เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หยางเฉินเดิมตามพนักงานต้อนรับสาว เข้าไปในลิฟต์เขาค้นพบว่าสภาพภายในลิฟต์ไม่ได้แย่ตามตัวตึก มุมทั้งสี่ด้านมีแผ่นโฆษณาติดไว้อยู่ไม่ว่าจะเป็นโฆษณาเสริมขนาดอวัยวะ กู้เงินนอกระบบ หรือแม้กระทั่งเซ็กทอย

        หยางเฉินมองโฆษณาต่างๆ ก็พยักหน้ากล่าวว่า "โฆษณาพวกนี้เยี่ยมยอดจริงๆผมชอบมัน"

        "คุณนี่ตาถึงนะคะเนี่ย"หญิงสาวพนักงานต้อนรับที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลากล่าวชมหยางเฉิน

        ผ่านไปซักครู่ลิฟต์ก็หยุดที่ชั้นบนสุดหยางเฉินเดินออกมาจากลิฟต์ ทันใดนั้น กลิ่นบุหรี่ก็ลอยกระแทกหน้าวูบวาบ

        ภาพตรงหน้าของหยางเฉินคือออฟฟิศขนาดใหญ่ที่โต๊ะเก้าอี้กระจัดกระจายยุ่งเหยิง มีทั้งกระดาษหนังสือพิมพ์ ทิชชู่กางเกงในผู้หญิง ปนกันอยู่บนพื้น คอมพิวเตอร์เต็มที่ไปด้วยฝุ่น คล้ายกับว่าที่ออฟฟิศที่ไม่ได้ทำความสะอาดมาสี่หมื่นแปดพันปี

        หยางเฉินเห็นคนในเครื่องแบบแปลกประหลาดบ้างหนุ่มบ้างแก่ มีทั้งชายและหญิง ในมือถือลูกเต๋าและไพ่สภาพเหมือนอยู่ในบ่อนปอยเปต

        ผู้ชายส่วนใหญ่คาบบุหรี่อยู่ในปากส่วนผู้หญิงนั้นแต่งตัวยั่วยวนเดินไปรอบๆ กระทั่งถูกลวนลามก็ยังไม่โต้ตอบ

        ควันบุหรี่ที่นี่สามารถทำให้คนตายได้ถึง 4,500 คนใน 180 นาที หยางเฉินเห็นสภาพที่นี่ก็เข้าใจได้ในทันทีว่าที่นี่คงจะเป็นบริษัทของแก๊งใต้ดินแก๊งหนึ่ง

        ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครกล้ามาทวงหนี้ที่นี่ และเส้นตายก็อีกตั้งปีหน้าบริษัทอวี้เหล่ยจึงไม่สามารถยื่นฟ้องได้

        การที่หยางเฉินมาที่นี่โม่เชี่ยนนีก็สามารถใช้อุบาย ยืมมีดฆ่าโคจนทำให้ต้องออกจากบริษัทพนักงานต้อนรับมองมาที่หยางเฉินหวังจะเห็นอาการตื่นตระหนกหวาดกลัวจากชายหนุ่มแต่ตรงกันข้ามท่าทางของหยางเฉินเป็นไปด้วยความอยากรู้ และยิ้มแย้ม

        บ้าหรือไงกัน เห็นที่นี่แล้วยังยิ้มอยู่ได้พนักงานต้อนรับคิดในใจ

        "ขอโทษนะคะผู้จัดการของเขาอยู่ไม่ไกลจากนี่ โปรดตามมาด้วยค่ะ" หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมหัวเราะในลำคอ

        หยางเฉินพยักหน้าหัวเราะ

        "สภาพแวดล้อมที่นี่ไม่เลวเลยนะครับอนุญาตให้สูบบุหรี่ในออฟฟิศได้ด้วย เยี่ยมจริงๆ"

        หญิงสาวรู้สึกมึนงงในทันใดเธอเริ่มคิดแล้วว่าบริษัทอวี้เหล่ยส่งไอ้โง่คนหนึ่งมาทำไม

        การปรากฏตัวของหยางเฉินดึงดูดสายตาเหล่าพนักงานหลายคนมีบางคนเดินมาหาเขาพร้อมส่งสายตาหาเรื่องพร้อมถามหญิงสาวพนักงานต้อนรับว่าหยางเฉินเป็นใคร

        ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับคนเหล่านี้เธอถูกจับหน้าอกอยู่หลายครั้ง แต่ยังตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

        "เขาเป็นคนที่บริษัทอวี้เหล่ยส่งมาฉันกำลังพาเขาไปหาบอส"

        "จากอวี้เหล่ยอีกแล้วหรือ?"ชายหญิงหลายคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

        "สองเดือนที่แล้วก็มีนักเทควันโดสายดำมาคนหนึ่งแต่มันก็ต้องพิการ แล้วไอ้นี่จะเป็นยังไงละเนี่ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

        พนักงานทุกคนต่างหัวเราะขึ้นพร้อมกันเหมือนนกมอคกิ้งเจมองหยางเฉินด้วยสายดั่งมองปลาบนเขียง

        หญิงสาวกระโปรงเหี้ยนนางหนึ่งพ่นควันบุหรี่ใส่หยางเฉินกล่าวติดตลกว่า

        "นี่สุดหล่อ มาสนุกกับพี่สาวหน่อยไหม พี่อยากลิ้มลองความสดใหม่"

        "จิ้งจอกน้อยจัดให้พี่ไม่สมใจหรือไงให้พวกผมจัดต่อซักร้อยรอบไหม" ชายหนุ่มรูปร่างผอมผมสั้นหัวเราะกล่าวเสียงดัง

        สาวกระโปรงสั้นยิ้มแล้วยกกระโปรงขึ้นกล่าวว่า

        "เยี่ยม! พี่สาวอยู่นี่แล้วพวกนายเข้ามาได้เลย"

        "เจ๋ง" ชายหน้าดำที่จับก้นพนักงานต้อนรับอยู่ มองหยางเฉินด้วยสายตาดูถูก

        "โชคดีจริงๆที่น้องชายมาในวันนี้ พวกพี่น้องของเราจะได้ลองตำแหน่งใหม่บ้าง"

        หยางเฉินฟังนักเลงพวกนี้พูดจาไร้สาระจนเขารู้สึกตลกไปด้วย เขาขี้เกียจพูดจาโต้ตอบกับพวกนั้นและพนักงานต้อนรับก็ยังอยู่ในอ้อมกอดของชายหน้าดำ ที่ฝอยจนน้ำลายท่วมห้องหยางเฉินได้แต่จำต้องเดินไปที่ออฟฟิศผู้จัดการเพียงลำพัง

        "เฮ้ ไอ้โง่แกกล้าเมินพวกเรางั้นหรือ?" ชายหน้าดำเห็นหยางเฉินเดินหนีก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

        หยางเฉินยังคงเดินต่อไปโดยไม่สนใจ

        ชายหน้าดำเห็นดังนั้นก็โกรธจนตัวสั่นพร้อมผลักหญิงสาวออกห่าง ชี้นิ้วไปที่หยางเฉิน พร้อมตะโกนเสียงดังว่า

        "ไอ้สารเลวคอยดูข้าจะเตะไข่เอ็งให้กระจุยในเท้าเดียว"

        หยางเฉินหยุดเดินหันหน้ากลับไปมองชายหน้าดำอย่างช้าๆ

        เมื่อถูกมองด้วยสายตาเช่นนั้นชายหน้าดำรู้สึกเหมือนตกอยู่ในนรกน้ำแข็ง สายตาเช่นนี้ มันไม่สามารถแม้จะต่อต้านด้วยคลื่นสังหารที่มันได้สัมผัส คล้ายตกอยู่ในหล่มที่มืดมิดและโดดเดี่ยวไม่มีทางกลับขึ้นมาได้อีก

        "ฉันมาที่นี่เพื่อทวงหนี้ไม่ได้มาเล่นกับพวกแก" หยางเฉินหันหลังกลับไปเตะเอกสารกองหนึ่งออกไปให้พ้นทาง เดินผ่านชายร่างใหญ่คนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

        "อันที่จริงถ้าพวกแกไม่จ่ายฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ในเมื่อพวกแกพูดอย่างนั้นออกมาแล้วฉันคงต้องนำเงินกลับไปบ้าง บอกตรงๆ เลยเลยละกัน ฉันเป็นคนง่ายๆ หากพวกแกไม่ล้ำเส้นฉันละไม่เข้าใจจริงๆ พวกแกจะทำตัวถ่อยไปทำไมกัน ฉันไม่มีอะไรจะบอกนอกจากคำว่า"

        "ฉันเกลียดการข่มขู่ที่สุด"

        คล้ายดั่งคำประกาศิต หยางเฉินหายลับไปจากสายตาและเมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้งชายหน้าดำก็น้ำลายฟูมปากตาเหลือกสลบอยู่ที่พื้นด้วยความเจ็บปวด

        หยางเฉินยืนอยู่ข้างๆ ชายร่างใหญ่พร้อมถอนหมัดออกจากพุง กวาดสายตามองไปรอบๆ คลี่ยิ้มบางๆ แล้วถามว่า

        "พวกแกทำอะไรกันอยู่เพื่อนโดยต่อย ทำไมไม่มาแก้แค้นให้เขา"