง! ที่พี่ให้ฉันไม่ได้! พี่จะให้ฉันเป็เมียน้อยพี่เนี่ยนะ? กู้เส้าเฉิง พี่มันบ้าไปแล้ว!’
‘ได้ฉันมันบ้าเอง! ถ้าเธออยากจะไปนักก็ไปเลย แต่เหยาเหยาต้องอยู่กับฉัน!!’
พวกเขาทั้งสองคนโต้เถียงกันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
ั้แ่กู้เมิ่งเหยายังไม่หย่านมไปจนกระทั่งเริ่มตั้งไข่เดิน กู้เส้าเฉิงกับเย่อวี่เฟยก็ทำาน้ำลายกันนับร้อยๆ หน
และทุกครั้งก็จะจบลงโดยที่เขาข่มขู่ไม่ให้ลูกกับเธอเช่นนี้ทุกทีไป
ปีนี้กู้เมิ่งเหยาอายุเพียงแค่สองขวบ ส่วนเธอเองก็เคยมีปมเื่ถูกคนทิ้งขวางจนต้องไปอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
แล้วอย่างนี้เธอจะทิ้งลูกไปได้อย่างไร...
หัวใจของเย่อวี่เฟยแตกสลาย เธอหมดสิ้นทุกอย่าง ทั้งความรัก ทั้งความฝัน ได้แต่ต้องทนอยู่กับกู้เส้าเฉิงไปเช่นนี้
เย่อวี่เฟยปาดน้ำตา ย้ำกับตัวเองว่าจะต้องอดทนให้มากเพื่อลูกสาวคนเดียวของตัวเอง
เมื่อกู้เมิ่งเหยาอายุมากขึ้น สมองเริ่มพัฒนาให้จดจำสิ่งต่างๆ ได้ เย่อวี่เฟยก็หยุดทะเลาะกับกู้เส้าเฉิงต่อหน้าลูก
เธอจะไม่แสดงอาการเคร่งเครียดหรือทุกข์ใจให้ลูกเห็นเด็ดขาด เพื่อที่กู้เมิ่งเหยาจะได้ไม่รู้สึกแย่ไปด้วย เธอมักจะยิ้มแย้มต่อหน้าลูกสาวเสมอ หนังสือเลี้ยงลูกที่เธอมักจะใช้เวลาอันเงียบเหงาในแต่ละวันอ่านฆ่าเวลาบอกไว้อย่างนั้น
ชีวิตของเธอมีแต่ลูก ส่วนความสุขของเธอ เย่อวี่เฟยไม่เคยคิดถึงมันมานานแล้ว
เย่อวี่เฟยสลัดความโศกเศร้าออกจากใจ
ลุกเดินไปตรวจดูความเรียบร้อยในห้องของกู้เมิ่งเหยาอีกครั้ง แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอกลับพวกว่าเด็กหญิงตัวน้อยลงมานอนหลับบนพื้นเสียได้
“ตกเตียงหรือเปล่านะ?!”
เย่อวี่เฟยปรี่เข้าไปตรวจดูอย่างว่องไว ครั้นเมื่อไม่พบแผลฟกช้ำอะไร หัวคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ
หรือว่าเหยาเหยาจะละเมอ?
กู้เมิ่งเหยาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันใหม่
ฉับพลันที่เห็นว่าร่างย่อมๆ ของเธอมาบนแผ่อยู่บนเตียงนุ่มๆ พร้อมกับมีตุ๊กตาเ้าหนูไอศกรีมอยู่ในมือ เธอก็เข้าใจได้ทันทีว่าแม่คงจะอุ้มเธอกลับมานอนบนนี้แน่
งั้นเธอก็ไม่ได้ฟังเื่ที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันจนจบน่ะสิ!
หญิงสาวในร่างเด็กน้อยนึกเสียดาย เธอลุกขึ้นมานั่งพร้อมทำหน้าเซ็ง ก่อนจะค่อยๆ ปีนลงจากเตียงช้าๆ
เมื่อวานเป็วันที่ย้อนกลับมาเป็วันแรกก็จริง แต่จากการสังเกตอะไรหลายอย่างแล้ว ดูเหมือนว่าร่างนี้ของเธอจะมีสมรรถภาพเป็แค่เด็กสองขวบ นอกจากสติปัญญาแล้วก็ไม่มีอะไรแข็งแรง จับช้อนก็ยังไม่ถนัด พูดไม่ชัด ทั้งเหมือนว่าสติของเธอในบางทีก็คล้ายเด็กเล็กตัวจริง อย่างไอศกรีม อย่างชิงช้า ของพวกนั้นทำให้กู้เมิ่งเหยาสติหลุดไปได้อย่างง่ายดาย
อย่างนี้เธอจึงต้องระวังตัวเองสักหน่อยแล้ว!
แต่ยังไงก็ต้องทำให้แม่คิดจะเลิกกับพ่อก่อน เพราะนี่คือเื่สำคัญที่สุด!
กู้เมิ่งเหยาทบทวนเื่ราวในหัว ตอกย้ำว่าตัวเองจะต้องระวังเื่อะไรบ้างพร้อมกับเดินออกไปหาแม่ที่กำลังหันหลังเตรียมกับข้าวอยู่ในครัว
เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วกระตุกชายประโปรงบนตัวของแม่เบาๆ ทำให้แม่พลันหลุดออกจากภวังค์หันมามองเธอจนได้
เย่อวี่เฟยเห็นลูกสาวแล้วก็ฉีกยิ้มหวานเหมือนเคย ก่อนจะย่อตัวลงไปอุ้มกู้เมิ่งเหยาขึ้นมาแล้วเอียงหน้าไปหอมเด็กหญิงฟอดใหญ่
“เหยาเหยาตื่นแล้วเหรอจ๊ะ หิวแล้วหรือยังลูก”
ผิวเนียนนุ่ม ตัวที่หอมและอบอุ่น ทำให้กู้เมิ่งเหยาอดจะใช้มือกอดคอของแม่แน่นแล้วซุกไซ้ใบหน้ากลมกับซอกคออย่างออดอ้อนไม่ได้
“ม่ายย หิว”
เธอส่ายหัวเป็คำตอบ นัวเนียเหมือนลูกแมวน้อยขี้เซา
เย่อวี่เฟยหัวเราะกับสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นของลูกสาว
เธอหันไปหรี่ไฟที่เตาแก๊ส ก่อนจะพาลูกสาวไปนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์
“เหยาเหยานั่งดูทีวีรอแม่ก่อนนะ เดี๋ยวเดียวแม่จะยกข้าวเช้ามาป้อนหนู”
กู้เมิ่งเหยาทำหน้าตาร้อนใจ เธอยังไม่อยากจะกินข้าวหรือดูโทรทัศน์สักหน่อย เธออยากจะพูดคุยกับแม่ก่อน!
ทว่าทันทีที่เสียงเพลงจากในโททัศน์ดังขึ้นมา เธอกลับบังคับร่างกายตัวเองไม่ได้!
จึด จึด จือ ดื๊อ ดือ จึด จึด จือ ดื๊อ ดือ
แขนป้อมๆ ของเธอโบกขึ้นไปมากลางอากาศ สองขาสั้นๆ ของเธอพาร่างย่อมๆ ให้หันไปทางโทรทัศน์ จากนั้นร่างกายก็ขยับซ้ายขวา เต้นตามเพลงในโทรทัศน์โดยไม่สนว่าพุงกลมๆ จะกระเพื่อมแค่ไหน
“จึด จึด จือ ดื๊อ ดือ”
นาทีนั้นกู้เมิ่งเหยารู้สึกคล้ายว่าไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ไอ้เ้าร่างกายบ้านี่ดันขยับตามเพลงเด็กในโทรทัศน์อย่างเมามันเหมือนผีเข้า!
โธ่! แล้วเมื่อไหร่เธอจะได้คุยกับแม่เล่า!
4K
