[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับภารกิจเลี้ยงลูกน้อยตัวป่วน

บทที่ 34 ไม่ได้รักจากใจจริง

ซูหลีพยักหน้า “ฉันไม่ได้จะพูดเรื่องไม่ดีของแม่นะ เหตุผลที่เสี่ยวเย่ปิงทำแบบนั้น ก็เพราะแม่ไม่ระวัง พูดจาอะไรต่อมิอะไรต่อหน้าเขา เขาถึงได้ทำแบบนั้น”

จ้าวซู่อวิ๋นไม่คิดว่าซูหลีจะฟ้องเรื่องที่เธอทำต่อหน้าเย่เส้า เธอโกรธมากจนตะโกนด่าลูกสะใภ้

 “ซูหลี แกพูดเรื่องไร้สาระอะไร ฉันเคยไปพูดอะไรไม่ดีต่อหน้าเย่ปิงตอนไหน? ถึงจะไม่ชอบหน้าฉัน แต่ก็ไม่ต้องจงใจทำแบบนี้กับฉันก็ได้!”

“แม่ ให้ซูหลีพูดก่อน” เย่เส้ารีบห้ามแม่ เขาอยากรู้ว่าซูหลีจะพูดอะไรออกมา

“เวลาผู้ใหญ่เลี้ยงเด็ก การกระทำทุกอย่างของผู้ใหญ่ถือเป็นแบบอย่างให้กับเด็ก ฉันเดาว่าแม่ต้องพูดบ่อยๆ ต่อหน้าเสี่ยวเย่ปิงว่า แม่ท้องแล้วนะ ต่อไปก็จะมีน้องชายหรือน้องสาวแล้ว จะไม่รักหนูแล้วนะ... อะไรแบบนี้แม่ต้องพูดต่อหน้าเสี่ยวเย่ปิงบ่อยๆ แน่นอน เด็กยังไม่รู้เรื่อง ฟังบ่อยๆ ก็จำ แล้วก็คิดจริงๆ ว่าต่อไปถ้ามีน้องแล้วจะไม่มีใครรักเขาอีก”

เย่หลิงตอนนี้นับถือพี่สะใภ้มากจริงๆ “พี่สะใภ้ พี่พูดถูกต้อง ปกติแม่ก็สอนเสี่ยวเย่ปิงแบบนี้แหละ”

นี่คือสาเหตุที่เสี่ยวเย่ปิงผลักซูหลี!

เย่เส้าถึงก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด

จ้าวซู่อวิ๋นโมโหจนหน้าซีดหน้าแดง... เมื่อกี้ซูหลีเดาคำพูดของเธอถูกทั้งหมด ปกติเธอสอนหลานแบบนั้นจริงๆ แต่เธอก็แค่แกล้ง ไม่ได้จะสอนให้เขาาคิดจริงๆ เสียหน่อย

“เส้าเอ๋อร์ ฟังแม่ก่อน แกก็รู้ว่าแม่พูดจาแบบนี้เป็นปกติ แม่ก็แค่พูดเล่น ไม่ได้จะสอนเย่ปิงให้ผลักซูหลีจริงๆ เสียหน่อย”

สีหน้าเย่เส้าเคร่งขึม

“แม่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมรู้แล้วว่าทำไมเย่หลิงถึงส่งโทรเลขให้ผมกลับมา ระยะนี้เพราะเรื่องเสี่ยวเย่ปิง แม่ทะเลาะกับซูหลีไม่น้อยเลยใช่ไหม?”

จะน้อยได้ไง ระยะนี้จ้าวซู่อวิ๋นไล่ซูหลีให้ออกจากบ้าน รู้สึกว่าซูหลีตอนนี้ปีกกล้าขาแข็ง กล้าแย่งหลานชายสุดที่รักของเธอไปแล้ว

ทุกวันเธอจะต้องหาเรื่องด่าซูหลีสักหน่อย!

“ฉันไม่ได้ทะเลาะกับซูหลีซักหน่อย ฉันเป็นแม่สามี จะสอนเธอแค่สองสามประโยคไม่ได้รึไง?”

จ้าวซู่อวิ๋นยังปากแข็งอยู่ แต่ก็เริ่มกลัวแล้ว ครั้งนี้ลูกชายกลับมาเพื่อแก้ปัญหาในครอบครัวโดยเฉพาะ ดูท่าทางแล้วเขาคงไม่ยอมจบง่ายๆแน่นอน

“น้องเล็ก บอกมาสิ เรื่องมันเป็นยังไง”

“ก็เหมือนที่พี่สะใภ้พูดนั่นแหละ แม่ชอบพูดเรื่องไม่ดี ทำเรื่องไม่ดีต่อหน้าเสี่ยวเย่ปิง เสี่ยวเย่ปิงก็เลยเอาอย่าง 

คนในหมู่บ้านถึงได้พูดว่าเสี่ยวเย่ปิงเป็นเด็กดื้อ ไม่ให้เด็กคนอื่นเล่นกับเขา... พี่สะใภ้รองก็เลยไม่อยากให้ลูกถูกแม่สอนจนเสียนิสัย 

เลยตัดสินใจเลี้ยงลูกเอง แต่แม่ไม่ยอม ระยะนี้แม่ก็เอาแต่ไล่พี่สะใภ้รองออกจากบ้านอยู่ตลอด...”

เย่หลิงยังพูดไม่จบ ก็โดนแม่ตบหน้าฉาดใหญ่

จ้าวซู่อวิ๋นโมโหจนตะโกนด่า “นังลูกเนรคุณ ซูหลีมันให้ค่าจ้างแกเท่าไหร่? ถึงได้เข้าข้างมันแบบนี้ ใครกันแน่ที่เป็นแม่แท้ๆ ของแก?”

เย่หลิงไม่คิดว่าจะโดนแม่ตบหน้า ก็เสียใจจนน้ำตาคลอ เด็กสาวพูดทั้งที่ยังสะอื้น

 “ขนาดหนูเป็นลูกสาวแท้ๆ ของแม่ แม่ยังทำกับหนูแบบนี้ได้ แล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าปกติแม่ทำกับพี่สะใภ้รองยังไงบ้าง”

พูดจบเด็กสาวก็หันไปตะโกนใส่เย่เส้า “ตอนนี้พี่เห็นแล้วใช่ไหมว่าแม่อยู่บ้านแล้วเป็นยังไง? คนในบ้านใครก็ตามที่ไม่เชื่อฟังแม่ ก็จะถูกแม่ตีและดุด่า ปากก็บอกว่ารักเสี่ยวเย่ปิงที่สุด นั่นก็เพราะเสี่ยวเย่ปิงเป็นหลานชายคนเดียวของแม่ แม่ไม่ได้รักเสี่ยวเย่ปิงจากใจจริงเสียหน่อย!”