นางโจรปล้นรัก (สำนักพิมพ์ตะวันเปรมปรีดิ์)

นางโจรปล้นรัก.........ตอนที่ 29

หลังกลับมาจากฮันนีมูนอนิรุทธ์พักผ่อนเพียงแค่หนึ่งวันก็กลับไปทำงานต่อทันที เขาอยากจะจัดการงานที่รับผิดชอบให้เสร็จเรียบร้อยโดยเร็ว แน่นอนว่านอกจากจะเร็วแล้วทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบด้วย   

แต่การทำงานครั้งนี้ชายหนุ่มมีความสุขมากขึ้นเพราะมีภรรยาเข้ามาช่วยด้วย  เธอช่วยดูแลในเรื่องเอกสารเรียกได้ว่าเป็นเลขาอีกคน  ความจริงเขามีลลิตาหรือลิเลียน เพื่อนรุ่นน้องของมารดาเป็นเลขาส่วนตัวอยู่แล้ว  การที่มีนภัสเข้ามาช่วยทำให้ลิเลียนทำงานได้สบายขึ้น 

หลังจากแนะนำให้นภัสกับลลิตาได้รู้จักกันแล้วอนิรุทธ์พบว่าหญิงสาวต่างวัยทั้งสองคนเข้ากันได้ดีมากและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว ลลิตาเอ่ยชมนภัสไม่ขาดปากพร้อมบอกว่าดีใจมากที่เขาเลือกแต่งงานกับเธอแทนที่จะเป็นบรรดาสาวๆที่เคยควง  และยิ่งปลื้มมากขึ้นเมื่อเห็นการทำงานของนภัส ความน่ารักถ่อมตัวของเธอทำให้เลขาสาวใหญ่ยิ่งชื่นชมมากขึ้นไปอีก

“เอกสารของคุณ ฉันจัดเรียงลำดับความสำคัญไว้แล้วทุกอย่างอยู่ในกระเป๋าเรียบร้อยเพิ่มเติมคือเครื่องบันทึกเสียง” นภัสรายงานด้วยรอยยิ้ม

“เอาไปทำไม ลิเลียนก็มี”

“เราควรมีเครื่องมือสำรองไว้บ้างเผื่อเครื่องมือหลักมีปัญหาค่ะ  อย่าลืมอัดนะคะ”  หญิงสาวส่งยิ้มหวาน

อนิรุทธ์ยิ้มจัดการผูกไทด์ของตัวเองต่อแล้วเดินเข้ามาหาภรรยา  นภัสยิ้มเริ่มจะเคยชินกับการถูกหอมแก้มก่อนไปทำงานแล้ว หญิงสาวจับเนคไทค์ของสามีและขยับมันให้เข้าที่อีกครั้ง

“รู้ไหมว่าผมมีความสุขมาก  ทำไมคุณถึงเพิ่งโผล่มานะ  ที่ผ่านมาคุณไปไหน ทำไมผมถึงไม่เจอ” อนิรุทธ์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“คุณทำงานอยู่อังกฤษฉันทำงานอยู่เมืองไทย จะเจอกันไหมคะ” หญิงสาวอมยิ้มเหล่ตามองเล็กน้อย

“ถ้ารู้ว่ามีเมียแล้วชีวิตมันจะมีความสุขขนาดนี้มีไปนานแล้ว ผมน่าจะรวบหัวรวบหางคุณเสียตั้งแต่ถูกจับตัวไปขัง” เขายิ้มและโอบกอดเธอไว้หลวมๆ

“สายแล้วไปทำงานเถอะค่ะ”  หญิงสาวแกล้งไล่เพราะเขิน 

“ถ้าไม่ติดว่าสายนะจะชวนคุณทำกิจกรรมบนเตียงบริหารร่างกายเสียหน่อย”  ชายหนุ่มแหย่ยิ่งทำให้นภัสเขินมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“คนบ้า ไปเลย รีบไปได้แล้ว” หญิงสาวดันหลังของสามีและรีบปิดประตูเมื่อเห็นว่าเขาทำท่าจะทำอย่างที่พูดจริงๆ 

ลลิตาอยากจะบ้าตายเมื่อเห็นนางแบบสาวหุ่นดีนามว่าเจนนิเฟอร์มาคล้องแขนอนิรุทธ์ทันทีที่เขากำลังจะเปิดประตูเข้าบริษัท ชายหนุ่มตกใจเล็กน้อยเมื่อถูกจู่โจมแต่ก็ตั้งสติได้ในเวลาไม่กี่วินาที เขาแกะมือของเธอออกจากแขนอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้

“คุณรุทธ์คะ  เรามีประชุมนะคะ”  เลขาสาวใหญ่เตือน 

เธอไม่ชอบนางแบบคนนี้เท่าไหร่นัก  เพราะนอกจากจะหยิ่งมากแล้วยังชอบทำตัวเด่นจนน่าปวดหัวก่อนที่อนิรุทธ์จะแต่งงานเป็นที่รู้กันว่านางแบบคนนี้คือคู่ควงที่คั่วกันอยู่  แต่เมื่อแต่งงานแล้วเจ้านายของเธอทำตัวดีขึ้น  แต่ดูเหมือนว่าแม่นางแบบคนนี้จะไม่สนใจเรื่องที่เขามีภรรยา

“ครับ  เดี๋ยวผมตามไป คุณเข้าไปก่อนก็ได้นะ ลิเลียน”

“แต่” ลลิตาสบตาเจ้านาย สายตาของเธอเหมือนสายตาของผู้ใหญ่ปรามเด็กเพราะกลัวออกนอกลู่นอกทาง

“ไม่ต้องห่วงครับผมรู้ว่าต้องทำอะไร”

ลลิตาพยักหน้าและเดินเข้าไปในตึก ในเมื่อเจ้านายพูดแบบนี้ก็แสดงว่าเขารู้ตัวเองว่าจะต้องทำตัวอย่างไร

“ฮันนี่  ทำไมทำตัวห่างเหินจังคะ  เมื่อก่อนเราแนบชิดกันจะตาย” สาวสวยพูดพร้อมทั้งซบหน้าลงกับอกกว้างอย่างจงใจ  มือบางลูบไล้แขนของเขาเบาๆ 

“เพราะเมื่อก่อนกับตอนนี้มันต่างกัน  สถานะของผมไม่เหมือนเดิม”เขาตอบอย่างสุภาพและไม่ได้โอนอ่อนไปตามเธอ

“เพราะคุณแต่งงานแล้วใช่ไหมคะถึงได้พูดแบบนี้” 

“ใช่  คุณทราบก็ดีแล้ว”  เขาตอบสั้นๆ

“แต่ฉันยังรักคุณและยังคิดถึงความร้อนแรงความดุดันของคุณอยู่ตลอดเวลาการตัดใจจากคุณมันไม่ง่ายเลย” สาวสวยกอดเขาต่อ  อนิรุทธ์ถอนหายใจแล้วค่อยๆดันตัวเธอออกมาให้ห่างอย่างสุภาพอีกครั้ง

“มันไม่ใช่เรื่องที่ดี”

“ฉันยังตัดใจจากคุณไม่ได้นี่คะ  คุณเองก็อย่าเพิ่งตัดรอนฉันเลยนะ  ให้เวลาฉันบ้าง”  สาวสวยอ้อน 

“ผมไม่มีเวลาให้ใครแล้วนะคนสวย  เพราะเวลาของผมต้องอยู่กับเมียและอยู่กับงาน” 

“คุณกลัวเธอหรือคะ”  เจนนิเฟอร์ถามต่อเขานิ่งไปเล็กน้อยก่อนที่จะตอบ

“ผมไม่เคยกลัวเมีย  ไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น แต่ไม่อยากทำอะไรให้ตัวเองต้องเสียเกียรติ”  อนิรุทธ์ตอบเสียงเข้ม 

“คุณไม่เสียหรอกค่ะ  ตรงกันข้ามคุณมีแต่ได้  เพราะคุณได้หัวใจของฉันไปด้วย  รู้ไหมคะว่าคุณทำร้ายจิตใจฉันมากแค่ไหนตอนที่รู้ว่าคุณแต่งงานแล้วฉันทำอะไรแทบไม่ถูก มันเจ็บปวดนะคะ” สาวสวยทำเสียงเศร้า

“อย่างนั้นเหรอ”

“ค่ะ แล้วคุณจะไม่แนะนำให้ฉันรู้จักกับภรรยาของคุณหรือคะ” 

“คุณอยากจะรู้จักภรรยาของผมงั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ  อยากพบ เธอคงจะสวยมากไม่อย่างนั้นคุณคงไม่แต่งงานกับเธอจริงไหมคะ” 

“ผมคงต้องถามภรรยาของผมก่อนว่า เธออยากจะพบกับคุณไหม” 

“คุณกำลังกีดกันนะคะ”

“ผมไม่ได้กีดกัน แต่มันไม่ได้มีความจำเป็นอะไรที่คุณจะต้องพบกับภรรยาผม”อนิรุทธ์เสียงเข้มเล็กน้อย เขาไม่ต้องการให้เรื่องเก่าไปวุ่นวายกับนภัสแม้แต่นิดเดียว

“เอาเถอะค่ะ  ฉันไม่ว่าอะไร ว่าแต่กลางวันนี้ว่างไหมคะ  ไปกินอาหารกลางวันกันดีกว่านะ ฉันอยากกินข้าวกับคุณ  เราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้ว นะคะ  อย่าปฏิเสธนะ” สาวสวยอ้อนเพราะถ้าไม่พูดแบบนี้เขาคงต้องบอกปัดอย่างแน่นอน

“ก็ได้”  ชายหนุ่มตอบอบรับอย่างจำใจเพราะไม่อยากให้เธอเสียหน้า 

“ถ้าอย่างนั้นฉันนั่งรอคุณทำงานที่นี่เลยนะคะ”  สาวสวยหอมแก้มเขาเบาๆ พร้อมทั้งเดินคล้องแขนแสดงความเป็นเจ้าของเข้าไปในตึกในขณะที่อนิรุทธ์นั้นได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

นภัสยิ้มให้เด็กรับใช้ก่อนที่จะเดินไปรับโทรศัพท์ด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย  หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งแล้วเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะ” 

“สวัสดี  เธอคือภรรยาของคุณอนิรุทธ์ใช่ไหม”  ปลายสายตอบกลับมาอย่างไม่มีความสุภาพ

“ค่ะ” 

“ฉันเป็นผู้หวังดีนะ  วันนี้ฉันเห็นสามีของเธอควงกับผู้หญิงคนอื่นและแอบได้ยินว่าจะไปกินอาหารที่ร้านอาหารสุดหรูด้วยกัน  จากนั้นคงจะไปต่อด้วยการจิบชายามบ่ายกัน”

นภัสนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินอย่างนั้น  แต่ยังคงอยู่ในท่าทางที่สงบ

“บางทีอาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้นี่คะ”หญิงสาวมองในแง่ดี

“ถ้าเป็นเพื่อนคงไม่หอมแก้มกันหน้าบริษัทอย่าโลกสวยไปหน่อยเลย เธอกำลังจะถูกนอกใจรู้ไว้ด้วย” ปลายสายกระแทกเสียงใส่

“ดูเหมือนคุณจะรู้ดีจัง  อยากเห็นเขากับฉันผิดใจกันหรือคะ”  นภัสถามกลับอย่างสุภาพแต่ในใจเริ่มร้อนรุ่ม 

ในขณะที่เจนนิเฟอร์แทบกรี๊ดเมื่อถูกย้อนแบบรู้ทันเธอแอบมาโทรศัพท์ไปที่อพาร์ตเม้นต์ของอนิรุทธ์ตั้งใจว่าจะทำให้ผู้หญิงที่เป็นมารหัวใจร้อนรุ่ม แต่ดูเหมือนจะตรงกันข้ามเพราะผู้หญิงคนนั้นดูสงบกว่าที่คิดไว้มาก

“ฉันแค่ไม่อยากให้เธอดูโง่ในสายตาคนอื่น” 

“ขอบคุณนะคะที่หวังดีโทรมากบอก เอาเป็นว่าฉันรับรู้แล้ว  พอใจไหมคะ” นภัสตอบกวนๆ และนั่นยิ่งทำให้คนฟังโมโหจนถึงกับกดตัดสายไปทันที

นภัสมองคนที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยสายตาที่เยือกเย็น  อนิรุทธ์แทบจะทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นสายตาที่เย็นเฉียบของภรรยา

“ทำไมมองผมแบบนี้  จะแช่แข็งผมหรือไง” เขาแกล้งพูดให้ตลกแต่เธอไม่ขำด้วย

“อย่ามาทำตลกค่ะ  วันนี้กินข้าวกลางวันอร่อยไหมคะ”เธอเข้าเรื่องที่อยากรู้ทันที  เพียงแค่นี้ก็รู้สาเหตุแล้วว่าทำไมภรรยาถึงต้องมองด้วยสายตาพิฆาต

“ไม่อร่อยเท่ากินกับคุณ”  ชายหนุ่มประจบทันที

“ปากหวานใช้กับฉันไม่ได้หรอกนะคะ  ไปกินกับใครมาคะ” นภัสมองอย่างจับผิด

“เจนนิเฟอร์มาชวนน่ะ  และผมปฏิเสธไม่ได้เพราะเธอมาดักรอ  แต่ก็แค่กินข้าวจากนั้นผมก็กลับไปทำงานไม่เชื่อถามลิเลียนได้”  เขาพูดตามตรง 

“อาหารไม่เท่าไหร่แต่หลังจากนั้นไปไหนกันมาด้วยหรือเปล่าคะ” นภัสลอบยิ้มดีใจที่อีกฝ่ายไม่โกหก  

“อ๋อ นี่แอบสืบเรื่องของผมใช่ไหม” อนิรุทธ์อมยิ้มเมียเขานี่ไม่ธรรมดาจริงๆ

“เปล่าเสียหน่อย แต่ว่ามีคนที่เรียกตัวว่าผู้ประสงค์ดีโทรมาบอกฉันพร้อมทั้งรายงานพฤติกรรมของคุณทุกอย่าง ดูเหมือนว่าจะมีคนจับผิดคุณอยู่”  นภัสบอกตามจริง

“แล้วคุณเชื่อที่เขาบอกไหม”  เขาไหวไหล่เล็กน้อยท่าทางเหมือนไม่ใส่ใจแล้วถามในสิ่งที่อยากรู้

“ฉันเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นมากกว่า” 

“แสดงว่าคุณตามไปดู” 

“เปล่าค่ะ  ฉันไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น  ถ้าฉันทำคงไม่มาถามคุณแบบนี้หรอก ที่ถามเพราะอยากรู้ว่าคุณจะตอบฉันอย่างไรก็เท่านั้น” 

“แล้วคำตอบของผมทำให้คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง”  เขาถามอยากรู้ว่าเธอจะคิดอย่างไรกับเรื่องนี้

“ก็ไม่มีอะไรนี่คะ  เพราะคุณพูดความจริง” นภัสไม่ติดใจอะไร

“แสดงว่าคุณเชื่อใจผม”

“ถึงคุณจะโกหกก็เชื่อเพราะฉันไม่เห็นมันด้วยตาของตัวเอง  เอาเป็นว่าครั้งนี้คุณรอดตัว” 

“ผมอยากรู้จังว่าใครเป็นโทรมารายงาน”อนิรุทธ์สงสัยเพราะไม่น่ามีใครสนใจเรื่องของเขา

“เห็นว่าเป็นผู้หวังดีแต่คงไม่ประสงค์จะออกนาม เอาเป็นว่าฉันจะถือว่าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ก็แล้วกันนะคะ” เธอตัดบทเพราะไม่อยากเอาเรื่องไร้สาระมากวนหัวใจ

“หวังดีเหรอผมว่าไม่ ถ้าจะให้เดาคงอยากให้คุณกับผมแตกกันแน่ๆอย่าให้รู้นะว่าใคร” น้ำเสียงอนิรุทธ์หงุดหงิดเล็กน้อย

“ถ้ารู้ คุณจะทำไมคะ” 

“ก็จะจับดีดปากแรงๆ น่ะสิ  ดีที่คุณไม่หูเบา ไม่อย่างนั้นผมคงแย่” 

“ถึงอย่างไรฉันก็ยังไม่ไว้ใจคุณร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะคะ  แต่ครั้งนี้จะยกเว้นไว้สักครั้งเพราะถือว่าครั้งแรก” 

“ทำไมถึงยังไม่ไว้ใจผมล่ะนี่ผมเป็นสามีที่ดีมาก” เขาอ้อนพร้อมทั้งทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ โอบกอดภรรยาไว้หลวมๆ  ก่อนที่จะวางศีรษะของตัวเองไว้บนไหล่ของเธอ

“ประวัติที่ผ่านมาของคุณ มันทำให้ยากที่จะไว้ใจ  คุณไม่เคยขาดเรื่องนี้” 

“ใครว่าขาดไปตั้งแต่เจอคุณนั่นแหละ”  เขาเถียง

“ก็ไม่นานมานี้เองนี่คะ  เรื่องนี้มันต้องดูกันยาวๆ”

“อันนี้มันก็ต้องขึ้นอยู่กับเมียจ๋าด้วยนะ”  ว่าแล้วเขาก็จับมือเธอขึ้นมาจูบหลายๆ ที

“มันอยู่ที่ตัวคุณไม่ได้อยู่ที่ฉันเอาเป็นว่าตอนนี้คุณควรลุกขึ้นไปอาบน้ำให้สบายใจและค่อยลงมากินอาหารค่ำกันเพราะฉันเริ่มหิวแล้ว”  นภัสตัดบทใช้มือดันใบหน้าคมให้ออกไปจากไหล่ช้าๆ และเบนไหล่หนีเมื่อเห็นว่าเขาจะทำแบบเดิมอีกครั้ง

“ขอซบไหล่อีกนิดไม่ได้หรอ”  ชายหนุ่มอ้อน

“ไม่ค่ะ  คุณออเซาะฉันมากพอแล้ววันนี้”  เธอตัดบทพร้อมทั้งลุกขึ้นยืน เขาขมวดคิ้วพร้อมทั้งมองเธออย่างแสนงอน

“ผมงอนแล้วนะ” 

“คุณเป็นผู้ชายไม่ควรขี้งอนค่ะ เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของผู้หญิงอย่างฉันจะดีกว่า” นภัสอมยิ้มแล้วพูดว่า

“วันนี้ฉันลงมือทำอาหารเองนะคะ  โทรศัพท์ไปหาแม่จ๋า ท่านบอกว่าคุณชอบกินแกงเขียวหวานเนื้อ  ไข่เจียว ผัดเปรี้ยวหวาน  ฉันลงมือทำเองตั้งแต่ตำเครื่องแกง  ถ้าคุณยังงอนอยู่ก็น่าเสียดายเพราะถ้าคุณไม่ยอมกินฉันคงจะเททิ้งให้หมด” นภัสแอบพอใจเมื่อเห็นสีหน้าสามีที่เปลี่ยนจากคนแสนงอนเป็นตื่นเต้นแทน

“ก็ได้  คราวนี้จะยอมคุณสักครั้ง  ถือว่าคุณง้อผมด้วยของโปรดหรอกนะ”  เขาพูดออกมาแก้เก้อทั้งที่ดีใจแทบต้นเมื่อเห็นว่าเธอเอาใจใส่

“ไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนดีกว่าค่ะเดี๋ยวฉันจะอุ่นให้มันร้อนสักนิด”  นภัสดันหลังคนตัวใหญ่ให้เดินไปอาบน้ำเสียทีเธอเองก็จะได้ทำอย่างอื่นบ้าง

“ขอหอมแก้มทีแล้วจะยอมไป” 

“ไม่มีข้อต่อรองค่ะ” 

“ใจดำที่สุด”  เขาบ่น แต่เมื่อเผลอก็ขโมยหอมแก้มจนได้ พร้อมทั้งวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วเมื่อหอมจนพอใจแล้ว

“คุณนี่มันไวเป็นลิงเลยนะคนบ้า” 

“นี่แหละผม  ความจริงอยากทำมากกว่าหอมนะ” อนิรุทธ์หน้าทะเล้นยักคิ้วข้างเดียวให้

 “ไปได้แล้ว” นภัสเอ่ยปากไล่อย่างอ่อนใจ  เขายิ้มพร้อมทั้งทำตามที่ภรรยาบอกอย่างเต็มใจ