กลิ่นของเชียงใหม่คืนนี้... มันช่างหอมหวานจนผิดปกติ
นายแพทย์ภัทร ภูวดล ศัลยแพทย์หนุ่มวัย 32 ปี ผู้ซึ่งเพิ่งย้ายมารับตำแหน่งใหม่ที่โรงพยาบาลศูนย์ประจำจังหวัด ยืนนิ่งอยู่ริมระเบียงชั้นสองของอาคารอำนวยการ มือเรียวยาวที่ผ่านการลงมีดช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วนกำลังหมุนก้านแก้วไวน์เล่นไปมาอย่างเชื่องช้า สายตาภายใต้กรอบแว่นกรอบโลหะบางเฉียบทอดมองลงไปยังลานกิจกรรมเบื้องล่าง
แสงไฟสีนวลจากโคมสีล้านนานับร้อยดวงส่องสว่าง ตัดกับความมืดมิดของท้องฟ้ายามราตรีที่ไร้เมฆหมอก... ไร้เมฆจนดูเหมือนใครบางคนเอาผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทมาขึงกางไว้
"สมบูรณ์แบบ..." ภัทรพึมพำกับตัวเอง
ทุกอย่างที่นี่ลงตัวไปหมดทุกอย่าง อากาศเย็นสบายที่ 23 องศาเซลเซียส ไม่มีฝุ่นควัน PM 2.5 ที่ควรจะมีใน่เวลานี้ของปี เสียงดนตรีพื้นเมืองสะล้อซอซึงที่ดังแว่วมาก็มีความคมชัดระดับออดิโอไฟล์ ไม่มีเสียงรบกวนจากรถท่อดังหรือเสียงจอแจที่น่ารำคาญ มันคือเชียงใหม่ในอุดมคติ... เชียงใหม่ที่เขาใฝ่ฝันว่าจะมาใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์เพื่อเยียวยาหัวใจที่ด้านชาจากการทำงานหนักจนแทบเบิร์นเอาท์ในเมืองหลวง
"พี่ภัทรครับ! ลงมาข้างล่างเถอะพี่ งานจะเริ่มแล้วนะ!"
เสียงเรียกของ หมอต้น รุ่นน้องคนสนิทดังขึ้น ปลุกภัทรจากภวังค์ เขาหันกลับไปยิ้มบางๆ ให้รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือให้กับคนไข้ ก่อนจะขยับเนกไทให้เข้าที่และเดินตามลงไป
...
บรรยากาศในลานขันโตกเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็กันเอง แพทย์ พยาบาล และเ้าหน้าที่โรงพยาบาลต่างสวมชุดพื้นเมืองสีสันสดใส กลิ่นหอมของแกงฮังเล ไส้อั่ว และข้าวเหนียวร้อนๆ อบอวลไปทั่ว กระตุ้นน้ำย่อยและความอยากอาหารได้อย่างชะงัดนัก
ภัทรนั่งลงที่เบาะรองนั่งตรงตำแหน่งหัวโต๊ะของกลุ่มแพทย์ใหม่ เขาพยายามปรับตัวให้เข้ากับบรรยากาศการต้อนรับที่ดู "สนิทสนม" จนเกินไปสักนิดนึงสำหรับคนโลกส่วนตัวสูงอย่างเขา
"หมอภัทรทานเยอะๆ นะคะ น้ำพริกหนุ่มเ้านี้อร่อยที่สุดในเชียงใหม่เลย" หัวหน้าพยาบาลรุ่นใหญ่คะยั้นคะยอ
"ขอบคุณครับ" ภัทรตอบรับ พลางตักอาหารเข้าปาก รสชาติของมันกลมกล่อม... กลมกล่อมมาก... ราวกับถูกปรุงแต่งรสชาติมาให้ถูกปากคนกรุงเทพอย่างเขาโดยเฉพาะ ไม่เผ็ดเกินไป ไม่เค็มเกินไป พอดีเป๊ะในทุกอณูััของลิ้น
"และลำดับต่อไป!" เสียงพิธีกรประกาศก้อง "ขอเชิญพบกับไฮไลต์ของค่ำคืนนี้ การแสดงฟ้อนเล็บประยุกต์ โดยตัวแทนพยาบาลสาวสวยจากวอร์ดศัลยกรรมของเราครับ!"
ไฟในลานหรี่ลงเหลือเพียงสปอตไลท์ดวงใหญ่ที่สาดส่องไปกลางเวที เสียงกลองสะบัดชัยเริ่มดังรัวขึ้น... ตูม! ตูม! ตูม! แรงสั่นะเืของมันกระแทกเข้าที่หน้าอกของภัทร จนเขารู้สึกเหมือนจังหวะหัวใจกำลังถูกบังคับให้เต้นตาม
และในวินาทีนั้น... เธอก็ปรากฏตัว
กลุ่มนางรำในชุดไทยล้านนาประยุกต์สีทองอร่ามค่อยๆ เคลื่อนขบวนออกมา ท่วงท่าของพวกเธออ่อนช้อยงดงามเหมือนภาพวาดจิตรกรรมฝาผนังที่มีชีวิต แต่สายตาของภัทร... สายตาของนักกายวิภาคศาสตร์ที่เชี่ยวชาญการมองสรีระมนุษย์... ถูกดึงดูดเข้าหาผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ตรงกลางแถวอย่างรุนแรง
"นานา"
เขาได้ยินคนโต๊ะข้างๆ กระซิบชื่อนี้
เธอไม่ใช่คนตัวสูงที่สุด แต่สัดส่วนของเธอนั้น... เพอร์เฟคมาก เท่าที่ "มนุษย์ปกติ" จะมีได้
ชุดรัดรูปสีทองขับเน้นผิวขาวอมชมพูที่ดูเนียนละเอียดจนแทบจะเรืองแสงได้ในความมืด ่ไหล่ลาดมนสวยรับกับลำคอระหง เนินอกอิ่มที่ดันดันผ้าแถบออกมาวาดเป็ทรงหยดน้ำที่สมมาตรอย่างน่าทึ่ง แต่สิ่งที่สะกดภัทรจนลืมหายใจคือ "่เอวและสะโพก"
เอวของเธอคอดกิ่วจนน่าเหลือเชื่อ รับกับสะโพกผายที่กลมกลึงและงอนงามเหมือนผลไม้สุกปลั่ง ทุกจังหวะที่เธอย่อเข่าและบิดเอวตามเสียงเพลง ร่างกายของเธอโค้งเว้าเป็รูปตัว S ที่สมบูรณ์แบบ รอยแยกของผ้าซิ่นที่ผ่าสูงขึ้นมาเหนือเข่าเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่ดูแข็งแรงและนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน
ภัทรขยับแว่นสายตา เพ่งมองเธอราวกับกำลังส่องกล้องจุลทรรศน์ เขาพยายามหา "ตำหนิ" ... รอยแผลเป็? ตุ่มหนังไก่? เส้นเืขอด? รอยช้ำ?
ไม่มี...
ผิวของเธอเรียบเนียนราวกับกระเบื้องเคลือบชั้นดี ไม่มีแม้แต่รอยยับย่นของิับริเวณข้อพับ
"บ้าจริง..." ภัทรสบถในใจ "คนอะไรจะเพอร์เฟคขนาดนั้น"
จังหวะดนตรีเริ่มเร่งเร้าขึ้น จากท่วงท่าที่อ่อนช้อยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความยั่วยวนที่มีจริตจะก้าน นานาหมุนตัวสะบัดผ้าสไบ แล้วจังหวะหนึ่ง... เธอก็หันหน้ามาทางโต๊ะของเขา
ดวงตาคู่สวยที่แต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีทองระยับสบเข้ากับตาของเขาอย่างจัง
โลกทั้งใบหยุดหมุน... เสียงรอบข้างเงียบดับลงเหมือนใครกดปุ่ม Mute
ภัทรเห็น... เห็นริมฝีปากอิ่มสีกุหลาบของเธอค่อยๆ คลี่รอยยิ้มออกมา เป็รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งให้ผู้ชมคนอื่นๆ แต่มันเจาะจงพุ่งตรงมาที่เขา ราวกับเธอล่วงรู้ความคิดในหัวของเขาที่กำลังจินตนาการถึงรูปร่างสมบูรณ์แบบภายใต้ชุดสีทองนั้นของตัวเธอ
และที่น่าขนลุกที่สุดคือ... เขาเห็นเธอขยิบตา
มันไม่ใช่การขยิบตาแบบหยอกล้อธรรมดา เขามั่นใจว่าเธอขยิบตาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเพื่อเขา ก่อนที่ใบหน้าสวยหวานนั้นจะกลับมาเป็ปกติและร่ายรำต่อไป
ภัทรสะบัดหัวแรงๆ หนึ่งที "เราคงดื่มไวน์เยอะไป เลยคิดเข้าข้างตัวเองขนาดนี้" เขาบอกตัวเอง แต่หัวใจที่เต้นรัวจนเจ็บหน้าอกนั้นบอกว่า... สัญชาตญาณนักล่าของเขาถูกปลุกขึ้นมาแล้ว
...
หลังจบการแสดง ภัทรพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ดูรีบร้อนเกินไป เขาปล่อยให้เวลาผ่านไปสักพักก่อนจะขอตัวลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือทางเดินหลังเวที
เขาพบเธอกำลังยืนดื่มน้ำอยู่กับเพื่อนพยาบาลอีกคน
"คุณรำสวยมากครับ" ภัทรเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่เขาใช้เวลา้าโน้มน้าวใจคน
นานาหันขวับมา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาในระยะประชิด ยิ่งดูใกล้ๆ เธอยิ่งดูสมบูรณ์แบบกว่าตอนเห็นไกลๆ ยิ่งทำให้น่าหลงใหลมากขึ้นไปอีก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูก... กลิ่นดอกมะลิ?
"ขอบคุณค่ะ... คุณหมอภัทรใช่ไหมคะ?" เสียงของเธอหวานใสเหมือนระฆังแก้ว
"คุณรู้จักผม?"
"ใครจะไม่รู้จักคุณหมอสุดหล่อคนใหม่ล่ะคะ" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสา... แต่แววตากลับพราวระยับ "นานาค่ะ... พยาบาลวอร์ดศัลยกรรม ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
"เช่นกันครับ" ภัทรขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ลองรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างจงใจ "เมื่อกี้... บนเวที... คุณมองผม?"
นานาเอียงคอเล็กน้อย ท่าทางเหมือนแมวที่กำลังเล่นกับเหยื่อ "นานามองไปทั่วแหละค่ะ... ไฟมันส่องตา นานาสายตาสั้นด้วย มองไม่ค่อยเห็นหรอกค่ะว่าใครเป็ใคร"
โกหก... ภัทรรู้ทันทีว่าเธอโกหก สายตาที่สบกันเมื่อครู่มันคมชัดระดับ 4K ไม่มีทางที่คนสายตาสั้นจะโฟกัสแม่นยำขนาดนั้น
"งั้นเหรอครับ..." ภัทรยิ้มมุมปาก "เสียดายจัง ผมนึกว่าคุณยิ้มให้ผมซะอีก"
"แล้วคุณหมอ... อยากให้นานายิ้มให้เหรอคะ?" เธอย้อนถามเสียงเบา แล้วขยับตัวเข้ามาใกล้เขาบ้าง ใกล้จนหน้าอกอิ่มของเธอเกือบจะชนกับต้นแขนของเขา "ถ้างั้น... ไว้เจอกันที่วอร์ดนะคะ คุณหมอ"
เธอทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปพร้อมกับเพื่อน ทิ้งกลิ่นมะลิหอมฟุ้งไว้ให้ภัทรยืนมึนงงและร้อนรุ่มและคันในใจไปจนถึงท้องน้อย
...
ณ คอนโดมิเนียมหรู ชั้น 25 ของหมอภัทร
เวลา 23:45 น.
ภัทรกลับมาถึงห้องด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนอกแทบะเิ ภาพของนานาในชุดสีทองยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง สะโพกที่ส่ายไหว... หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลง... รอยยิ้มยั่วยวนนั่น...
เขาอาบน้ำเพื่อหวังจะดับร้อน แต่สายน้ำเย็นกลับไม่ช่วยอะไร เขานุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำเกาะพราวตามร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนจากการออกกำลังกายอย่างหนัก
เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงคิงไซส์ ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดัักับแผ่นหลังเปลือยเปล่า ภัทรหลับตาลง พยายามข่มตาหลับ
แต่ทันทีที่เปลือกตาปิดลง... ภาพนั้นก็ชัดเจนขึ้น
ในความมืดของจินตนาการ... นานาไม่ได้เดินหนีเขาไป...
...
ภัทรรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง...
บรรยากาศในห้องนอนเปลี่ยนไป แสงไฟจากภายนอกที่เคยส่องเข้ามากลายเป็สีม่วงสลัวๆ อากาศภายในห้องเย็นลงจนขนลุกชัน แต่ร่างกายของเขากลับร้อนรุ่ม
ที่ปลายเตียง... ร่างระหงในชุดสีทองยืนอยู่ตรงนั้น
"คุณ..." ภัทรพยายามจะพูด แต่เสียงของเขาไม่ออกมา
นานายิ้ม... รอยยิ้มคราวนี้ไม่มีความไร้เดียงสาเจือปนอยู่เลย มันคือรอยยิ้มของนางพญาผู้ควบคุมทุกอย่าง เธอค่อยๆ ปลดสไบสีทองออกจากไหล่ ปล่อยให้มันร่วงลงสู่พื้นอย่างช้าๆ ราวกับสโลว์โมชั่น
เสื้อเกาะอกตัวจิ๋วเผยให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่องที่ดูนุ่มนวลและเย้ายวนยิ่งกว่าตอนอยู่บนเวที เธอไม่ได้รีบร้อน เธอเดินอ้อมมาที่ข้างเตียง คลานเข่าขึ้นมาบนฟูกนุ่ม ที่ยุบตัวลงตามน้ำหนักตัวของเธอ
ฝันเหรอ? มันสมจริง... สมจริงเกินไป ภัทรได้กลิ่นหอมของมะลิที่เข้มข้นขึ้น เขาได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ เขาเห็นรูขุมขนที่เรียบเนียน บนผิวของเธอ
นานาคลานเข้ามาคร่อมทับร่างของเขา ขาเรียวงามทั้งสองข้างแยกออกกว้างคร่อมเอวของเขาไว้ ผ้าซิ่นสีทองเลิกขึ้นสูงจนเผยให้เห็นต้นขาด้านในที่ขาวเจิดจ้าและ... ไม่สวมชั้นใน
ภัทรเบิกตากว้าง เืในกายสูบฉีดลงสู่เบื้องล่างอย่างบ้าคลั่ง ความเป็ชายของเขาตื่นตัวและขยายขนาดจนปวดหนึบภายใต้ผ้าเช็ดตัว
"คุณหมออยากตรวจร่างกายของนานาไหมคะ?" เธอกระซิบเสียงพร่า พลางโน้มตัวลงมาจนหน้าอกอวบอิ่มของเธอเบียดชิดกับแผ่นอกกว้างของเขา ความนุ่มหยุ่นนั้นเหมือนจริงจนน่าใ ความร้อนจากผิวเนื้อของเธอถ่ายทอดมาสู่เขา
มือเรียวของเธอซุกซน ล้วงเข้าไปใต้ผ้าเช็ดตัวที่ปิดบังความ้าของเขาไว้ ปลายนิ้วเย็นเฉียบัักับท่อนเนื้อที่ร้อนผ่าว ภัทรสะดุ้งเฮือก เผลอแอ่นสะโพกรับัันั้นอย่างลืมตัว
"อา... ใหญ่เหมือนกันนะคะเนี่ย... สมกับเป็ศัลยแพทย์มือหนึ่ง" เธอหยอกเย้า รูดรั้งแก่นกายของเขาด้วยจังหวะที่เชี่ยวชาญ
ภัทรทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากระชากผ้าเช็ดตัวออก เผยให้เห็นความปรารถนาที่แข็งขึง เขาเอื้อมมือไปคว้าเอวคอดกิ่วของเธอไว้ เริ่มต้นบีบขยำเน้นสะโพกของเธอหนักจนเนื้อนุ่มๆ ปลิ้นตามง่ามนิ้ว ผิวของเธอเด้งสู้มือและลื่นละมุน
"ผมจะตรวจให้ละเอียดเลย... ทุกซอกทุกมุม" เขาคำรามเสียงต่ำ
ภัทรดึงร่างบางลงมาประกบจูบ มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็จูบที่หิวกระหายและเรียกร้อง เขาบดขยี้ริมฝีปากของเธอ สอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปาก กลิ่นรสของเธอเหมือนน้ำตาลไหม้ผสมมะลิ... หอมหวานและชวนให้ลุ่มหลง
มือของเขาเลื่อนลงไปที่สะโพกมน เลิกผ้าซิ่นขึ้นจนกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็น "กายวิภาค" ที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น กลีบเนื้ออวบอูมสีชมพูระเรื่อที่ปิดสนิท สะอาดสะอ้านและไร้ที่ติ ไร้เส้นขนปกคลุม ทำให้เห็นโครงสร้างที่สวยงามชัดเจน
"สวยมาก..." ภัทรพึมพำเหมือนคนละเมอ
นานายกสะโพกขึ้นเล็กน้อย ใช้มือข้างหนึ่งจับแก่นกายที่แข็งเกร็งของเขาจ่อเข้าที่ปากทางรักที่ฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำหล่อลื่นใส
"เข้ามาสิคะ... เข้ามาในตัวของนานา"
ภัทรสวนสะโพกขึ้น ดันความเป็ชายเข้าไปในความคับแคบที่นุ่มนวลนั้น
สวบ...
ความรู้สึกนี้มัน...
มันไม่ใช่แค่ความเสียวซ่าน แต่มันคือความรู้สึกที่ "เสียว" เกินจริง เขาได้รับรู้ถึงแรงเสียดทานของผนังเนื้อนุ่มที่บีบรัดรอบๆ ท่อนเอ็นของเขา ทุกรอยย่น ทุกการตอดรัด มันชัดเจนเหมือนถูกขยายสัญญาณประสาทเป็ร้อยเท่า ความอุ่นร้อนภายในกายเธอมันหลอมละลายสติของเขาจนสิ้นเชิง
"อ๊าาา... คุณหมอขา..." นานาร้องครางเสียงหวาน แหงนหน้าขึ้น ผมยาวสลวยสะบัดไปด้านหลัง เผยให้เห็นลำคอขาวที่น่ากัด
ภัทรเริ่มขยับสะโพก จากจังหวะเนิบนาบเป็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงเนื้อกระทบกันดัง ตับ... ตับ... ก้องสะท้อนในความเงียบสงัดของห้อง
เขามองดูภาพตรงหน้าด้วยความหลงใหล... หน้าอกทรงหยดน้ำที่กระเพื่อมไหวตามแรงกระแทก ยอดถันสีชมพูที่ชูชันแข็งเป็ไต... หน้าท้องแบนราบที่เกร็งรับทุกจังหวะ... และใบหน้าสวยที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านจากขนาดท่อนลำที่เขาภูมิใจ
"แน่น... แน่นมาก นานา" ภัทรกัดฟันกรอด ความเสียวแล่นพล่านไปทั่วร่าง
นานาโอบรอบคอเขาไว้ โน้มตัวลงมากระซิบข้างหู "เสร็จข้างในเลยค่ะ... ปล่อยมันออกมาให้นานา... ให้หมดเลย"
คำอนุญาตนั้นเหมือนเป็ไกปืน ภัทรเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง เขาจับเอวเธอไว้แน่น ตอกอัดความปรารถนาเข้าไปจนสุดลึก ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่ง...
"อึก...!!!"
ความสุขสมะเิออก เขาเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ปลดปล่อยธารอารมณ์อุ่นร้อนเข้าไปในกายเธออย่างท่วมท้น สมองของเขาขาวโพลน ร่างกายเบาสบายเหมือนล่องลอยอยู่ในอวกาศ
และในวินาทีที่เขากำลังหอบหายใจ ซบหน้าลงกับอกนุ่มของเธอ...
...กึก...
เสียงนาฬิกาดิจิทัลที่หัวเตียงดังขึ้นเบาๆ เป็เสียงเปลี่ยนนาที...
ภาพของนานาที่กอดเขาอยู่เริ่ม... สั่นไหว
"ภัทร..."
เสียงเรียกนั้นไม่ใช่เสียงหวานของนานา... แต่มันฟังดูคล้ายเสียงผู้หญิงที่เขาคุ้นเคย
ภัทรสะดุ้งเฮือก! ลืมตาโพลงขึ้นมาในความมืด!
เฮือก!
เขาลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง เหงื่อกาฬไหลโทรมกายเหมือนเพิ่งไปวิ่งมาราธอน หัวใจเต้นรัวเร็วอย่างน่ากลัว
เขาหันมองไปรอบๆ... ห้องนอนว่างเปล่า... ไม่มีนานา... ไม่มีชุดสีทอง...
แต่...
ภัทรก้มลงมองที่หว่างขาของตัวเอง...
คราบน้ำรักสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนเต็มหน้าท้องและผ้าปูที่นอน... หลักฐานแห่งความสุขสมที่เพิ่งผ่านพ้นไป
"ฝัน... เหรอ?"
ภัทรยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองด้วยความสับสน มันเป็ฝันเปียกที่สมจริงที่สุดในชีวิต สมจริงจนเขายังรู้สึกถึงไออุ่นและแรงบีบรัดนั้นได้อยู่เลย
แต่สิ่งที่ทำให้เขาขนลุกชันไปทั้งตัวไม่ใช่เื่เซ็กส์...
เขากวาดสายตาไปมองที่นาฬิกาดิจิทัลหัวเตียง...
ตัวเลขบอกเวลาคือ 00:00:00
มันกระพริบอยู่อย่างนั้น... ไม่เดินต่อ... ไม่เปลี่ยนเลขนาที...
00:00:00...
00:00:00...
เขานั่งจ้องมันอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งจู่ๆ ตัวเลขก็เปลี่ยนเป็ 00:01 พร้อมกับเสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังที่เริ่มเดินต่อ ติ๊ก... ติ๊ก...
ภัทรกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความรู้สึก "ไม่ปกติ" เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ...
217
