เลี่ยงหลิ่งอยู่ในความมืดมิดเนิ่นนาน ความโศกเศร้าเสียใจทรมานยังไม่จางหาย ความเ็ปในร่างกายยังฝังในใจ ความคิดคำนึงถึงอดีตเลวร้ายหมุนวนเวียนไม่หยุด นางร้องไห้จนแทบเป็สายเื ตาแดงก่ำบวมเป่ง แต่ในห้วงคำนึงของนางยาวนานนัก
เลี่ยงหลิงใช้ชีวิตทนทรมานเจียนตายอยู่กับคนเ่าั้จนอายุได้ 30 ปี พวกเขาวางแผนค่อยๆ ทำร้ายนางโดยที่นางไม่รู้ตัว ลอบวางยาพิษบิดามารดานางอย่างช้าๆ ทีละนิดๆ อยู่หลายปีจนทั้งคู่ทยอยจากไป
เมื่อนางไร้คนหนุนหลังดูแล นางจึงถูกทรมานอย่างแสนสาหัส!
ที่ผ่านมานางไม่เคยคิดร้าย ทำลายชีวิตใคร มาบัดนี้นางเคียดแค้นพวกเขาที่ทำให้บิดามารดานางจากไป อยากให้พวกเขาตกตายตามอย่างสาสม หากนางรอดตายได้คงดี...
นางรู้สึกเหมือนิญญาตนเองล่องลอยไปเรื่อยๆ สลับกับอยู่ในความมืดมิดว่างเปล่า เฝ้ามองดูชีวิตที่เหลือของคนเ่าั้เสพสุขบนบังลังก์ัทุกวัน มองดูเหตุการณ์หลังจากนางตายไปพร้อมลูกน้อยในครรภ์ของนาง
ท่านอ๋องผู้นั้นแม้จะได้ขึ้นไปััอำนาจมากมายบนบังลังก์ แต่เพียงไม่นานเขาก็ถูกฮูหยินของตนโค่นบังลังก์หักหลัง ไม่ต่างกับที่นางโดนเขาหักหลัง ถูกทรมานจนตาย เมื่อนางได้เห็นเขารับกรรม นางสาแก่ใจยิ่งนัก
ก่อนเขาตาย เขาพูดชื่อนางอย่างเลื่อนลอย เหม่อมองมาทางิญญาของนางเหมือนมองเห็นนางที่มองดูอยู่ เหมือนเขาเริ่มคิดได้ที่ทำร้ายนาง แต่มันจะมีประโยชน์อันใด ในเมื่อเขาเองยังไม่ใยดีนาง ปล่อยให้นางทรมานจนตายไปพร้อมสายเืของเขาอย่างเ็าเช่นกัน
"เ้าปล่อยวางได้หรือไม่"
อยู่ดีๆ มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในห้วงความคิดของนาง ิญญาของนางร่อนเร่ไปทั่ว เฝ้าดูชีวิตคนเ่าั้ทยอยจากไป แต่นางก็ยังไม่อาจทำใจจากไปได้ กับเหตุการณ์ที่ถูกทำร้ายทั้งครอบครัวพร้อมลูกในครรภ์
"ข้าทำใจไม่ได้ ข้ายังเ็ปกับสิ่งที่ผ่านมา ทุกอย่างยังจำติดตา ไม่อาจลืม"
"ข้าตั้งใจพาเ้าขึ้นแดน์บำเพ็ญจิตเป็เซียนฝึกหัด แต่จิตใจเ้ายังผูกพันอยู่ในแดนมนุษย์ไม่ยอมปล่อยวางเช่นนี้ไม่ได้ เ้าเป็ผู้มีจิตใจดีไม่เคยทำบาปกรรม ชาตินี้ของเ้าต้องผ่านด่านเคราะห์กรรมหนักนี้ให้ได้ เพื่อให้จิตใจเ้าเข้มแข็งขึ้น เมื่อผ่านมาแล้วจงปล่อยวางและดำเนินชีวิตข้างหน้าในภพภูมิใหม่ดีหรือไม่ เ้าจงตั้งสติ ลืมสิ้นสิ่งต่างๆ ทำจิตใจให้สะอาด พร้อมเดินทางขึ้นสู่สรวง์ไปกับข้า"
"ข้าไม่อาจทำได้ หากเคราะห์กรรมในชาตินี้คือด่านเคราะห์ของข้า ข้าขอเผชิญมันอีกรอบได้หรือไม่เ้าคะ ข้า้าต่อสู้เพื่อตนเองและครอบครัวมากกว่านี้ ข้าปล่อยให้คนเลวทำร้ายข้ามากเกินไป มากจนข้าเกินจะลืมเลือนได้ หากข้าทำบาปในชาตินี้ แล้วไม่ได้ขึ้นสรวง์ข้าก็ยอม"
"เ้านี่ดื้อดึงนัก โลกมนุษย์เป็เหมือนฝันตื่นหนึ่งของเหล่าเทพเซียน เมื่อต้องลงมาจุติเผชิญด่านเคราะห์ ผ่านเหตุการณ์เ่าั้มาแล้วย่อมไม่ใส่ใจอีก คิดว่ามันเป็ธรรมดาของโลก เกิด แก่ เจ็บ ตาย เท่านั้น"
"สำหรับข้าคนเ่าั้ในโลกมนุษย์คือ บิดา มารดา ผู้ชุบเลี้ยงข้ามา คือเืเนื้อเชื้อไขที่ไม่ได้ออกมาลืมตาดูโลก ตัวข้าเองแม้ถูกทรมานเจียนตายกลับโง่เขลาเชื่อใจคนผิด ข้าไม่ได้ดิ้นรนต่อสู้อะไรเลย ปล่อยพวกเขาทำร้าย ทำลายชีวิตคนของข้า คนแล้วคนเล่า มันเกินกว่าข้าจะทำใจได้"
"หากผลออกมาเป็เช่นไรในภายภาคหน้า เ้ารับได้หรือ ข้าอาจจะไม่ได้มารับเ้าเช่นนี้"
"ข้ายินดีรับผลของมันเ้าค่ะ ขอเพียงได้ต่อสู้เพื่อตัวเองสักครั้งก่อนตาย อย่างน้อยข้าคงตายตาหลับกว่านี้ และคงปล่อยวางได้มากกว่านี้"
"เช่นนั้น ข้าจะช่วยให้เ้าผ่านเคราะห์กรรมนี้ได้ง่ายขึ้น ดีหรือไม่"
"ท่านจะช่วยข้าหรือเ้าคะ อย่างไรเ้าคะ"
"ข้าจะให้เ้าได้ยินสิ่งที่อยู่ในใจพวกเขาเ่าั้ หากใครคิดร้ายเ้าย่อมได้ยิน หากใครคิดดีเ้าย่อมรับรู้ อย่างน้อยเ้าคงไม่ทำร้ายคนดีที่ไม่ตั้งใจทำร้ายเ้าให้เป็บาปกรรมในชาตินี้ของเ้า ดีหรือไม่?"
"ดีเ้าค่ะ ข้าอยากรู้เช่นกัน ว่าในใจคนเ่าั้มีความเป็มนุษย์บ้างหรือไม่ คิดสิ่งใดกันจึงกล้าฆ่าคนอย่างเืเย็นเช่นนี้ แม้แต่เืเนื้อเชื้อไขของตน"
"เช่นนั้นข้าจะส่งเ้ากลับไป"
เลี่ยงหลิ่งกลับสู่ความมืดมิดอีกครั้ง นางรู้สึกล่องลอยเคว้งคว้างจนจิตดับวูบไป
5K
