สักพักฉายยี่ก็โดนแก้มัด ฉายยี่กลัวมาก ยังไม่ทันเปิดตา ก็รีบเอามือมาทุบคนแก้มัดทันที
“โอ๊ย.. ป้าเองค่ะคุณฉายยี่ อย่าทุบป้าสิคะ”
หลังจากเปิดตา เห็นเป็ป้าแม่บ้านจริงๆ ก็รีบกอด
“ฉายยี่ขอโทษค่ะป้า มีใครก็ไม่รู้ จับตัวฉายยี่ค่ะ” หันไปก็เห็นชายคนนั้นนั่งร่วมโต๊ะ กับพี่ชาน เลยรีบชี้และบอกให้พี่ชานจัดการมัน
“โหโห อกตัญญูนะเนี่ย อุตส่าห์ช่วยและพาตัวกลับบ้านอย่างปลอดภัย”
“นี่นายฟานไง น้องจำไม่ได้หรอ” “และนายน่ะ ต่อไปถ้านายทำกับน้องฉันแบบนี้อีก ฉันจะหักคอนาย”
“ช่วยไม่ได้น้องนายจำฉันไม่ได้เอง และอีกอย่างน้องนายนั่นแหละที่ดื้อพยายามหนีบอดี้การ์ดตัวเอง ฉันแค่จะให้บทเรียนเท่านั้นเอง”
“เออ ฉายยี่จำนายได้แล้วล่ะ” “ป้า….พาฉายยี่ไปพักข้างบนก่อนนะครับ”
ฉายยี่เดินขึ้นบันไดไป ในใจคิดเจ็บใจที่โดนคู่ปรับเก่าแกล้ง ที่สำคัญคือกลับจำคู่ปรับเก่าไม่ได้เลยนี่สิ
“นายมีธุระอะไรอีกมั้ย กลับไปได้แล้ว”
“ฉันมีเื่สงสัยน่ะ ทำไมงานศพพ่อนายถึงไม่เห็นเ้าพ่อมาเลย กลับให้นายเฉียนคนสนิทมาแทน”
“ไปต่างประเทศอยู่มั้ง”
“ฉันมีลางสังหรณ์ ต้องมีอะไรแน่เลย”
“มีเื่แค่นี้ใช่มั้ย กลับไปได้แล้ว และต่อไปนายอย่าแกล้งน้องสาวฉันอย่างนี้อีกล่ะ”
“ครับๆ คุณหัวหน้าจตุรทิศตะวันตก”
*************************************************
พอนายฟานหัวหน้าจตุรทิศใต้ กลับไป ก็รีบไปปลอบน้องสาว ซึ่งน้องตนเอาแต่ขอโทษและให้สัญญาจะไม่หนีบอดี้การ์ดแบบนี้อีก
“มีอีกเื่ค่ะพี่ชาน วันนี้น้องไปเจอเพื่อนเก่าคนหนึ่ง เธอตกงาน ชื่อนัด เคยเป็อาจารย์สอนเทควันโด้ให้เด็ก เขามาขอให้ช่วยหางานให้ค่ะ พี่ชานพอจะช่วยได้มั้ยคะ”
เห็นน้องตัวเองกำลังเสียขวัญ ไม่อยากขัดใจน้อง
“ได้สิ พรุ่งนี้บ่ายก็ลองทดสอบฝีมือก่อนก็แล้วกัน” “ไม่มีอะไรแล้ว ก็นอนซะนะ ฝันดีครับ”
*************************************************
เมื่อถึงเวลานัด หมวดนัดแต่งกายเป็ทอมสาวหน้าหล่อ มาตามเวลานัด
“เท่จังเลยพี่นัด ถ้าไม่รู้จักพี่เนี่ย คงจะหลงชอบพี่เลยนะเนี่ย”
“เกินไปแล้วค่ะคุณฉายยี่ เราเข้าไปกันเถอะ”
หมวดนัดต่อสู้จนชนะบอดี้การ์ดทั้ง
3 คน นายชานจึงยอมรับหมวดนัดเข้าทำงานด้วย แต่ก็ยังไม่ไว้ใจให้ไปคุ้มครองน้องสาวตัวเอง เลยบอกให้คอยติดตามตนเพื่อเรียนรู้งานไปก่อน
*************************************************
3 วันต่อมา ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง นายเฉียนพร้อมผู้ติดตามเข้ามาโวยวายที่ห้องพักผู้อำนวยการโรงพยาบาล “ในเมื่อนัดผ่าตัดวันนี้ทำไมไม่เตรียมตัวให้พร้อม”
“ขออภัยครับ ผมไม่รู้ว่าเ้าพ่อจะมีหมู่เืโอ Rh ลบ ซึ่งเป็เืหายาก ทางโรงพยาบาลก็มีเืหมู่นี้ไม่พอครับ อาจจำเป็ต้องยื่นเื่ไปขอเืที่กาชาด เลยต้องขอเลื่อนผ่าตัดเป็วันพรุ่งนี้ครับ”
“มันเลื่อนไปไม่ได้แล้ว ทำยังไงก็ได้ ที่จะได้ผ่าตัดภายในวันนี้ มิฉะนั้นตาย”
ผู้อำนวยการกลัวมาก เลยให้ประชาสัมพันธ์ประกาศขอเืผู้ที่มีหมู่เืโอ
Rh ลบ ทันที
โชคดีมากที่หมอนิชามีหมู่เืนี้พอดี เลยยินยอมบริจาคเืให้ แต่เพราะหมอนิชาเพิ่งลงเวรมานอนไม่พอ หลังจากบริจาคเืเสร็จและลุกเดิน ก็วูบไป โชคดีป้าแม่บ้านที่มาใหม่ รีบมารับตัวทัน ป้าคนนั้นเรียกพยาบาลให้มาช่วยพยุงให้นอนพัก
ทางด้านเ้าพ่อผู้ซึ่งเป็โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ มีแผนจะผ่าตัดวันนี้ โชคดีที่หาเืได้แล้ว การผ่าตัดจึงดำเนินไปได้ด้วยดี เื่การเจ็บป่วยถูกห้ามเผยแพร่ไม่ให้คนอื่นรู้
*************************************************
1 สัปดาห์ต่อมา เ้าพ่อเห็นนายเฉียนและผู้ติดตามคอยเฝ้าตนมาตลอดยังไม่ได้พักเลย เลยสั่งให้ทุกคนไปพักก่อน “มีพยาบาลคอยดูอยู่ ไม่เป็อะไรหรอก พวกเธอไปพักเถอะ”
เมื่อนายเฉียนและผู้ติดตามออกไป คุณป้าแม่บ้านที่มาใหม่เกิดทะเล่อทะล่าเข้าไปทำความสะอาดข้างในห้องพักเ้าพ่อ ณ ตอนนั้นเ้าพ่อมองเห็นว่าเป็แม่บ้านเข้ามาทำสะอาด ก็เลยเพียงแต่หลับตานอนพัก
“โอ้ อาแปะนี่เอง ทำให้โรงพยาบาลวุ่นวายตามหาคนที่มีหมู่เืพิเศษน่ะ คุณหมอนิชาถึงขั้นยอมบริจาคให้ แม้ตนเองเพิ่งลงเวร รู้มั้ยอาแปะ คุณหมอนิชาถึงขั้นเป็ลมเป็แล้งไปเลยนะ”
“ตอนนี้เป็ไงบ้างล่ะ เธอคนนั้น”
“นอกพัก ดีขึ้นแล้ว”
ยังไม่ทันที่จะพูดต่อ นายเฉียนกับลูกน้องได้ยินเสียงป้า รีบเข้ามาทันที
“ทำอะไรน่ะป้า รู้มั้ยนี่เป็เขตหวงห้าม ห้ามเข้ามาน่ะ ป้าอยากตายรึไง”
“ป้า ป้า ขอโทษจ้า ป้าเพิ่งมาใหม่ ป้าแก่แล้วอย่าถือสาป้าเลยนะ อาแปะ เอ้ย นายท่าน ขอโทษจริงๆ ค่ะที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ปล่อยป้าไปเถอะ”
“ปล่อยเขาไปเถอะ เธอไม่ได้เจตนาจริงๆ” “และนายเฉียน บอกคนอื่นออกไปก่อน ฉันมีเื่จะพูดด้วย”
ป้าถึงกลับโล่งอก
“แก่จนหัวหงอก เพิ่งจะเคยเจอกลุ่มมาเฟีย ดีนะเนี่ย ไม่ถึงกลับฉี่ราด”
“นายท่านมีอะไรหรอครับ”
“ช่วยไปสืบประวัติของหมอนิชาให้หน่อย เธอมีหมู่เืเหมือนฉัน เธออาจเป็ลูกสาวแท้ๆ ที่ฉันตามหาอยู่ก็ได้” “อีกเื่คือ ฉันรู้ตัวว่าอาจจะอยู่ได้ไม่นาน คงต้องหาผู้สืบทอดให้ประกาศบอกไปยังหัวหน้าจตุรทิศทั้ง 4 คนเตรียมตัวประลองฝีมือเพื่อชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคในสัปดาห์หน้า”
“รับทราบครับ”