ตอนที่ 3
ของวิเศษที่ติดตัวมา
เมื่อรู้ว่าตัวเองได้ย้อนเวลามาไม่รู้ว่าจะได้กลับไปยังที่จากมาเหรอไม่และไม่รู้อีกนั่นแหละว่าโลกนั้นเขาได้ตายไปแล้วเหรอเปล่าถ้าหากชีวิตในโลกนั้นเขากลายเป็แค่ิญญางั้นก็ใช้ชีวิตอยู่ในโลกใหม่นี่แหละ
ไป๋เหออยากเดินสำรวจความเป็ไปมาของคนพื้นที่เขากลับรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้มายืนในจุดนี้ เขาเดินออกร้านนี้เข้าร้านโน้นตามประสาคนไม่เคยพบเคยเจอสร้างความสับสนงุนงงหนักให้แก่บ่าวรับใช้ที่เดินตามติดๆ
“นายน้อยเป็อะไรไปอย่างกับคนละคนท่านทำเหมือนกับไม่เคยเจอของพวกนี้”
“เ้าก็น่าจะรู้นี่ว่าข้าโดนทำร้ายมาอาจจะลืมไปบ้างและถ้าหากวันนี้ข้าเปลี่ยนไปเหมือนอย่างคนละคนเ้าก็ไม่ต้องแปลกใจคิดเสียว่าข้าเป็คนใหม่แล้วกัน”
อู๋เจ๋อเมื่อลองคิดดูดีดีเป็นายน้อยคนปัจจุบันก็ดีเหมือนกันเขารู้สึกว่านายน้อยคนปัจจุบันมีอะไรบางอย่างทำให้เขารู้สึกได้ว่าตระกูลเฉินกำลังจะกลับมาดีขึ้นเร็วๆ นี้และนายน้อยผู้เกิดใหม่นี้ทำให้เขาแปลกใจหลายอย่างไม่ว่าอารมณ์ที่เปลี่ยนไปหรือนิสัยที่เปลี่ยนแปลงนั่นกลับทำให้เขารู้สึกดีมากที่นายน้อยเปลี่ยนเช่นนี้
ในระหว่างที่สองนายบ่าวเดินตามถนนอยู่นั้นเสียงซุบซิบนินทาดังแว่วเข้าหูเหมือนพวกนั้นจงใจให้เขาได้ยิน เขาทำทีเป็หยุดนิ่งเพื่อที่จะฟังว่าคนเ่าั้กำลังนินทาอะไรไหน ๆก็จะให้เขารู้แล้วนี่ยืนฟังไปเลยแล้วกัน
“ดูสินายน้อยตระกูลเฉินคนไร้ค่าพึ่งตื่นขึ้นจากการโดนกระทืบจากคุณชายตระกูลหลี่ ทีแรกข้าคิดว่าจะไม่รอดสะอีกที่ไหนได้กลับเดินเล่นอย่างสบายใจ”
“ข้าก็คิดเช่นกันนึกว่าตระกูลเฉินจะไร้ทายาทสืบสกุลแล้ว รอดมาได้ถือว่าดวงดีมาก ๆ”
“ถึงรอดมาได้ครั้งนี้แต่ไม่รู้ว่าครั้งต่อไปจะรอดได้อีกเหรอไม่ดูท่าแล้วสกุลหลี่คงไม่ปล่อยให้มีชีวิตอยู่นานหรอก เมื่อคุณชายตระกูลหลี่หมายปองคุณหนูสกุลหวังยากที่จะปล่อยเื่นี้ไปได้”
“อืมข้าได้ยินมาว่าคุณหนูตระกูลหวังที่เป็คู่หมั้นชายไร้ค่าคนนี้มีฝีมือตอนนี้อยู่ขั้นก่อเกิดขั้นที่6 แถมหน้าตาก็สละสลวยยากหาคนเปรียบได้ ข้าว่านางไม่สนใจชายผู้นี้หรอกเดี๋ยวไม่นานก็คงจะมาถอนหมั้น”
“จริง ข้าก็คิดเช่นนั้นแต่งงานกันไปมีแต่ทำให้ตระกูลหวังขายขี้หน้าเปล่าๆ น่าสมเพชยิ่งดี”
ไป๋เหอได้ยืนฟังจนพอจับใจความได้เขาพอจะรู้เื่ที่เขาโดนทำร้ายมาและไม่คิดว่าคนพวกนั้นจะร้ายกาจเพียงนี้ เพียงเพื่อให้เขาถอนหมั้นกับตระกูลหวังเพราะไม่ยอมจึงได้ทำร้ายหนักปางตายแต่เอาล่ะเมื่อเขารอดมาได้เขาจะต้องล้างแค้นคืนเ้าของร่างนี้แน่เขาจะกอบกู้ตระกูลเฉินไม่ให้ใครมาดูถูก
ไป๋เหอเดินคิดเรื่อยเปื่อยเข้ามาในเรือนจนมาหยุดอยู่ห้องห้องหนึ่งที่เขาไม่รู้ว่าคือห้องของใครเขามองประตูนั้นด้วยความสงสัย
“อู๋เจ๋อนี่ห้องใครเหรอ”
“ห้องนี้เป็ห้องของนายท่าน นายน้อยไม่เคยเข้าห้องนี้อีกเลยหลังจากที่ท่านเสียไปเมื่อ 4 ปีที่แล้วว่าแต่ขนาดห้องนายท่าน นายน้อยยังลืมเหรอขอรับ” นั่นยิ่งทำให้อู๋เจ๋อไม่อยากจะเชื่อสักนิดหากไม่ได้ยินสิ่งที่นายน้อยถามเขาลืมแม้แต่ห้องสำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร
“อย่างงั้นเหรอข้าหลับไปนานก็ลืมเื่อดีตบ้าง แต่ว่าถ้าไม่เคยเข้างั้นวันนี้ข้าจะเข้าไปดูแล้วกันเผื่อจะมีของดีที่ท่านพ่อข้าทิ้งไว้ให้”
“ขอรับ”
บ่าวรับใช้รีบเปิดประตูให้เ้านายและแปลกใจที่ดูเหมือนว่านายน้อยจะไม่คิดมากเื่บิดาที่จากไป ก่อนหน้าที่นายน้อยจะนอนหมดสติไป 7วันก็ยังดูเศร้า การจากไปของนายท่านสร้างความเศร้าโศกอย่างมากไม่คิดเลยว่าวันนี้จะเป็วันที่นายน้อยกล้าเข้าห้องของนายท่านความเศร้าโศกก่อนหน้านั้นดูท่าแล้วนายน้อยคงจะปลงได้หลังตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
ไป๋เหอเดินสำรวจรอบๆ ห้องของบิดาไปเรื่อย ๆห้องที่พ่อของเขานอนอยู่ไม่ได้ใหญ่กว่าห้องเขามากเพียงแต่ห้องนี้กลับมีหนังสือมากมายวางไว้บนชั้นแสดงว่าบิดาของเขานั้นชอบอ่านหนังสือหาความรู้มากและเมื่อคิดว่าในบรรดาหนังสือพวกนี้อาจจะมีเคล็ดลับสุดยอดวิชาอยู่แน่ เขาหันไปหาบ่าวรับใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลังเมื่อคิดอะไรออก
“อู๋เจ๋อพ่อข้าเก่งวรยุทธไหม”
“เอ๊ะนายน้อยทำไมท่านถามคำถามนี้ล่ะนี่ท่านลืมไปแล้วเหรอ ว่านายท่านสำเร็จพลังชั้น์ขั้นที่9 ถือว่าเก่งที่สุดในตระกูลเพราะไม่มีใครอยู่ระดับนี้ได้เลยนอกจากนายท่านเท่านั้น” บ่าวคนสนิทแปลกใจอย่างยิ่งแม้แต่บิดาที่ท่านรักยังคงลืม
“ข้าลืมข้าบอกเ้าแล้วว่ามันเป็ผลมาจากการที่ข้านอนหลับไปอาจกระทบกระเทือนสมองของข้าก็ได้” ชายหนุ่มแสร้งกล่าวเพื่อไม่้าให้อู๋เจ๋อทำหน้างงมากกว่าที่เป็อยู่เขาได้ทำให้บ่าวผู้นี้ประหลาดใจมาหลายเื่แล้ว
“อ๋อ ขอรับ” อู๋เจ๋อไม่อยากจะเชื่อเื่ที่ว่านายน้อยความทรงจำได้หายไปเพราะไม่เคยเจอเื่พวกนี้แต่ทว่าก็ไม่เข้าใจอยู่ดีทำไมนายน้อยถึงลืมได้
“ในห้องพ่อข้าจะต้องมีสุดยอดเคล็ดวิชาลับมากมายใช่ไหม ข้าอยากฝึกมันข้าอยากเก่ง” เมื่อรู้ว่ายุคนี้เขาใช้พลังกันใครมีพลังที่เก่งกว่านั่นคือผู้ชนะ ถ้าหากเขาได้ลองฝึกมันดูเขาก็เก่งไม่ต่างกันและอาจจะแก้แค้นแทนเ้าของร่างเดิมได้
ไป๋เหอหยุดยืนมองดูรอบๆ อมยิ้มกริ่มเมื่อคิดว่าจะต้องเจอของดีที่นี่แน่ ๆ ไหนๆก็อยู่ในโลกนี้แล้วฝึกพลังให้มันเป็เทพไปเลยแล้วกันแค่คิดเขาก็ตื่นเต้นอย่างมาก
“เอ๊ะ นายน้อยท่านไม่เคยสนใจในเื่การต่อสู้เลยเท่าที่ข้ารู้มาครั้งนี้ท่านสนใจที่จะฝึกแล้วเหรอ”
บ่าวรับใช้ถึงกับประหลาดใจเมื่อผู้เป็นายพูดถึงเื่นี้ทั้งที่ผ่านมาเคล็ดลับวิชาหนังสือวรยุทธต่างๆ ที่นายท่านเอามาให้นายน้อยไม่เคยแตะมัน
“เมื่อก่อนข้าอาจไม่สนใจแต่ต่อไปข้าจะต้องเก่งไม่งั้นข้าก็คงจะถูกกระทืบเหมือนเช่นเคยและข้าจะต้องแก้แค้นคนพวกนั้นที่ทำร้ายข้า”
เมื่อนึกถึงคนหยามเกียรติเขาถึงกับกำมือไว้แน่นเพราะความแค้นแทนเ้าของร่างเดิม เขารู้แต่ว่าจะต้องเก่งเท่านั้นถึงจะสามารถเอาชนะคนพวกนี้ได้และลบคำสบประมาทพวกนั้น
“ข้าดีใจที่นายน้อยมีความคิดแบบนี้”
อู๋เจ๋อฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้ฟังนั่นเป็สิ่งที่เขา้าอยากให้นายน้อยทำมาตลอดเคยพูดเคยขอร้องให้ทำแต่นายน้อยปฏิเสธท่าเดียวแต่มาบัดนี้ดูท่าแล้วนายน้อยเปลี่ยนไปจริงๆ นั่นจะส่งผลดีกับตระกูลรวมทั้งนายน้อยด้วย
“เอ๊ะที่ผ่านมาข้าไม่ได้เื่อย่างนั้นเลยเหรอ” ชายหนุ่มแสร้งถามคนที่มีโอกาสอย่างเ้าของร่างเดิมนั้นใยถึงไม่คว้าโอกาสอันดีนั้นไว้ถ้าหากเขาเก่งวิชาป่านนี้ก็คงไม่ต้องโดนรังแก
บ่าวรับใช้ถึงกับหน้าเจื่อนเล็กน้อยเมื่อได้เห็นใบหน้าดุของเ้านาย แต่ก็รวบรวมความกล้าเอ่ยสิ่งที่อยู่ภายในใจ “เอ่ออย่าว่าข้าเลยนะขอรับ เมื่อก่อนท่านไม่ได้เื่จริง ๆท่านเป็คนเกียจคร้านที่สุดแม้แต่วรยุทธท่านก็ไม่มีนายท่านพยายามให้ท่านสนใจแต่ท่านกลับเฉยเมยไม่ยอมท่าเดียว”
“อืม แล้วข้าจะเป็คนใหม่ให้เ้าดูว่าแต่ตอนนี้เ้าช่วยข้าหาหนังสือสอนวรยุทธเถอะข้าจะได้รีบฝึกรีบเก่งขึ้น” เขาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปยังไงเขาจะต้องเก่งให้ได้ให้เร็วที่สุดเพื่อความสำเร็จของตนเองและแก้แค้นให้กับเ้าของร่างเดิมที่ไม่เอาไหนและสิ่งสำคัญก็คือเขาอยากรู้ว่ามันฝึกยังไงแล้วเขาสามารถปล่อยพลังได้จริงไหม
“ขอรับ”
ใบหน้าจริงจังตอนพูดทำให้บ่าวรับใช้ถึงกับดีใจที่นายน้อยเปลี่ยนไปเป็คนละคนนั่นถือว่าเป็เื่ที่น่ายินดีมาก
ในระหว่างที่นายบ่าวกำลังวุ่นอยู่กับการหาหนังสืออยู่นั้นมีดวงไฟเล็กๆ ลอยละลิ่วผ่านหน้าไป๋เหอไป เขามองตามดวงไฟนั้นก่อนจะเห็นมันวิ่งเข้าผนังห้องทำให้เขาประหลาดใจอย่างมากว่าเกิดอะไรขึ้นเขาไม่นิ่งนอนใจหรือมีความกลัวสักนิดกลับแปลกใจเสียมากกว่าจึงเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงที่ดวงไฟวิ่งเข้าไปแล้วใช้ฝ่ามือผลักมันเข้า ปรากฏว่าผนังที่ปิดสนิทที่กดลงไปเมื่อกี้มันเด้งออกมาราวกับเป็ลิ้นชักเผยให้เห็นภายในช่องที่มีขนาดไม่ใหญ่มากข้างในนั้นปรากฏมีหนังสืออยู่เล่มหนึ่งเขาหยิบมันออกมาดูก็ต้องแปลกใจเมื่อได้เห็น
“อะไรกัน!หนังสือเล่มนี้ที่ลุงคนนั้นให้ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่และทำไมมันถึงถูกซ่อนไว้ นี่มันอะไรกันลุงคนนั้นที่เหมือนท่านอาและหนังสือเล่มนี้ที่ท่านพ่อเก็บไว้” ไป๋เหอนึกแปลกใจที่มาพบมันที่นี่อีกทั้งที่เขาได้มันจากโลกปัจจุบันจากชายชราที่หน้าตาเหมือนท่านอาแต่คนที่เก็บหนังสือเล่มนี้ไว้กลับเป็บิดาของเขาแทนทำให้ชายหนุ่มถึงกับงุนงงไม่ใช่น้อย
“นายน้อยหาเจอแล้วเหรอขอรับของดี” อู๋เจ๋อรีบวิ่งมาดูสิ่งที่อยู่ในมือพร้อมกับมองท่าทีที่ดูแปลกไปของเ้านายหนุ่ม
“ใช่ข้าหาเจอแล้วหนังสือเล่มนี้ที่ข้าเคยเห็นมันมาก่อน”
บ่าวรับใช้ไม่รู้ว่านายน้อยเคยเจอที่ไหน เล่มนี้เขาก็ไม่เคยเห็นมันมาก่อนพึ่งเห็นก็วันนี้และพอมองเข้าไปด้านในเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นอีกสิ่งหนึ่งอยู่ในนั้นด้วย
“เอ๊ะ! นายน้อยมีกระบี่ไม้เล่มหนึ่งอยู่ในนั้นด้วย”
ไป๋เหอหยิบมันออกมาดูมองสำรวจพลิกไปพลิกมาความยาวของมันเท่ากับฝ่ามือมีขนาดเล็กเท่ากับตะเกียบอันหนึ่งมันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว่ามันวิเศษอะไรเลยเหมือนถือกิ่งไม้เท่านั้น
“มันก็เป็กระบี่ไม้แกะสลักธรรมดานะไม่ได้วิเศษอะไรว่าแต่ทำไมท่านพ่อถึงเอามาซ่อนไว้พร้อมกับหนังสือเล่มนี้ด้วย”ไป๋เหอไม่เข้าใจเหตุใดกระบี่ไม้เล่มนี้ถึงมาอยู่ในลิ้นชักที่นี่ด้วยราวกับว่ามันเป็ของสำคัญอย่างมากทั้งที่เขาก็เห็นว่ามันก็เป็แค่ไม้ธรรมดาเท่านั้น
“นั่นสิขอรับข้าก็มองว่ามันเป็แค่กระบี่แกะสลักธรรมดา”
ทั้งเ้านายและบ่าวรับใช้ถึงกับคิดไม่ออกว่าว่ามันมีความสำคัญอะไรจ้องมองมันหาความวิเศษในตัวแต่ก็ไม่พบระหว่างที่ต่างคนต่างครุ่นคิดอยู่นั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นพวกเขาถึงกับหันไปมองพร้อมกัน
“กระบี่เล่มนี้ไม่ใช่ไม้ธรรมดาแต่เป็กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ที่เกิดมาพร้อมกับตัวเ้ามันมีพลังอยู่ในนั้นเพียงแต่เ้ามองไม่เห็นแสงวิเศษของมันเพราะเ้าไม่มีวรยุทธ”
เจียวฉือเดินเข้ามาเงียบๆ ั้แ่ตอนไหนสองนายบ่าวไม่รู้ได้แต่เมื่อบอกว่าเป็กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ที่ติดตัวมาั้แ่เกิดทำให้เขาถึงกับตาลุกวาวเป็ประกาย
“อะไรนะ!! เกิดมาพร้อมกับข้าอย่างนั้นเหรอนี่ตัวข้ามีพร์แบบนี้ด้วยเหรอ”
ไป๋เหอหัวเราะชอบใจนึกแปลกใจว่าของดีแบบนี้ทำไมคนเก่าถึงไม่รับมันไว้และฝึกฝนมันให้ดีถ้าเ้าของร่างเดิมมีวรยุทธป่านนี้ก็คงไม่โดนฝ่ายโน้นหยามเกียรติแน่แต่ถ้าชายผู้นั้นไม่ตายลงเขาก็คงจะไม่ได้มายืนอยู่ในจุดนี้อาจจะเป็พรหมลิขิตที่กำหนดให้เขามายังโลกนี้แน่
“นี่จำไม่ได้เหรอ พ่อของเ้าได้มอบมันให้เ้าแล้วเพียงแต่เ้าปฏิเสธที่จะรับมันบอกว่าการฝึกวรยุทธไม่ใช่สิ่งที่้าพ่อของเ้าก็เลยไม่คิดบังคับ”
เจียวฉือไม่คิดว่าหลานชายจะหลงลืมขนาดนี้ไปได้เื่แบบนี้ไม่น่าจะลืมได้เกิดอะไรขึ้นเหรออาจจะเป็สมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนักเหรอเปล่าถึงได้ลืมไปได้ ถ้าหากเป็เช่นนั้นเขาต้องตามหมอมาดูอาการสักหน่อยรีบแก้ไขก่อนที่จะสายเกินไป
“เอาละงั้นครั้งนี้ข้าขอคืนแล้วกันมันต้องมีประโยชน์กับข้าแน่ถ้าข้าใช้มันเป็” ไป๋เหอกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้นมองดูมันราวกับว่ามันเป็ของสำคัญที่เขาต้องรักษาดูแลอย่างดี
“ดีดีมากข้าดีใจที่เ้าคิดได้ที่จะเริ่มกอบกู้ชื่อเสียงตระกูลอีกครั้ง” เจียวฉือเห็นแววมุ่งมั่นของหลานชายเขากลับยินดีอย่างยิ่งที่เขาเปลี่ยนไปเป็คนละคนนั่นทำให้เขามีความสุขอย่างมาก
29K
