ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

นาฟคิดขณะมองไปที่ลูกแสงลูกเล็กที่มีเพียงเขาที่มองเห็นมัน นาฟปลดปล่อยจิตสำนึกของเศษเสี้ยวธาตุแห่งชีวิตในร่าง

“เข้ามา!”

ลูกแสงลูกนั้นสลายตัว กลายเป็นลำแสงจางๆผสานเข้ากับตัวนาฟทันที เขารู้สึกถึงพลังแห่งชีวิตที่แผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายอย่างฉับพลัน

 มวลพลังนั้นทำให้ร่างกายรู้สึกเหมือนถูกเติมเต็มด้วยพลังแห่งชีวิตที่บริสุทธิ์ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ไปทั่วทั้งร่าง ดวงตาของนาฟเปิดกว้างเขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายเสียงของต้นไม้ที่เคยเงียบสงัดในโลกมิติใบนี้กลับดังขึ้นมาในหัวของเขา

เขารู้สึกเหมือนสามารถเชื่อมต่อกับทุกสรรพสิ่งที่มีชีวิตในพื้นที่นี้พืชพรรณ ต้นไม้ ใบหญ้า ต่างตอบสนองต่อความต้องการของเขาเพียงแค่คิด

นาฟยกมือขึ้น มือของเขาเริ่มเปล่งประกายอ่อนๆสีเขียว แสงสว่างนั้นดูบริสุทธิ์และมีชีวิตชีวา แล้วทันใดนั้น พื้นดินรอบๆ ก็สั่นไหวอย่างนุ่มนวลต้นไม้ขนาดเล็กใหญ่ที่แห้งเหี่ยวอยู่รอบๆ ตัวนาฟกลับฟื้นคืนชีวิตใบไม้สีเขียวสดใสแผ่ขยายออกจากต้นกิ่งก้าน รากไม้ใต้ดินแผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง

นาฟไม่รอช้า เขาใช้พลังใหม่ที่เพิ่งได้รับทันทีกำลังเสริมจากพืชพรรณถูกปลดปล่อยขึ้นมาจากพื้นดิน รากไม้ใหญ่พุ่งขึ้นมาเหมือนสัตว์ร้ายที่มีชีวิตมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วและพลังมหาศาลรากไม้เหล่านี้พุ่งตรงไปหาสัตว์จำแลงทั้งสองที่ยังคงขวางทางอยู่

“พรึบบบ!”  “พรึบบบ!”

รากไม้รัดพันธนาการอสรพิษเกล็ดหนาทำให้มันขยับเขยื้อนตัวไม่ได้ ส่วนเสือดำที่พยายามเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วก็ถูกต้นไม้ใหญ่ดักจับตัวไว้ได้ทันที

“โบว่!”

สัตว์จำแลงทั้งสองดิ้นรนพยายามจะหลุดจากการพันธนาการแต่พลังชีวิตจากต้นไม้ที่เชื่อมโยงกับนาฟนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เคย

นาฟยืนอยู่ท่ามกลางพลังแห่งชีวิตที่เขาควบคุมได้ต้นไม้และพืชพรรณทั้งหมดในโลกมิตินี้กลายเป็นสิ่งที่เขาสั่งการได้โดยสมบูรณ์

มฤตยูดำเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าแล้วหันมองไปทางชายชราที่นั่งสมาธิอยู่

 "เจ้าแก่นั่นคงช่วยเจ้าไว้ล่ะสิ!"

ความโกรธ และรอยยิ้มเยาะเย้ยหายไปจากใบหน้า  มฤตยูดำแทนที่ด้วยความอาฆาตและความเกลียดชัง

มฤตยูดำไม่รอช้า ปล่อยสัตว์จำแลงอีกสองตัวที่อยู่ในร่างออกมาในทันที

“ฟู่!”

ร่างของแมงป่องยักษ์ขนาดมหึมา ปรากฏขึ้นจากเงามืดหางแหลมของมันขยับเคลื่อนไหวอย่างว่องไว ตามมาด้วยลิงป่าตัวใหญ่ที่มีพละกำลังมหาศาล

ความดุดันของสัตว์จำแลงทั้งสองทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดอีกครั้ง

“อั๊กกก!”

มฤตยูดำพ่นโลหิตคำโตออกมาพลังชีวิตหดหายไปแทบจะทั้งหมดแล้ว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เขาเดิมพันชีวิตกับการต่อสู้ครั้งนี้

 “ฟ้าววว!”

สัตว์จำแลงทั้งสองพุ่งตรงเข้าหานาฟทันที หางใหญ่ที่ของมันพร้อมที่จะขยี้นาฟให้แหลกละเอียดลิงป่าเองก็พุ่งเข้ามาจากอีกทางหนึ่ง พร้อมทั้งส่งเสียงคำรามก้องกังวานในอากาศพละกำลังและความรวดเร็วของมันเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

แต่นาฟที่ตอนนี้ได้รับพลังแห่งชีวิตและครอบครองความได้เปรียบเชิงพื้นที่เขายืนนิ่งหลับตาแล้วเพียงแค่ยกมือขึ้น ทันใดนั้น รากไม้ขนาดใหญ่ก็พุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมาอีกครั้งมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเหมือนงูที่มีชีวิต

“ฟุบบบ!”  “ฟุบบบ!”

แมงป่องจำแลงหยุดชะงักรากไม้หลายเส้นรัดร่างของมันอย่างรวดเร็ว หางแหลมของมันที่เคยเป็นอาวุธร้ายกาจถูกมัดตรึงจนไม่สามารถขยับได้

ส่วนลิงป่าที่เคลื่อนที่มาทางด้านหลังพระเอกก็ถูกเถาวัลย์และกิ่งไม้หนาแน่นจับร่างไว้มันดิ้นรนแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการของธรรมชาติได้

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและสามารถสยบศัตรูได้อย่างง่ายดายรากไม้และเถาวัลย์ที่เคยแห้งเหี่ยวกลับฟื้นคืนชีวิตและทำหน้าที่ในการปกป้องอย่างสมบูรณ์

มฤตยูดำมองสัตว์จำแลงทั้งสี่ของตนที่ถูกจับไว้แน่นสายตาเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาล

ขณะที่นาฟดูเหมือนจะได้เปรียบจากการควบคุมพลังแห่งชีวิตและสถานการณ์ที่แห่งนี้ได้

“ครืนน!  “ครืนน!

ท้องฟ้าของโลกมิติสั่นไหวอย่างรุนแรงกว่าที่เคยคลื่นพลังที่มองไม่เห็นส่งผลให้บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าราวกับกระจกที่กำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

“เพร้งงง!”

ทันใดนั้นเสียงแตกหักกึกก้องก็เกิดขึ้น โลกมิติทั้งใบพลันฉีกขาดออกจากกันอย่างรวดเร็ว

"เกิดอะไรขึ้น!" ดวงตานาฟเบิกกว้างมองดูปรากฏการณ์นี้ด้วยความตกตะลึงพลังการเชื่อมต่อโลกมิติของนาฟก็ค่อยๆ คลายตัวลง

ภายในชั่วพริบตา พื้นดินที่เคยมั่นคงก็ปั่นป่วนคลื่นพลังมหาศาลพุ่งขึ้นมาจากเบื้องลึกของโลกมิติบิดเบือนทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในที่แห่งนั้น

บรรยากาศเริ่มแตกออกเป็นชิ้นๆราวกับกระจกที่ถูกทุบแตก เศษพลังที่ล่องลอยในอากาศเปล่งแสงสว่างจ้าท้องฟ้ากลายเป็นสีดำมืดมิด และกลายเป็นหายนะที่ไม่มีวันคาดเดาได้

“อ๊ากกก!”

เสียงครางต่ำของปราชญ์ดังขึ้น นาฟหันไปเห็นว่าปราชญ์กำลังทรุดตัวลงกับพื้นสีหน้าของเขาซีดขาว เลือดสดๆ ไหลออกมาจากปาก เขาเริ่มกระอักเลือดอย่างหนักมือข้างหนึ่งกุมหน้าอกไว้ ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวด

"ท่านปราชญ์!" นาฟตะโกนเรียกด้วยความเป็นห่วงแต่ปราชญ์กลับไม่ได้ตอบสนองใดๆ เขาแน่นิ่งอยู่กับพื้น ร่างกายของเขาหมดเรี่ยวแรงที่จะต้านทานคลื่นพลังที่กำลังบ้าคลั่งนี้อีกต่อไป

“เปรี้ยง!”