ตอน 5 แม่นางอ้วนดำ
ระหว่างที่นางแบกหามอวี๋ชวี่ไว้บนบ่า... เขากลับค่อยๆรู้สึกตัวขึ้นเอง
"อ๋า.... นี่เ้ารู้สึกตัวแล้วสินะ ดีเหมือนกันล่ะ ข้าหนักจะแย่ หลังจะหัก ข้าไม่เคยแบกบุรุษเลย จะเคยแบกก็แค่หัวผักกาดกองโต " เอ้อหลันวางบุรุษไว้บนโขดหินข้างลำธาร พลางพึมพำบ่นมุบมิบ
"ที่นี่ที่ไหน....เ้าเป็ผู้ใด " อวี๋ชวี่มีท่าทีหวาดกลัว ตื่นตระหนกหนักมาก ชายหนุ่มผู้อาจหาญเก่งกาจ กลับกลายเป็คนไร้ประโยชน์ ท่าทางดูสงวนตัวดั่งสตรีนางหนึ่ง
"อีกไม่ไกลก็เป็ทางเข้าหมู่บ้านอู่กู๋ของข้าแล้ว ป่าแห่งนี้ข้ามักจะออกมาหาของป่าไปขายอยู่บ่อยๆ ส่วนข้า...ชื่อ หลีเอ้อหลัน ไม่ทำร้ายเ้าหรอก "
"เ้านี่ท่าทางจะเสียสติ นี่ข้าไปช่วยคนอะไรมาเนี่ย แทนที่จะช่วยแบ่งเบาข้า... คงมิใช่ว่าข้าหาเหาใส่หัว เอาเขามาเป็ภาระของข้าหรอกนะ " เอ้อหลันเริ่มคิดในใจ กลอกตาไปมามองบน ประมาณว่า อ๊ากกก กรูหัวจะปวด
"แล้วเ้าล่ะ เป็ผู้ใดกัน เหตุใดมานอนหลับใหลกลางป่า เหมือนคนพเนจรเช่นนั้น บ้านของเ้าอยู่ที่ใด ข้าจะนำทางไปส่ง" เอ้อหลันคิดว่าเขาอาจจะหลงป่า จึงถามชื่อเสียก่อน หวังอาสานำทาง
"ขะ ขะ ข้า..." อวี๋ชวี่พยายามคิดว่าตัวเองเป็ใครกันแน่ คิดยังไงเขาก็คิดไม่ออก ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวแทบะเิ เขากุมขมับแน่น มีท่าทีคลุ้มคลั่ง ปากของเขาเอ่ยแค่เพียงอาชวี่... อาชวี่... คำพูดนี้เป็เหมือนเสียงคนเรียกดังก้องอยู่ในหัว
"เอาล่ะๆ ไม่เป็ไรๆ ถ้าเ้าคิดไม่ออก ข้าจะเรียกเ้าว่าอาชวี่ก็แล้วกัน เห็นทีเ้าคงจำทางกลับบ้านไม่ได้สินะ " เอ้อหลันมั่นใจมากว่าเขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็ใคร
"เื้ัของคนผู้นี้ ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาแน่... หากข้าปล่อยทิ้งเขาไว้กลางป่า... แล้วเขาจะอยู่อย่างไรเอ้อหลันเริ่มมีใจเวทนาชายหนุ่ม
ท้ายที่สุดนางก็ตัดสินใจ คว้าดึงแขนอวี๋ชวี่เดินตามไปต้อยๆ
"อาชวี่ ไม่ต้องกลัว ต่อไปนี้ข้าจะปกป้องเ้าเอง เ้านั้นน่าเวทนานัก จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตนชื่ออะไร ที่หมู่บ้านของข้าไม่ว่าผู้ใดรังแกเ้า ต้องผ่านด่านข้าไปก่อน " เอ้อหลันสาวอ้วนดำพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ตลอดทางที่เดินไปด้วยกัน นางคิดไปตลอดว่าจะคิดหาวิธีใดให้คนในหมู่บ้านยอมรับอาชวี่เข้าร่วมอยู่ อีกทั้งจะพูดอย่างไรให้ท่านป้าไม่ผลักไสเขาไป เพราะกระท่อมเล็กๆที่นางอาศัยอยู่เป็ที่อยู่ของท่านป้าที่เป็ญาตของแม่บุญธรรมถังเยียน
"ท่านแม่!!! ท่านป้า!!! ข้ากลับมาแล้ว" เอ้อหลันตั้งใจแหกปากร้อง ให้เกิดเป็จุดสนใจเพื่อที่จะประโคมข่าว
"เอ้อหลัน เ้าอ้วน !! นั่นผู้ใดกัน ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดที่มองแล้วแสนสบายตาขนาดนี้มาก่อน " คนในหมู่บ้านต่างมามุงดู ทำเอาอวี๋ชวี่ใหนัก ต้องคอยหลบหลังนาง
"นี่อาชวี่ สามีของข้าเอง" หลีเอ้อหลันประกาศอย่างไม่อายปาก
"อะ อ๊ะ!!! ฮ๊าาาาาาาาาาาาาา" มนุษย์ป้าในหมู่บ้านหัวเราะเยาะนางแทบจะฟันร่วง
"คนอย่างเ้าเนี่ยนะ จะมีสามีรูปหล่อขนาดนี้ ใครมันจะไปตาบอดหลงรักคนอย่างเ้ากันล่ะ อย่ามาพูดให้ข้าตลกหน่อยเลย บอกมาซะว่าเขาเป็ใคร" มนุษย์ป้าไม่ใช่ว่าจะหลอกตบตาง่ายๆ พูดจาขู่เข็ญเอ้อหลันเข้าไปอีก จนนางเริ่มจะสติหลุด เสียความมั่นใจ เพราะทุกคำที่พวกเขาต่อว่านางเป็การบูลี่ชัดๆ
"อ้วนดำแล้วอย่างไร อ้วนดำแล้วหนักหัวพวกท่านหรือไง ข้าไปทำอะไรให้พวกท่านนักหนา ทำไมชอบด่าทอข้า " เอ้อหลันบ่อน้ำตาแตก ถูกมนุษย์ป้ากดดันด้วยการเบียดตัวเขาหาเรื่อยๆเข้าหาเรื่อยๆ จนนางล้มลงอย่างแรง แน่นอนว่าสาวอ้วนอย่างนางแค่ล้มนิดเดียวเนื้อตัวก็เขียวช้ำ
"หยุดนะ หยุดรังแกภรรยาของข้า" ไม่น่าเชื่อว่าอาชวี่ยังมีจิตสำนึกที่รู้ความ แม้จะหวาดกลัวคนอยู่บ้าง ทันทีที่เอ้อหลันได้รับความลำบากเขาก็พร้อมจะปกป้อง อาชวี่ก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังของเอ้อหลัน ยืนกำบังนางไว้ กางแขนกว้างออกเป็แนวยาวกักกันผู้คน
ท่าทางนั้นของเขา ทำเอามนุษย์ป้าทั้งหลายอึ้งไม่เป็ท่า รวมถึงเอ้อหลันด้วย
"ไป!!! ไปให้พ้น อย่ามารังแกเอ้อหลันของข้า" แม่บุญธรรมถังเยียนได้ยินเสียงเอะอะโวยวายเสียงดัง จึงออกมาดู
ทันทีที่เห็นว่าเป็เอ้อหลันที่ถูกรังแก นางก็ยกไม้ไล่ตะเพิดคนพวกนั้นไป
"เอ้อหลัน ลุกขึ้น เป็คนพวกนั้นรังแกเ้าอีกแล้ว เด็กอ้วนของข้า ดูซิเนื้อตัวมอมแมมอีกแล้ว" แม่บุญธรรมถังเยียนไม่ได้สนใจมองอาชวี่ จะสนใจก็แต่รีบเอาผ้าเช็ดเนื้อตัวที่มอมแมมของนาง
"อาชวี่ ใช้ได้นี่ ข้าคิดว่าเ้าเสียสติซื่อบื่อ เป็เ้าทึ่มโง่ ที่แท้เ้าก็มีดีปกป้องข้าได้" เอ้อหลันหันไปหาอาชวี่ จูงมือเขาแนะนำให้แม่บุญธรรมถังเยียนรู้จัก
"ท่านแม่ ท่านรับอาชวี่เข้าอยู่กระท่อมของเราได้หรือไม่ "
"เอ้อหลัน ผู้นี้เป็ใครกัน " แม่บุญธรรมถังเยียนงงหนักมาก ใช้ให้ไปหาหน่อไม้ กลับได้ใครมาก็ไม่รู้
"เอ้อหลัน เ้าแน่ใจนะ ว่าคนผู้นี้จะไม่นำภัยมาให้หมู่บ้านของเรา" แม่บุญธรรมถังเยียนถามเพื่อความแน่ใจ เพราะนางไม่อยากยุ่งกับคนภายนอก
"ท่านแม่ คนผู้นี้น่าสงสารนัก หลับนอนกลางป่า ซ้ำตื่นมายังเสียสติ ข้านั้นเลือกที่จะเมินเฉยมิสนใจเขา แต่ข้ากลัวท่านจะโกรธมองข้าเป็คนไร้เมตตา จึงหวนคืนไปช่วยเหลือ อีกทั้งข้านั้นขโมยของมีค่าจากเขามามากมาย หากปล่อยทิ้งไว้ ในใจข้าคงรู้สึกผิดไปจนตาย" ที่เอ้อหลันพูดไป ฟังดูก็มีเหตุผล
"เอ้อหลันของข้ารู้ความแล้ว โตเป็ผู้ใหญ่แล้ว หากนั่นเป็สิ่งที่เ้า้า แม่ก็จะช่วยพูดกับท่านป้าให้เ้าอีกแรง " แม่บุญธรรมถังเยียนลูบหัวเอ้อหลันด้วยความเอ็นดู ทั่วทั้งหมู่บ้านแห่งนี้ มีแต่คนเกลียดชังและดูถูกนาง คงมีแค่ถังเยียนนี่แหละที่มอบความรักให้แก่นางอย่างแท้จริง ปราศจากท่าทีรังเกียจรังงอน
ณ กระท่อมหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน
"อาชวี่ ถึงบ้านข้าแล้ว หากเ้าพบท่านป้า เ้าต้องทำตัวดีเข้าหน่อย ไม่เช่นนั้นข้าจะต้องถูกทุบตี " เอ้อหลันสอนคำพูดให้อาชวี่ หลังจากที่เตี้ยมกันอยู่นาน เขาก็พยักหน้าตอบรับ
สองหนุ่มสาวจูงมือถือแขนกันเดินเข้าบ้าน
"ท่านป้า.... เอ้อหลันอยากจะขอให้อาชวี่สหายของข้าอยู่ร่วมด้วยใต้ชายคาบ้าน ท่านป้าโปรดเมตตาด้วย"เอ้อหลันคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม
"เหอะ กำลังฝันกลางวันอยู่หรืออย่างไร ลำพังแค่ข้าให้ที่ซุกหัวนอนถังเหยียนกับเ้า ก็ถือเป็บุญคุณโข ตอนนี้ปีกล้าขาแข็งถึงขั้นพาผู้ชายเข้าบ้าน กล้าจริงๆ " ท่านป้าผู้ใจเล็กแคบ คิดเล็กคิดน้อยกับทุกเื่ หากไม่ได้ผลประโยชน์ หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็จะไม่ยอม
"ท่านป้า เห็นแก่ที่เอ้อหลันดูแลรับใช้ท่านมาตลอดเถอะ ั้แ่เล็กจนโตข้าไม่เคยร้องขอสิ่งใด " เอ้อหลันไม่ถอดใจ เร้าหรือท่านป้ายกใหญ่
"เอามือสากๆของเ้าออกไป กลิ่นตัวเหม็นสาบ ใบหน้าดำมืด ร่างกายอ้วนถ้วน ช่างน่ารังเกียจ ยิ่งเห็นหน้าเ้า ข้ายิ่งรำคาญใจ!!" ท่านป้าตบตีเอ้อหลันเป็ว่าเล่น
ทว่าอาชวี่ทนไม่ไหวที่จะเห็นนางผู้ที่ช่วยเหลือเขาไว้ถูกรังแก เขากระชากบีบมือท่านป้าไว้แน่น ออกแรงบีบจนมือของนางบวมแดง พร้อมกับพ่นสาดคำพูดที่แสนฉลาดว่า
"หากท่านไม่ต้อนรับข้า ไม่เป็ไร แต่ท่านไม่ควรทำเช่นนี้กับนาง คนทั่วทั้งใต้หล้าควรมีชีวิตที่เสมอภาค " พูดจบเขาผลักท่านป้าล้ม ตูดกระแทกพื้นดั่งแอ่ก!
อาชวี่จูงมือเอ้อหลันออกมาจากที่นั่น ทว่ามันกลับทำให้เอ้อหลันไม่พอใจอย่างแรง
"อาชวี่ นี่เ้าทำอะไรของเ้า นั่นท่านป้าผู้มีพระคุณของข้า หากไม่มีท่านป้าข้าคงไม่เติบใหญ่ได้ปานนี้ ทำเช่นนี้ถือว่าเนรคุณแล้ว" เอ้อหลันสะบัดแขนอาชวี่ทิ้ง
เอ้อหลันรีบวิ่งเข้ากระท่อมไป ทว่าการวิ่งเข้ากระท่อมครั้งนั้นทำให้นางต้องตัดสินใจเลือกอย่างเด็ดขาด
"ถังเยียน เ้ามันแค่ขยะไร้ประโยชน์ แต่งกับน้องชายของข้าแค่ปีเดียว เขาก็ตายจาก เ้ามันดวงกินสามี เป็บุญคุณแค่ไหนที่ข้าไม่ขับไล่เ้าไป... หลังจากที่น้องข้าตายไปยังไม่ถึงร้อยวัน เ้ากลับพาทารกน้อยมาเป็ภาระข้า ชุบเลี้ยงตนเติบใหญ่ นางกลับปีกกล้าขาแข็งต่อรองกับข้า" ท่านป้าตบตีรังแกแม่บุญธรรมถังเยียนอย่างรุนแรง
"ท่านป้า!!! ท่านจะข่มเหงข้าอย่างไรย่อมได้ทั้งนั้น แต่ท่านรังแกท่านแม่!!! ข้ายอมไม่ได้ " เอ้อหลันทนฟังคำพูดหยาบคายที่แม่บุญธรรมถังเยียนได้รับไม่ได้ รีบเข้าไปเก็บข้าวของพร้อมพาแม่บุญธรรมถังเยียนออกมาจากขุมนรกนั่น
"ท่านแม่ ท่านไม่ต้องกังวล ข้าไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว ข้าจะพาท่านไปสร้างกระท่อมของเรา กินอยู่กลางป่า ชั่วชีวิตข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง " เอ้อหลันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หลีเอ้อหลันและแม่บุญธรรมถังเยียน ตัดสินใจเก็บข้าวของออกจากหมู่บ้านั้แ่วันนั้น โดยมีอาชวี่เป็ผู้ช่วยสร้างกระท่อมหลังใหญ่กลางป่า
ตกมายามเย็นที่แสนเงียบสงัด อาชวี่ยืนเหม่อมองแสงจันทร์ ราวกับว่าในใจมีเื่บางอย่างให้คิดถึง
"อาชวี่... ข้าขอโทษเ้าด้วย ที่เมื่อตอนกลางวัน ข้าไม่ฟังความเ้า ที่จริงตามสิ่งที่เ้าพูดมาทั้งหมดนั้นไม่มีข้อให้ข้าติ "
"แต่ข้านั้นเป็เพียงคนที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ยากดีอย่างไรบุญคุณต้องทดแทน "
"22 ปี แล้วที่ข้าอยู่ในหมู่บ้านอู่กู๋.... แต่พอมีเ้าเข้ามาในชีวิตแค่ครึ่งค่อนวัน ข้ากลับกล้าที่จะก้าวออกมาใช้ชีวิตของตัวเอง" เอ้อหลันส่งแม่บุญธรรมถังเยียนเข้านอน นางเองรู้สึกผิดต่ออาชวี่ จึงตั้งใจเข้ามาขอโทษเขาโดยเฉพาะ
121
