พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]

        “ข้าย่อมดูแลตนเองเป็นอย่างดีขอแต่ครั้งหน้าอี๋เหนียงโปรดจัดการธุระของตนเองให้เรียบร้อยด้วยเถิดอย่าให้นายหญิงก็เป็นไม่ได้ซ้ำยังเสียฐานะอนุภรรยาผู้แสนดีไปด้วยเล่าความอดทนของท่านพ่อมีขีดจำกัดอี๋เหนียงจะทำสิ่งใดโปรดใคร่ครวญถึงข้ากับพี่ชายใหญ่สักนิดอย่าคิดทำแต่เรื่องไม่ได้ความหลงลืมแม้แต่สถานะของตนเองที่เมื่อก่อนฝู่กั๋วกงไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายจวนโม่เพราะมีเรื่องหมางใจกับท่านพ่อแต่ตอนนี้นังสารเลวนั่นกลับมาแล้วมีบางเรื่องที่ท่านไม่อาจทำหน้าใหญ่ได้อีก”โม่เสวี่ยหมิ่นแค่นเสียงเยาะหยันแล้วหันศีรษะไปหาโม่จิ่นที่ยืนนิ่งไม่กล้าขยับอยู่นอกประตู

        “เชิญฟางอี๋เหนียงกลับไปเถิดอีกประเดี๋ยวท่านพ่ออาจจะมาถามเอาเรื่องกับท่านอย่างไรก็วิงวอนขอให้ช่วยฉลาดมากๆหน่อย อย่าหน้ามืดตามัวไปยั่วโมโหท่านพ่อซ้ำอีกเรื่องนั้นก็หาจังหวะคุยกับท่านพ่อแสร้งทำเป็นน้อยเนื้อต่ำใจที่ได้รับความไม่เป็นธรรมสักหน่อยบางทีท่านพ่ออาจยอมปล่อยท่านไปก็ได้”

        ฟางอี๋เหนียงยังคิดจะกล่าวอะไรอีกพอเห็นโม่เสวี่ยหมิ่นหลับตาไปแล้วก็กระทืบเท้าด้วยความคับแค้นใจแต่พอนึกได้ว่าโม่ฮว่าเหวินอาจมาหาก็ร้อนตัวกลัวความผิดหมุนตัวเดินออกไปทันทีหลี่มามาที่รออยู่ด้านนอกเดินเข้ามาเอาเสื้อคลุมคลุมตัวให้แล้วพานางจากไปอย่างเร่งร้อน

        “โม่จิ่นไปดูซิว่าคนมาหรือยังหากมาแล้วให้รออยู่ในสวนบอกว่าอีกสักครู่ข้าจะออกไปเตรียมชาต้อนรับเขาด้วย”โม่เสวี่ยหมิ่นที่อยู่ในห้องลืมตาขึ้นสีหน้าคืนกลับมาสู่ความสง่างามเหมือนเช่นเคยยามนี้นางยังคงเป็นคุณหนูใหญ่ผู้ใจกว้างและอ่อนโยนของจวนโม่อยู่งานเลี้ยงชมบุปผานางต้องไปร่วมให้ได้จะไม่ยอมให้นังสารเลวนั่นมาทำลายเรื่องดีงามของตนเองเด็ดขาด

        “เจ้าค่ะ”โม่จิ่นก้มศีรษะตอบรับอยู่ด้านนอกก่อนหมุนตัวจากไป

        ...

        “อะไรนะเทียบเชิญฉบับนี้เจ้าเป็นคนหยิบไปหรือ”ดวงตาของโม่ฮว่าเหวินเย็นยะเยือกฉายแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดสายตาที่มองบุตรสาวคนสุดท้องเต็มไปด้วยความเย็นชาห่างเหินอายุสิบสามเหมือนกันแท้ๆถงเอ๋อร์โตกว่านางเพียงไม่กี่วันกลับเป็นผู้ใหญ่รู้ความถึงเพียงนั้นแต่บุตรสาวคนเล็กที่น่ารักซึ่งอยู่ต่อหน้าเขาเวลานี้กลับวิสัยทัศน์สั้นนัก

        เมื่อไรกันที่สาวน้อยคนหนึ่งถูกเลี้ยงจนกลายเป็นเด็กที่มีความคิดตื้นเขินเช่นนี้ไม่เพียงแต่ขี้โมโหเอาแต่ใจนี่ถึงกับแอบเก็บเทียบเชิญของถงเอ๋อร์มาซ่อนไว้

        “นายท่านฉงเอ๋อร์ยังไม่รู้ความมิได้ตั้งใจทำเช่นนั้นจริงๆจะต้องมีใครเสี้ยมสอนชี้นำอยู่เบื้องหลังเป็นแน่มิเช่นนั้นนางจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร”ฉิงอี๋เหนียงคิดไม่ถึงว่าพอตรวจสอบไปตรวจสอบมาเรื่องนี้จะโยงมาถึงตัวโม่เสวี่ยฉงได้คราวนี้ก็ยืนไม่อยู่รีบคุกเข่าลงข้างโม่เสวี่ยฉงขอร้องให้นาง

        “ยังกล้ามาพูดอีกดูบุตรสาวคนดีที่เจ้าสั่งสอนมาแม้แต่สถานะสูงต่ำ บุตรภรรยาบุตรอนุยังไม่รู้จักแยกแยะตัวเป็นแค่บุตรอนุยังกล้ามาระรานถงเอ๋อร์ผู้เป็นบุตรสาวภรรยาเอกเช่นถงเอ๋อร์เท่านั้นจึงจะมีคุณสมบัติไปร่วมงานได้หากให้บุตรสาวอนุภรรยาเล็กๆคนหนึ่งไปก็มีแต่จะขายหน้าข้าเปล่าๆดังนั้นจงอย่าฝันเฟื่อง”โม่ฮว่าเหวินด่าทอด้วยน้ำเสียงดุดันรู้สึกผิดหวังในตัวบุตรสาวผู้นี้เป็นที่สุด

        “ท่านพ่อปีที่แล้วพี่หญิงใหญ่ยังไปร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาได้เลยหากพี่หญิงใหญ่ไปได้แล้วเหตุใดฉงเอ๋อร์จึงไปไม่ได้เล่าต่างก็เป็นบุตรอนุกันทั้งนั้นไฉนจึงมีแบ่งแยกสูงต่ำอันใดอีกอีกอย่างพี่หญิงสามก็เพิ่งเข้ามาเมืองหลวงไปร่วมงานเลี้ยงแบบนั้นนางหรือจะรู้ว่าต้องระวังอันใดบ้างไม่สู้ให้ฉงเอ๋อร์ไปดีกว่ายังพอช่วงชิงความโดดเด่นมาให้ท่านพ่อได้บ้าง”โม่เสวี่ยฉงหวาดผวาจนหน้าซีดแต่กลับร้องไห้เถียงคอเป็นเอ็นไม่ยอมปล่อยวางเรื่องงานเลี้ยงชมบุปผา

        “เจ้าลูกอกตัญญูยังกล้าเถียงอีกหรือช่างกำแหงนัก เด็กๆมาพาตัวคุณหนูสี่ไปขังที่ห้องเก็บฟืน”โม่ฮว่าเหวินโกรธจนตัวสั่นเส้นเลือดที่ขมับตุบเต้นจนแทบกระโดดออกมา

        หญิงรับใช้อาวุโสสองคนเข้ามาคุมตัวโม่เสวี่ยฉง

        “ท่านพ่อ…ท่านพ่อ...ครั้งหน้าลูกไม่กล้าอีกแล้วต่อไปไม่ทำอีกแล้ว”เมื่อแลเห็นสีหน้าเกรี้ยวกราดของผู้เป็นบิดายามนี้โม่เสวี่ยฉงจะกล้าเอ่ยสิ่งใดอีกคุกเข่าตัวสั่นเทิ้มอยู่ที่พื้นละล่ำละลักร้องขอให้ละเว้นโทษเสียงดังลั่น

        “ครั้งหน้า?เจ้ายังจะมีครั้งหน้าอีกหรือ”โม่ฮว่าเหวินสะบัดแขนเสื้ออย่างแรงหมุนตัวก้าวเท้าฉับๆ เดินออกไปไม่นำพาต่อโม่เสวี่ยฉงที่ร้องไห้ถูกลากตัวตัวออกไปอยู่ด้านหลังอีกบุตรสาวคนนี้ทำให้เขารู้สึกผิดหวังเสียใจอย่างยิ่งหมิ่นเอ๋อร์รู้เรื่องเป็นผู้ใหญ่เฟิงเอ๋อร์ก็เป็นบุตรชายคนเดียวถงเอ๋อร์ถูกทิ้งไว้เมืองอวิ๋นเฉิงมีแต่ฉงเอ๋อร์ที่เป็นลูกคนสุดท้องปรกติจะกระเง้ากระงอดเอาแต่ใจอย่างไรก็มีแต่คนโอ๋คนตามใจใครจะคิดว่านางจะกลายเป็นเด็กนิสัยแบบนี้ไปโดยไม่รู้ตัว

        นิสัยแบบนี้มีแต่จะก่อหายนะในใจเขาคิดมานานแล้วว่าจะกำหนดการหาคู่ครองที่เหมาะสมให้โม่เสวี่ยฉงเสียทีแต่เขาไม่ต้องการตระกูลที่สูงส่งมั่งคั่งมากนักด้วยนิสัยเช่นนี้หากแต่งเข้าตระกูลแบบนั้นไม่เพียงแต่จะพาตนเองให้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเท่านั้นอาจจะชักนำหายนะมาสู่ครอบครัวอีกด้วย

        ...

        ภายในเรือนชิงเวย

        “คุณหนูนายท่านไปด่าทอฟางอี๋เหนียงถึงเรือนหลีหวาต่อมากลับกล่าวว่าเรื่องนี้คุณหนูสี่เป็นคนทำจะว่าไปแล้วก็น่าแปลกจริงๆแม้ว่าคุณหนูสี่จะไม่ค่อยฉลาดนักแต่กลับทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรกันหนอ”โม่เหอนำเรื่องที่ตนเองไปได้ยินมาเล่าให้โม่เสวี่ยถงฟังอย่างออกท่าทางแต่ก็ไม่ลืมสะกิดโม่หลันซึ่งอยู่ข้างๆให้นางอธิบายแทนตนเอง

         โม่เสวี่ยถงนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งโม่อวี้กำลังประทินผิวให้นางอยู่พอฟังความจากโม่เหอแล้วริมฝีปากก็คลี่ยิ้มเยาะหยันบางๆฟางอี๋เหนียงแสดงท่าทางยอมจำนนออกมาแล้วจริงๆ

        “คุณหนูสี่เป็นคนโง่งมเกรงว่าคงถูกฟางอี๋เหนียงกับคุณหนูใหญ่หลอกใช้เป็นเครื่องมือกระมังนี่คือที่ไหนกันเล่าฟางอี๋เหนียงเป็นคนควบคุมทุกอย่างต่อให้คุณหนูสี่เหิมเกริมเพียงใดหากนางสามารถนำเทียบเชิญออกมาได้โดยไม่มีฟางอี๋เหนียงคอยหนุนอยู่เบื้องหลังสิถึงจะเป็นเรื่องแปลกต่อมากลับบอกว่าทำหายหาไม่เจอคุณหนูใหญ่เตรียมเสื้อผ้าอาภรณ์ไว้นานแล้วเช่นนี้ยังไม่กระจ่างอีกหรือว่าผู้ที่ต้องการไปร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาแท้จริงแล้วคือคุณหนูใหญ่นายท่านก็ช่างกระไรทำไมมองไม่เห็นเรื่องราวเหล่านี้”

        โม่อวี้เบ้ปากกล่าวอย่างไม่พอใจนางมองดูด้วยสายตาคนนอกอีกทั้งยังรู้จักฟางอี๋เหนียงเป็นอย่างดีไหนเลยจะคิดไม่ได้ว่าเรื่องนี้ต้องมีฟางอี๋เหนียงชักใยอยู่เบื้องหลัง 　

        แต่ทั้งฟางอี๋เหนียงและคุณหนูใหญ่ยังเพียรแสดงท่าทีว่าตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์ถูกปรักปรำอย่างไม่ละอายช่างน่าโมโหจริงๆ

        “มิน่าเล่าข้าจึงรู้สึกแปลกๆที่แท้โม่อวี้ เจ้าก็ดูออกด้วย!”พอโม่เหอได้ยินเช่นนั้นดวงตาพลันสว่างวาบกระจ่างใจโดยพลันว่าเพราะเหตุใดตอนที่ตนเองได้ยินเรื่องนี้จึงรู้สึกตะขิดตะขวงใจบางอย่างพอโม่อวี้ตีแผ่ความจริงของเรื่องออกมาบัดนี้ก็ย่อมกล่าวยกย่อง

        พวกนางเติบโตมาพร้อมกันตั้งแต่เด็กปรกติก็ไม่เคยเห็นว่าใครจะชื่นชมนับถือใครพอโม่เหอเอ่ยปากขึ้นมาเวลานี้ก็ทำให้โม่อวี้รู้สึกว่าตนเองมีประโยชน์จึงปรายตามองยิ้มอย่างลำพองใจกล่าวว่า“ทีหลังมีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องไปถามโม่หลันแล้วมาถามข้าก็ได้ อย่างเจ้าน่ะนะมีเรื่องให้ข้าต้องชี้แนะอีกเป็นกองพะเนิน”

        “เชอะ!เจ้านี่ชมเข้าหน่อยไม่ได้เลยคุณหนู...ดูสิเจ้าคะโม่อวี้รังแกบ่าวอีกแล้วไม่เห็นคุณหนูจะจัดการนางบ้างเลย”พอเห็นโม่อวี้อวดโอ่ด้วยความลำพองใจโม่เหอก็ทนมองไม่ได้วางกาน้ำชาในมือลงก่อนกล่าวอย่างฉุนเฉียว

        “หากคุณหนูจะจัดการย่อมจัดการเจ้านั่นแหละดูตัวเองสิ ก็แค่สาวใช้คนหนึ่งเหมือนกันยังกล้ามาชี้นำคุณหนูอีกคิดว่าตนเองเป็นคุณหนูใหญ่หรืออย่างไร”โม่อวี้ก็ไม่ยอมคนเช่นกันยิ้มเยาะตีฝีปากโต้กลับนางปล่อยผมของโม่เสวี่ยถงลงเตรียมพาคุณหนูของตนเข้านอน

        “คุณหนูไม่ได้รู้เห็นอะไรกับพวกเจ้าเสียหน่อยเอาล่ะ อย่าทะเลาะกันเลยพรุ่งนี้คุณหนูยังต้องเข้าวังอีกนะ”โม่หลันหัวเราะแล้วห้ามปรามสองคนไม่ให้ทะเลาะกันในขณะที่นำอาภรณ์ที่สวี่เหล่าไท่จวินเตรียมมาให้แขวนไว้ด้านข้างเครื่องประดับศีรษะก็วางไว้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอาภรณ์ชุดนั้นกับเครื่องประดับล้วนเป็นชุดเดียวกันไม่ดูฉูดฉาด แต่ก็ไม่เรียบจนจืดชืดกำลังพอเหมาะพอดี

        “เอาล่ะๆข้าเป็นผู้ใหญ่ใจกว้างไม่เอาเรื่องกับเจ้าก็ได้”โม่เหอย่นจมูกมองโม่อวี้อย่างยั่วยุแต่แล้วตนเองกลับหัวเราะออกมาก่อนสองสามวันมานี้พวกนางต่างอารมณ์ดีพอคิดถึงว่าฟางอี๋เหนียงถูกนายท่านสั่งสอนก็รู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง

        ช่วยคลายความคับข้องใจได้ดีนัก!

        “พวกเจ้าคิดว่าวันนี้ฟางอี๋เหนียงถูกกำราบแล้วจะพลิกตัวกลับขึ้นมาไม่ได้จริงๆหรือ” โม่เสวี่ยถงทอดกายนอนลงเส้นผมยาวสลวยแผ่คลุมหมอนหนุนขับดวงหน้าให้แลดูขาวผ่องราวกับหยกขาวนางมองสาวใช้ประจำตัวสองสามคนที่อยู่ข้างกายด้วยสีหน้าอาบรอยยิ้มบางๆ

        นับตั้งแต่มีชีวิตขึ้นมาใหม่ยามนอนนางไม่ชอบเกล้าผมขึ้นด้วยรู้สึกว่าแบบนั้นทำให้ตนเองรู้สึกอึดอัด

        “แล้วไม่ใช่อย่างนั้นหรือเจ้าคะคุณหนู”โม่อวี้กำลังจะดึงผ้าแพรมาคลุมให้พอได้ยินคำถามของนางก็ชะงักกล่าวอย่างตกตะลึง

        “โม่เหอก็กล่าวอยู่ไม่ใช่หรือว่าท่านพ่อด่าทอฟางอี๋เหนียงไปยกใหญ่แต่สุดท้ายกลับพบว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนางแม้ว่าท่านพ่อจะมิได้กลับไปหาฟางอี๋เหนียงอีกก็ย่อมรู้สึกละอายใจต่อนางอยู่บ้างฟางอี๋เหนียงจะต้องฉวยใช้ประโยชน์จากจุดนี้แน่นอน”ดวงตาของโม่เสวี่ยถงทอประกายวิบวับยิ้มกล่าวอย่างอ่อนโยน

        “คุณหนูหมายความว่าฟางอี๋เหนียงจะใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ไปร่ำไห้ร้องทุกข์ให้นายท่านใจอ่อนหรือเจ้าคะ”โม่หลันเป็นสาวใช้ที่ฉลาดที่สุดมาแต่ไหนแต่ไรพริบตาเดียวก็คิดถึงจุดสำคัญของเรื่องได้นางหยุดมือที่ง่วนจัดเตรียมของอยู่แล้วเอ่ยถามทันใด

        “ฟางอี๋เหนียงเป็นคนฉลาดหลักแหลมและพี่หญิงใหญ่ของข้าก็จะช่วยเหลือนางสุดกำลังไม่ช้าท่านพ่อก็นึกถึงเรื่องนี้ได้ฟางอี๋เหนียงที่ต้องมารองรับอารมณ์โดยไม่รู้อิโน่อิเหน่จึงกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ไม่ได้รับความยุติธรรม”โม่เสวี่ยถงกล่าวพลางยิ้มเยาะสองสามวันนี้โม่เสวี่ยหมิ่นจะต้องคิดหาวิธีลวงให้บิดาไปเรือนหลีหวาถึงเวลานั้นก็ให้ฟางอี๋เหนียงร้องไห้คร่ำครวญอย่างน้อยเนื้อต่ำใจที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมไม่แน่อาจจะได้รับการปล่อยตัวออกมาจากเรือนหลีหวาก็เป็นได้

        “แล้วอย่างนี้พวกเราจะทำอย่างไรเจ้าคะคุณหนู”โม่อวี้เอ่ยถามอย่างร้อนใจเมื่อนึกถึงอันตรายที่อาจเกิดจากเรื่องนี้

        หากฟางอี๋เหนียงถูกปล่อยตัวออกมาย่อมจะหาทางจัดการกับคุณหนูแน่นายท่านเพิ่งขังนางไม่กี่วันยังไม่เจ็บไม่คันสุดท้ายเรื่องก็จะจบลงแบบไม่ถึงที่สุดเหล่าบ่าวไพร่ไหนเลยจะดูไม่ออกหากฟางอี๋เหนียงได้รับความโปรดปรานจากนายท่านชีวิตในภายภาคหน้าของคุณหนูก็ย่อมลำบากยากเข็ญยิ่งกว่าเดิม

        “ไม่เป็นไรท่านพ่อไม่ปล่อยนางออกมาหรอก”โม่เสวี่ยถงหาววอดพึมพำประโยคสุดท้ายก่อนจะหลับตาลงดวงหน้าเล็กจ้อยที่งดงามไร้เดียงสาเผยรอยยิ้มอ่อนๆไม่เย็นชา เห็นแล้วทำให้คนรู้สึกอบอุ่นไม่เหมือนกับรอยยิ้มที่ทำให้คนหนาวสะท้านจากภายในออกมาภายนอกเช่นเมื่อก่อนหน้านี้

        เมื่อเห็นโม่เสวี่ยถงหลับตาลงแล้วสาวใช้ทั้งสามก็ถอยออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

        ทันทีที่ออกมานอกห้องโม่เหอก็อดใจไม่ไหวชี้เข้าไปในห้องแล้วกล่าวอย่างร้อนใจ“คุณหนู...”

        “เอาล่ะโม่เหออย่าพูดอะไรเลยคุณหนูย่อมมีแผนการในใจแล้วพวกเราแค่รับคำสั่งและทำตามก็พอ”โม่หลันกล่าวตัดบทด้วยรอยยิ้มจากการติดตามข้างกายอย่างใกล้ชิดในช่วงเวลาที่ผ่านมาเห็นการดำเนินงานของคุณหนูทั้งเฉลียวฉลาดและลุ่มลึกปานนี้มีตรงไหนที่คล้ายกับสตรีอ่อนแอไร้ความสามารถอย่างเมื่อก่อนบ้าง

        คุณหนูหาวิธีออกจากเมืองอวิ๋นเฉิงกลับมาเมืองหลวงได้ทำลายแผนการของคุณหนูใหญ่ที่หน้าประตูเมืองจงใจซ้อนแผนใส่เข็มหนอนไหมสวรรค์เข้าไปในอาภรณ์ที่ฟางอี๋เหนียงเตรียมไว้ให้ทำให้ฟางอี๋เหนียงต้องถูกกักบริเวณมีเรื่องไหนที่มิได้แสดงว่าคุณหนูเป็นผู้มีความคิดล้ำลึกอีกบ้างนางไม่ใช่โม่เสวี่ยถงผู้ขลาดเขลาไร้ประโยชน์ในวันวานอีกแล้วเช่นนั้นจะมีเหตุผลใดที่จะไม่เชื่อถือคุณหนูอีกเล่า

        “แต่ว่าพวกเราก็คงต้องกล่าวเตือนด้วยกระมัง”โม่เหอหน้ามุ่ย

        “เตือนย่อมต้องเตือนแต่ไม่อนุญาตให้กระทำสิ่งใดโดยพลการอันอาจเป็นเหตุให้คุณหนูเสียแผนได้”รอยยิ้มบนใบหน้าของโม่หลันพลันหายไปกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “ข้าไม่ทำให้คุณหนูเสียเรื่องหรอกน่าคุณหนูฉลาดขนาดนั้นไหนเลยจะให้ข้าทำเสียเรื่องได้”โม่เหอหน้ายู่ด้วยความไม่พอใจแต่ก็ยังรับคำ

        “เจ้ารู้ว่าคุณหนูเฉลียวฉลาดแล้วยังจะไปวิตกอะไรแทนคุณหนูอีกเล่าคุณหนูบอกแล้วว่านายท่านไม่ปล่อยฟางอี๋เหนียงออกมาก็ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน”ยามนี้โม่อวี้เชื่อมั่นในแผนการของโม่เสวี่ยถงเป็นอย่างยิ่งกระดกมุมปากขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ตระหนกไปกับคำพูดเมื่อครู่ของโม่เหอ

        ก็คุณหนูบอกแล้วว่าไม่มีเรื่องอย่างไรเล่า!

        ครานี้โม่เหอจึงยิ้มออกรับของจุกจิกมาจากมือของโม่หลันขณะที่คิดจะหยิบอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยออกมามือก็หยิบขวดหยกขาวใบหนึ่งมาพลิกดูแล้วเอ่ยถาม “นี่เป็นของผู้ใดขวดดีๆ แบบนี้จะทิ้งขว้างมั่วซั่วได้อย่างไร”

        “ไม่รู้สิขวดนี้ดูสวยดีจริงๆ”โม่อวี้เปิดฝาออกดมกลิ่นอย่างไม่ตั้งใจ“หอมจริงๆ”

        “เจ้าอย่าหยิบไปมั่วซั่วอีกประเดี๋ยวก็เอาไปเก็บในห้องให้คุณหนูอย่าให้หายเล่าช่วงนี้คุณหนูกำลังทดลองยาสมุนไพรไม่แน่อาจจะได้ใช้”โม่หลันกล่าวโดยมิได้เงยหน้าขึ้นมอง

        “ได้เดี๋ยวข้าจะเอาไปวางไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้งของคุณหนูถึงเวลาใช้สอยจะได้สะดวกหน่อย”