ระบบของข้าทำได้แค่คัดลอก
TopNew ข่าวดัง!
ไป๋หนิงเ้าของธุรกิจหมื่นล้าน ทายาทคนสุดท้องของตระกูลไป๋ที่มีประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนานในปักกิ่ง ได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันโดยมีอายุเพียงแค่ 25 ปีเท่านั้น ทำให้ครอบครัวนั้นโศกเศร้าเสียใจเป็อย่างมาก ต่อการจากไปของลูกสาวคนเล็ก
กลีบดอกท้อร่วงหล่นสู่พื้น สายลมพัดผ่านไปอย่างช้าช้า กลีบดอกท้อค่อยๆ ผ่านโลกมนุษย์หลายใบจนมาถึงโลกมนุษย์ใบที่ยี่สิบ ซึ่งเป็โลกที่ไป๋หนิงจะได้มาเกิดใหม่อีกครั้งในร่างกายใหม่ กลีบดอกท้อสีชมพูสวยร่วงหล่นอีกครั้ง หล่นลงบนหน้าผากของหญิงสาวผู้หนึ่งที่มีใบหน้าอันงดงาม และเมื่อกลีบดอกท้อได้ร่วงหล่น รูปกลีบดอกท้อสีแดงก็ได้ปรากฏขึ้นที่หน้าผากของหญิงสาวคนนี้และหายไปอย่างรวดเร็ว
ภายในโลกทางจิติญญา
“ไป๋หนิงเ้าได้ตายลงแล้ว เ้ารู้ตัวหรือไม่?”
“รู้เ้าค่ะ ข้ารู้ทุกอย่าง......” ิญญาของไป๋หนิงนั่งลงมองไปที่ภาพครอบครัวของนางที่ยืนล้อมรอบร่างของนางอย่างเศร้าโศกเล็กน้อย
“ท่านเป็เทพหรือถึงได้เข้ามาที่นี่ได้?” ไป๋หนิงที่ยังอยู่ในท่าทางเซื่องซึมก็ถามออกไปอย่างแ่เบา
“เ้าหมดอายุขัยในโลกนั้นแล้ว ข้าจะให้เ้าไปเกิดใหม่ที่อีกโลก”
“แต่ด้วยบุญของเ้าที่มีมากมายยิ่งนัก ข้าจะมอบของวิเศษให้เ้าหนึ่งชิ้น”
“มันคือสิ่งที่พวกเ้าเรียกว่า ระบบ เ้าของวิเศษนี้คงจะช่วยให้เ้ามีชีวิตอยู่ในโลกใบนั้นอย่างสุขสบาย”
“ขอให้เ้าโชคดีนะแม่นางไป๋หนิง”
ิญญาของไป๋หนิงก็ยังคงนั่งซึมอยู่เช่นนั้นอยู่เนิ่นนาน แต่แล้วไม่นานิญญาของนางก็ถูกดูดดึงเข้าไปที่ร่างกายของหญิงสาวผู้หนึ่งอย่างรวดเร็ว
สองวันถัดมา
ร่างกายของหญิงสาวผู้หนึ่งที่นอนอยู่ในบ้านขนาดเล็กที่ค่อนข้างจะทรุดโทรม ค่อยๆ ขยับตัวขึ้นก่อนที่ดวงตาคู่งามจะลืมตาตื่นขึ้นมา
“ที่นี่ที่ไหนกัน” นางพยายามดันตัวขึ้นนั่งก็มองไปรอบกาย แต่ก็มิพบอะไร พบเพียงแต่บ้านที่แสนจะทรุดโทรม และเตียงนอนที่แสนจะแข็ง ที่นอนบ้าอะไร ทำนางปวดหลังไปเสียหมด
เอ๊ะ นางตายแล้วนิ แล้วนางอยู่ที่ไหน
โอ้ยตายแล้ว ตอนนั้นก็มัวแต่เศร้าเป็ห่วงคุณพ่อและคุณแม่ ไม่ได้ฟังเลยว่าท่านเทพมอบอะไรให้ข้าบ้าง
“โอ้ยเจ็บ” ไป๋หนิงที่เกิดใหม่อีกครั้งเอามือโขกหัวตัวเองเล็กน้อย แต่ก็ต้องร้องด้วยความเจ็บเมื่อนางนั้นโขกหัวตัวเองแรงไปนิดหน่อย
วินาทีต่อมาเสียงท้องร้องก็ได้ดังประท้วงขึ้นอย่างดัง ทำให้ไป๋หนิงหน้าซีดลงทันที
ตายแล้วกี่วันแล้วที่ร่างกายนี้ไม่ได้กินอะไร ไม่ได้การแล้ว นางจะต้องหาอะไรมากินอย่างเร่งด่วน
เมื่อคิดในใจได้เช่นนั้นร่างบางก็รีบลุกเข้าไปในห้องครัวอย่างรวดเร็ว ตามความทรงจำดั้งเดิมของตัวเอง แต่ก็แทบจะทรุดลงในทันที
ร่างกายของนาง ไร้ เรี่ยว แรง!
ทำให้ไป๋หนิงได้แต่เดินเข้าไปที่ห้องครัวอย่างช้าช้า แต่เมื่อเข้ามาแล้วก็ต้องผิดหวังเล็กน้อย นางไม่พบอะไรเลย พบแต่ไข่เพียงหนึ่งใบ
เอ๊ะแต่ท่านเทพเหมือนจะบอกว่ามอบระบบให้กับข้า ใช่เราต้องเรียกระบบสักหน่อย
ระบบได้ยินข้าไหม ระบบ ระบบได้ยินข้าไหม ระบบบบบบ
ข้าหิวจะตายแล้วนะระบบ เ้าได้ยินไหม??
ไป๋หนิงที่ร้องเรียกระบบอยู่ภายในใจแต่ก็มิมีสิ่งใดเกิดขึ้นเลยสักนิด
ไป๋หนิงยกมือของตนเองมาปาดน้ำตาเบาๆ ทั้งบ้านมีเพียงไข่หนึ่งใบ
แต่เมื่อท้องร้องอีกครั้งนางก็ไม่มีเวลามานั่งโอดครวญอะไรเสียแล้ว มือบางรีบก่อไฟอย่างรวดเร็วตามความทรงจำ และนำหม้อดินเก่าๆ มาตั้งที่เตาและใส่น้ำลงไป รอได้สักพักหนึ่งน้ำก็เดือด มือบางก็หย่อนไข่ลงไป ไข่ที่มีเพียงแค่ใบเดียวเสียด้วยนะ
ไม่นานนักไข่ดิบก็ได้กลายเป็ไข่ต้มเรียบร้อย มือบางรีบดับไฟที่ก่อขึ้นมาและหยิบไข่ต้มที่ร้อนๆ ออกมาและนำไปแช่น้ำเพื่อคลายความร้อนสักเล็กน้อย
ก่อนที่นางจะปลอกไข่ต้มและกินเข้าไปทั้งลูกจนหมดอย่างรวดเร็ว แต่ถามว่านางอิ่มไหม?? แน่นอนว่ามันย่อมจะไม่อิ่มเลยสักนิด
ชีวิตรันทดแท้ ตายแล้วเกิดใหม่ก็ได้กินเพียงไข่ต้มหนึ่งใบ ์
หลายวันต่อมา เมื่อบ้านที่แสนจะทรุดโทรมของนางไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่แล้ว ร่างบางที่แสนจะผอมแห้งแรงน้อยก็ต้องขึ้นเขามาหาของป่าเพื่อประทังชีวิตแสนน้อยๆ ของตนเอง
ไป๋หนิงได้เดินขึ้นเขามา มือก็ปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อขึ้นเขามาแล้วก็ต้องค้นพบว่าบนเขาลูกนี้มิมีสิ่งใดหลงเหลืออยู่เลยสักนิด ทำให้ร่างบางต้องจำใจเดินไปอีกเส้นทางซึ่งไม่ค่อยจะมีชาวบ้านคนไหนเดินเข้าไปสักเท่าไหร่
ก่อนที่ดวงตาคู่งามจะหันไปเห็นอะไรบางอย่าง ทำให้นางเดินไปตรงนั้นอย่างรวดเร็วเพื่อดูว่าสิ่งที่นางเห็นมันคืออะไรกันแน่?
“เอ๋ นี่มันหัวมัน”
“รอดแล้ว ข้ารอดตายไปอีกวันแล้ว” ร่างบางพูดออกมาอย่างดีใจ ก่อนที่จะมองไปรอบๆ เพื่อที่จะหาไม้ที่แข็งแรงมาขุดหัวมันนี้
มือข้างหนึ่งก็หยิบท่อนไม้ขนาดพอเหมาะขึ้นมาและค่อยๆ เขี่ยดินรอบหัวมันใหญ่นี้ออกไป จนในที่สุดนางก็ได้หัวมันนี้มา ตอนนี้ร่างกายที่แสนจะอ่อนล้าของไป๋หนิง้าจะพักผ่อนแล้ว เพราะว่าได้เดินป่ามาแทบจะทั้งวันแล้ว
จากนั้นมือข้างหนึ่งก็นำหัวมันใส่ไปในกระบุง แล้วก็เดินเข้าไปในป่าด้านในอีกเพื่อหาสิ่งอื่นบ้าง แต่แล้วนางก็ต้องผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่พบสิ่งใดอื่นอีกเลย
ลำบากจริงชีวิต ไหนกันของวิเศษที่ท่านเทพมอบให้ นี่มันหลอกลวงกันชัดๆ
ทำให้ไป๋หนิงเลือกที่จะเดินออกมาจากป่าลึก และปักหลักลงใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้กับลำธาร มือบางหยิบกระบุงที่ตัวเองสะพายอยู่ด้านหลังวางลง แล้วสองเท้าก็รีบก้าวลงไปยืนข้างลำธารเพื่อที่จะกวักน้ำมาลูบหน้า
สดชื่น น้ำใสและเย็นมาก
แล้วร่างบางก็ลุกขึ้นยืนบิดี้เีแก้ปวดเมื่อยจากการเดินทางไกลเล็กน้อย แล้วก็เดินหาเศษไม้แห้งมาเพื่อจุดไฟ ไม่นานนักร่างกายของไป๋หนิงก็เดินกลับมาพร้อมกับเศษไม้กองโต
แล้วก็หายไปอีกครั้งเพื่อตามหาไม้ไผ่ เดินไปไม่นานไป๋หนิงก็ได้พบกับไม้ไผ่เก่า ที่ถูกตัดทิ้งเอาไว้ ทำให้ไป๋หนิงต้องแบกกองไม้ไผ่นั้นกลับมา
ร่างบางเริ่มใช้สกิลการเดินทางเอาตัวรอดในป่าจากยูทูปที่นางชอบดูเมื่อก่อนในทันที
มือก็นำมีดทำครัวของตนเองออกมาและผ่าไม้ไผ่ออกเป็ตามขนาดที่ตัวเอง้า ในส่วนแรกนางจะทำเป็ที่ค้ำยันที่เอาไว้ใช้ในการถูเสียก่อน เมื่อได้ไม้ค้ำยันที่พอดีแล้ว นางก็ตัดไม้ไผ่ส่วนต่อมาในทันที ร่างบางผ่าไม้ไผ่ออกเป็สองส่วนเพื่อให้มันสามารถประกบกันได้ และเมื่อประกบกันได้แล้ว นางก็เอามีดฟันไปที่ตรงกลางเพื่อให้เกิดร่อง
ไม้ไผ่ที่เหลือก็เอามีดทำครัวขูดฝอยไม้ไผ่ออกมา เป็ขุยเล็กๆ เพื่อใช้ในการเป็เชื้อไฟ
เมื่อได้ทุกอย่างครบแล้ว มือบางก็หยิบไม้ค้ำยันออกมาแล้วทิ่มลงไปที่พื้นส่วนที่เป็ด้ามค้ำยันก็หันเข้าหาท้องของตัวเองและค้ำยันเอาไว้
มืออีกข้างก็หยิบไม้ไผ่ที่ประกบกันไว้แล้วเจาะรูขึ้นมา ใส่ขุยไม้ไผ่ลงไปแล้วนำไม้ไผ่ทั้งสองประกบกัน นำฝังที่เจาะรูแหวกเอาไว้นาบลงไปในส่วนของไม้ค้ำยัน และเริ่มที่จะถูขึ้นถูลงเพื่อให้เกิดประกายไป
วิธีนี้ถึงจะต้องใช้แรงเยอะนิดหน่อย แต่ก็ถือว่าค่อนข้างง่ายอยู่สำหรับนาง มือบางจับไม้ไผ่ถูขึ้นและถูลงอยู่ราวหนึ่งนาทีได้ ควันก็เริ่มลอยขึ้นมา ผ่านไปสองนาทีก็เกิดประกายไฟเล็กๆ ที่ขุยไม้ไผ่ ทำให้มือทั้งสองข้างหยุดถูไม้ไผ่และนำส่วนไม้ไผ่ที่ประกบกันออก มืออีกข้างก็หยิบขุยไม้ไผ่ที่ติดไฟเล็กน้อยแล้วออกมา เป่าลมลงไปเบาๆ เพื่อให้ประกายไฟนี้ไม่ดับลงไป
ไม่นานนักกองไฟที่สามารถใช้ย่างหัวมันได้แล้วก็สำเร็จ เมื่อไฟแรงได้ที่แล้วร่างบางก็โยนหัวมันที่ขุดได้ลงไปในกองไฟทันที
เพียงไม่นานกลิ่นหอมของหัวมันที่ถูกเผาก็เริ่มโชยออกมา มือบางก็หยิบไม้ขนาดยาวขึ้นแล้วเขี่ยหัวมันออกมาจากกองไฟ
รอให้หัวมันเย็นลงสักเล็กน้อย ก็ได้เวลาที่จะหยิบขึ้นมาแล้วแกะเปลือกออกเบาๆ เพื่อกินแล้ว!
“ร้อนๆ โอ้ยร้อนจัง” ร่างบางบิเนื้อมันออกมาเล็กน้อย เป่าแล้วก็เอาเข้าปากอย่างรวดเร็วเพื่อให้ความหิวของตัวเองลดลงไป
เนื้อมันสีส้มนี้หวานมาก ถูกใจยิ่งนัก
ร่างบางที่กำลังกินไปแล้วก็ยิ้มไปอย่างมีความสุข ก็ต้องใอย่างกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างขึ้นมาภายในหัว
ระบบคัดลอกถูกเปิดใช้งานโดยสมบูรณ์ ตามเงื่อนไขที่นายท่านคนก่อนได้ตั้งค่าเอาไว้
ภารกิจ - ใช้ชีวิตภายในโลกใหม่ให้ครบ 3 วัน สำเร็จ
ภารกิจ - กินของจากโลกใบใหม่ครบสองสิ่ง สำเร็จ
ระบบคัดลอกสุดเทพขอคารวะนายหญิงคนใหม่ขอรับ
อ่านแล้วอย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นท์นะคะ
ชอบก็โดเนทให้ไรท์เตอร์คนนี้ได้นะคะ
1K
