ตอนที่ 2 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (5)
ท่านชายอันหนิงยังคงกดเขาไว้ให้หมอหลวงมาตรวจยืนยันว่าไม่เป็อะไรแล้วจึงผละออก ก่อนจะตักเตือนเหอหรง “หมอหลวงบอกว่าเ้าเป็หวัดนิดหน่อยและไม่ได้พักผ่อนดีๆ ทั้งยังถูกกระตุ้น เ้านี่ปะไร ไม่รู้ว่าตัวเองร้อนหนาวเลยหรือ เหตุใดจึงไม่เติมถ่านให้มากหน่อย”
“เป็ความผิดของลูก ลูกอกตัญญูทำให้เตียเตียเป็กังวลแล้ว” เหอหรงเห็นผู้าุโเป็กังวลเพราะเขาจึงรู้สึกผิดอยู่บ้าง สายตากวาดมองรอบห้องไม่เห็นเหยียนเจ๋อ “เหยียนเจ๋อเล่าขอรับ”
ท่านชายอันหนิงยิ้มเย็นกล่าวว่า “ตากแดดอยู่นอกเรือนโน่น ในเมื่อเขาล่วงเกินเ้าก็ย่อมให้เ้าจัดการ เ้าจะได้ระบายโทสะด้วย”
เขาอยู่ในหมู่บ้านได้รับข่าวว่าเหอหรงโมโหจนเป็ลมจึงรีบวางบัญชีในมือขี่ม้าไวกลับจวนโหว ในใจนึกชังเหยียนเจ๋อเป็ที่สุด ข่มอารมณ์ไม่ไล่เหยียนเจ๋อนั่นออกไปเพราะอยากให้เหอหรงได้ระบายโทสะก่อน
เหอหรงพลันผุดประกายความคิดอันยอดเยี่ยมขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง ใช่แล้ว เขายังมีเหยียนเจ๋อที่สามารถใช้ได้!
อี้อวิ๋นเฟยมีใจให้กับจี้อู๋โยว เขากับคนผู้นั้นผูกสัมพันธ์กันจนนับได้ว่าเป็พี่น้อง หากคนผู้นั้นมีความคิดไม่เข้าทีกับเขาจะทำอย่างไร
แต่เหยียนเจ๋อไม่มี! นี่คือองค์ชายห้าที่เร่ร่อนท่ามกลางชาวบ้านในงานเขียนต้นฉบับเชียวนะ!
แม้ในเนื้อเื่บอกว่าเขาตกน้ำแล้วสถานะจึงเปิดเผย แต่ตอนนี้คนยังอยู่นี่นา เแค่จ้องเขาไว้ให้ดีก็พอแล้ว
ระหว่างพวกเขาคือความสัมพันธ์แบบผู้มีพระคุณ เพียงเขาหาโอกาสคุยกับเหยียนเจ๋อให้ชัดเจน ช่วยเหลือเหยียนเจ๋อให้ขึ้นครองราชย์เป็ฮ่องเต้แล้วแอบขอให้เหยียนเจ๋อเขียนโองการแต่งตั้งเขาเป็ฮองเฮาอย่างลับๆ รอระบบตัดสินว่าเขาทำภารกิจสำเร็จค่อยคืนตำแหน่งให้เหยียนเจ๋อก็ได้มิใช่หรือ
ทั้งรับประกันความปลอดภัยในบุคลิกภาพและร่างกายบนโลกนี้ของเขา ทั้งยังช่วยให้เขาทำภารกิจสำเร็จ และยังไม่ทำให้การหาคู่ครองและขึ้นเป็ฮ่องเต้ของเหยียนเจ๋อล่าช้าอีก
แผนการสมบูรณ์แบบ! ยิงศรดอกเดียวได้นกหลายตัว!
เหอหรงยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าเข้าท่า ในใจปริ่มเปรมจนดอกไม้ผลิบาน กระทั่งนับถือตัวเองที่ผุดความคิดนี้ออกมาได้
เหอหรงรีบบอกกับท่านชายอันหนิงว่า “เตียเตีย ข้ามีเื่ต้องปรึกษาท่าน ให้พวกเขาออกไปก่อนเถอะขอรับ”
ท่านชายอันหนิงโบกมือไล่คนรับใช้ออกไป “เกอเอ๋อร์พูดมาได้เลย ไม่ว่าเื่ใดเตียเตียก็จัดการให้เ้าได้ทั้งนั้น”
เขาคิดว่าเหอหรงอยากจัดการเหยียนเจ๋อ จวนเหวินจงโหวจะจัดการชาวบ้านคนเดียวไม่ได้เชียวหรือ แค่โทษสังหารบุคคลในตระกูลขุนนางกับบุกรุกจวนโหวสองข้อหานี้ก็เพียงพอให้เขามีโทษปะาแล้ว
“เตียเตีย ข้าอยากถอนหมั้นกับอี้อวิ๋นเฟยขอรับ!”
“โฮสต์บ้าไปแล้วหรือครับ” 2333 กรีดร้อง “นี่เป็ตัวละครหลักชายที่ระบบแนะนำให้นะ ในเนื้อเื่ก็ดำเนินการปูเื่ให้เขามีสายใยความรู้สึกกับท่านแล้ว!”
เหอหรง “...” ก็เพราะมีสายใยความรู้สึกถึงได้น่ากลัวอย่างไรล่ะ!
เขาเป็ผู้ชายแท้ๆ ไม่้าสายใยความรู้สึกกับผู้ชายอีกคนหรอกนะ!
ท่านชายอันหนิงมองเขาอย่างลึกล้ำ “ในที่สุดเ้าก็เข้าใจแล้ว ข้าบอกกับเ้านานแล้วว่าอี้อวิ๋นเฟยมิใช่คนดี เ้ากลับไม่ยอมฟัง วันนี้เหตุใดปุบปับถึงคิดได้เล่า”
เหอหรงอึ้ง ไม่ใช่ว่าทั้งสองสกุลก็เห็นด้วยกับงานแต่งนี้หรือ แล้วเหตุการณ์ในตอนนี้คืออะไร
เหอหรงอึกอักบอก “นั่น นั่นก็ ไม่ใช่ปุบปับนักหรอกขอรับ...”
2333 ก็อึ้งเช่นกัน “ในเนื้อเื่ที่วางไว้แล้วตอนนี้ไม่ใช่ว่าทุกคนสนับสนุนการแต่งงานของอี้อวิ๋นเฟยกับจี้อู๋โยวหรอกหรือ”
เหอหรงมีการคาดเดาในใจ ต้นฉบับดำเนินเื่ในมุมของจี้อู๋โยวเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีปมลับอื่นซุกซ่อน
อีกทั้งเดิมทีนี่ก็เป็โลกที่เนื้อเื่ไม่สมบูรณ์เื่หนึ่ง ภายหลังจะพัฒนาต่อไปอย่างไรก็ยังไม่แน่นอน ยังต้องให้เขามาเติมเต็ม
ดูท่าเพียงยึดตามโครงเื่หลักถูกต้อง ส่วนอื่นจะปรับเปลี่ยนเนื้อหาอย่างไรก็ย่อมได้!
ท่านชายอันหนิงเร่งเร้าว่า “เล่าให้เตียเตียฟังเร็วเข้าว่าเ้าคิดได้อย่างไร”
หลายวันก่อนเกอเอ๋อร์ของเขายังอารมณ์เสียเพราะเื่นี้อยู่เลย เหตุใดวันนี้ปุบปับจึงคิดได้แล้ว
เหอหรงเหลือบตามองนอกเรือนปราดหนึ่ง “เพราะเหยียนเจ๋อนั่นขอรับ!”
“เ้าชอบเด็กยากจนไร้บ้านไร้พื้นเพ ไร้ยศศักดิ์ฐานันดรผู้นี้หรือ” ท่านชายอันหนิงใ นี่ เกอเอ๋อร์ของเขาเป็บุตรแท้ๆ ของเขาจริงหรือ
นี่เป็แววตาอันใดกัน บุรุษที่อยู่ข้างนอกนั่น นอกจากดูดีอยู่บ้างแล้วก็ไม่มีสิ่งใดเลย
1K
![สุขสันต์วันเกิด! เจ้ามังกรน้อย! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578725089_22329400.webp)
