ยูคิมูระเดินกลับไปในห้องที่เขาเคยอยู่
“โอ๊ย... เจ็บปากชะมัดหมัดเราก็หนักเหมือนกันนะเนี่ย”ยูคิมูระเลยใช้วิชาเวทย์แห่งการรักษามารักษา แผลที่ปากของทาคาฮิสะเขาเดินเข้ามาในห้องก็ต้องพบกับโทดะ ยูคิมูระเดินเข้าไปหาโทดะที่นั่งอยู่คนเดียวโทดะหันมาดูว่าเป็ใคร
“ทาเคชิ!”
“คือ...”
“เ้ามาที่นี่ทำไม?” เสียงใหญ่ๆดังขึ้น
“คือ...ผมไม่ใช่ทาเคชิ”
“ทาคาฮิสะเหรอ?ลุงขอโทษด้วย” เขาหันหน้ากลับไปที่เดิม
“ไม่เป็ไรครับ” แเีไม่มีใครรู้จริงๆ
“หน้าเ้าไปโดนอะไรมา?”
“คือ..ผม...ผมเดินชนขอบหน้าต่างครับ เลยกระแทกเข้ามุมปากพอดี”
“อือ...ระวังตัวด้วยล่ะ เ้ายังเด็กอยู่”
“ครับ”
“แล้วเ้ามาทำไม?” เขาถาม
“....” ตอบไม่ได้หรอก เพราะเป็ความเคยชินของยูคิมูระ
“นั่งก่อนซิ” ลุงชวน เขาเดินมานั่งอย่างเงียบๆ
“คือ...” ลุงหันมาแล้วยิ้ม
“มีอะไรหรือเปล่า?”
“เสียใจเหรอ?” คำถามของยูคิมูระมันทำให้โทดะน้ำตาคลอ
“เสียใจซิไม่รู้เมื่อไร จักรพรรดิเอรอสจะปล่อยยูคิมูระ”คำตอบของโทดะทำให้ยูคิมูระรู้สึกอบอุ่นเขาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้แล้วเล่นบทเป็ทาคาฮิสะต่อไป
“แล้วลุงเชื่อไหมว่ายูคิมูระฆ่าลุงโยริฮิสะ?” เขาส่ายหัวทันทีที่ได้ยินคำถาม
“ทำไม?” ยูคิมูระข้องใจ
“ฉันเชื่อในลูกชายฉัน” ยูคิมูระฟังคำตอบแล้วน้ำตาไหลทันที โทดะหันมามอง
“เ้าร้องไห้ทำไม?”
“ไม่มีอะไรแค่ผมรู้สึกปลื้มใจแทนยูคิมูระเท่านั้น ถ้าเขาได้ยินคงรู้สึกเหมือนผม” โทดะยิ้ม รอยยิ้มนั้นดูอบอุ่นจัง
“ถ้าเป็อย่างที่เ้าพูดก็คงจะดี”น้ำตาของลุงโทดะไหลออกมาแค่เพียงหนึ่งหยดมันก็ทำให้ยูคิมูระรู้เสียใจมากแล้วเสียงขอโทษดังขึ้นในใจของเขา
“ผมขอตัวก่อน” ไม่อาจกลั้นไว้ได้ น้ำตานั้นน่ะ เขาวิ่งออกไปพร้อมกับน้ำตา
ยูคิมูระวิ่งออกไปเรื่อยๆโดยที่ไม่รู้เลยว่าออกมานอกเขตวังแล้ว ไม่มี... ไม่มีใครสงสัยเลยเขาวิ่งมาหยุดที่ต้นไม้ใหญ่ เขานั่งลงพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มจะหยุดกระต่ายน้อยวิ่งมาแล้วมาเลียมือที่ยูคิมูระเช็ดน้ำตาทำให้เขาสะดุ้งแล้วมองไปที่กระต่ายตาสีแดงตัวนั้น สายตาของยูคิมูระดูน่ากลัวกระต่ายน้อย นั่งนิ่งไปขยับไปไหนเลย สักพักมีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งมา
“ซากุระ ซากุระ” เหมือนเธอเรียกอะไรซะอย่าง กระต่ายน้อยหลุดพ้นจากมนต์สะกดของยูคิมูระมันหันไปมองเ้าของแสนน่ารักของมัน
“อ้าว...มาอยู่นี่เองเหรอ?” เธอเดินเข้ามาเพื่อจะอุ้มมันก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อยูคิมูระเงยหน้ามองเธอ ไม่มีเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงลมที่พัดผ่าน
“ซากุระมานี่ซิ” เธอเรียกมัน แต่มากลับเดินไปหายูคิมูระเขาจับกระต่ายน้อยตัวนั้นแล้วลุกขึ้นยืน เธอเดินเข้ามาหายูคิมูระเขาส่งกระต่ายน้อยสีขาวให้กับเธอ
“ขอบใจนะ” เธอพูดพร้อมกับยิ้ม
“ดูนายซิเหมือนซากุระฉันเลย” ที่เธอบอกอย่างนี้คงเพราะสีตาของยูคิมูระเขาเงียบไม่มีรอยยิ้มใดๆส่งกลับให้เธอ ยูคิมูระไม่สนใจเธอจริงๆ เขาเดินจากไป
“เดี๋ยว!” เขาหยุด
“นายชื่ออะไร?” ยูคิมูระไม่ตอบ
“ฉันชื่อมิซึกินะ” เธอะโบอก แต่ก็ยังไม่มีอาการใดๆที่จะตอบสนอง เขาเดินจากเธอไปทันที
“ผู้ชายอะไรแย่จริงๆเลย” เธอน้อยใจนิดๆ
ยูคิมูระเดินไปเรื่อยๆเหมือนเขาไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอย่างไรต่อไป เขาจะไปฆ่าเอรอสดีไหม?
“หนีเร็วๆๆๆ” เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านของเขา
“เอี๊ยด!!!!!!!!!!” เสียงรถเบรคอย่างกะทันหัน ยูคิมูระหันกลับมาทันทีเขาเห็นรถสีดำจอดอยู่ตรงหน้าเขาพอดี แล้วก็มีคนหนึ่งลงมาจากรถ
“ใครบังอาจมาหยุดรถขององค์หญิง” ทหารส่วนตัวขององค์หญิงมองมาที่ยูคิมูระ
“บอกชื่อของเ้ามา” ทหารสั่งเขา องค์หญิงเปิดม่านเพื่อมอง เธอเห็นหน้าของทาคาฮิสะทำให้องค์หญิงรู้สึกชอบ ยูคิมูระไม่สนใจ เขาเดินไปทันทีทหารคนนั้นวิ่งมาจับที่บ่าของเขา
“หยุดก่อน” เขาสั่ง แต่ดูเหมือนยูคิมูระอยากลองดี เขากลับเดินต่อทหารนายนั้นได้ลงมือต่อสู้กับยูคิมูระ โดยที่ไม่รู้อะไรเลยในที่สุดยูคิมูระก็เป็ฝ่ายชนะ ทหารนายนั้นลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง
“ฝีมือของเ้าดีนักได้โปรดบอกชื่อให้ข้าผู้นี้ได้รู้จักหน่อย” ทหารนายนั้นรู้สึกถึงฝีมือของยูคิมูระแต่เขาก็ยังเล่นตัวเหมือนเคย เขาเดินจากไปอย่างเงียบๆพวกทหารไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากมองดูการจากไปของยูคิมูระ
รถสีดำคันนั้นได้มาหยุดตรงหน้าวังทหารหลายคนออกมาต้อนรับองค์หญิง เอรอสเดินออกมาพร้อมกับช่อดอกไม้ดอกใหญ่ให้กับเธอ
“เชิญองค์หญิงเข้าพักก่อน” เสียงที่ดูอ่อนนุ่มออกมาจากลำคอของจากที่ฆ่าพ่อของยูคิมูระเธอสวยจริงๆสมกับเป็องค์หญิงแห่งอาณาจักรจัสริสองค์หญิงยิ้มก่อนที่จะเดินเข้าไปในวัง และไปพักผ่อนที่ตำหนักฮะคิ (ต้นไม้ใบไม้)
“ที่นี่ออกจะดูธรรมดาไปหน่อยนะ” เอรอสพาองค์หญิงดูรอบๆตำหนัก
“ไม่หรอกที่นี่สวยมากค่ะ”
“ขอบใจมากนะเดี๋ยวข้าจะส่งคนพาองค์หญิงไปเที่ยวชมในที่ต่างๆในอาณาจักรของข้า”
“ต้องขอบคุณท่านจริงๆ”
“มิได้...องค์หญิงมาเที่ยวที่อาณาจักรข้าทั้งที เื่แค่นี้ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน” เอรอสยิ้มตลอด
ทหารส่วนตัวขององค์หญิงเดินมาหาเซยะที่ยืนมองทั้งสองอยู่ห่างๆ
“นี่... ท่าน” เซยะหันมา
“ท่านโมริมีอะไรให้รับใช้หรือไม่?” เซยะถาม
“ไม่มีหรอกข้าอยากชมคนในอาณาจักรของท่าน”
“มีอะไรหรือเปล่า?”
“คือ...ขนาดเป็คนธรรมดาและยังเยาว์อยู่ เด็กคนนั้นมีฝีมือที่ดีขนาดนี้ ข้ารู้สึกปลื้มจริงๆ”
“เื่นี้ก็ไม่ค่อยรู้เท่าไรน้อยครั้งนักที่ข้าจะได้ออกไปข้างนอกไม่รู้ว่าข้างนอกวังจะมียอดฝีมือที่คนอย่างท่านต้องเอ่ยปากชมอยู่” เซยะพูด
“อย่างนั้นเหรอ?น่าเสียดายนัก”โมริอยากจะได้เด็กคนนั้นไปเป็ทหารของตนซะจริง
ซึซึกิไปหาทาเคชิที่นอกวังเขาเห็นทาเคชิอยู่กับมาริอา แต่เขาก็ต้องนำตัวกลับเพราะเป็คำสั่งของท่านหญิงซึซึกิเดินไปหาทาเคชิ
“คุณชาย” เขาเรียก ทาเคชิหันมา
“มีอะไรเหรอ?” ทาเคชิถาม มาริอาทำหน้าสงสัย
“คนนี้ชื่อ ซึซึกิเป็คนสนิทของแม่ฉัน” ทาเคชิแนะนำให้มาริอาได้รู้จัก
“สวัสดีค่ะ” ซึซึกิรับความเคารพจากมาริอา
“ท่านหญิงเรียกคุณชาย”
“แม่เหรอ?” ทาเคชิหันมามองมาริอา
“ฉันต้องไปแล้วขอตัวก่อนนะ” เขายิ้มให้มาริอา เธอยิ้มตอบ แล้วทาเคชิเดินกลับไปกับซึซกิ
ทั้งสองคนเดินกลับเข้ามาในวังทาเคชิสงสัยทำไมคนเยอะอย่างนี้
“นี่...ซึซึกิมีใครมาหรือไง? ทำไมดูคนเยอะจัง” ทาเคชิถาม
“ข้าไม่ทราบเหมือนกัน” ซึซึกิบอกตามความจริง สักพักทหารนายหนึ่งก็วิ่งมา
“ท่านทาเคชิๆ” ทาเคชิหันมามอง
“มีอะไรถึงเรียกคุณชาย” ซึซึกิถาม
“จักรพรรดิเอรอสเรียกท่าน” ทหารรายงาน
“เรียกข้าเหรอ?” ทาเคชิสงสัย
ทาเคชิเดินมาถึงตำหนักฮะคิเป็ตำหนักที่ให้แขกผู้มาเยี่ยมอาณาจักรได้พัก
“มีคนมาจริงๆด้วย” ทาเคชิพูดลอยๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในตำหนักเขาเห็นเอรอสยืนอยู่กับหญิงนางหนึ่ง
“ใครล่ะเนี่ย?” เขาคิดในใจ เอรอสหันมอง เขาเห็นทาเคชิมาแล้ว
“ทาเคชิ” เอรอสเอ่ยปากเรียก องค์หญิงหันไปดู แล้วเธอก็ต้องตะลึง เพราะนั่นคือชายที่เธอแอบชอบนั่นเอง
“มีอะไรให้ผมรับใช้?” ทาเคชิถาม
“นี่คือองค์หญิงริโอะแห่งอาณาจักรจัสริส” ทาเคชิยิ้มพร้อมกับทำความเคารพ
“ไม่ต้องเคารพฉันหรอกฉันก็รุ่นเดียวกับเธอ” องค์หญิงทรงตรัส
โมริหันไปเห็นทาเคชิเขาถึงกับใ
“นั่นใครน่ะ!” โมริถามเซยะ
“นั่นคือทหารเอกฝ่ายขวาของจักรพรรดิเอรอส” โมริยิ้มขึ้น
“คนนี้แหละที่ข้าพูดกับท่าน” โมริเอ่ย
“อย่างงั้นหรือ?”
“ใช่...ทหารของท่านมีฝีมือที่ดีจริงๆ”
“ท่านเอ่ยชมมากไปแล้ว” โมริยืนยิ้ม
“แล้วทหารนั้นมีชื่อว่าอะไร?” โมริถามข้อข้องใจตัวเองมากนาน
“ทาเคชิ”
“ทาเคชิเหรอ? ชื่อดี” โมริชอบในฝีมือของทาเคชิมาก โดยที่ไม่รู้อะไรเลยว่านั่นไม่ใช่ฝีมือของเขา
ทาเคชิยืนเก้ๆกังๆอยู่นาน
“ที่ข้าเรียกเ้ามาเพื่อให้เ้าพาองค์หญิงชมรอบอาณาจักร” เอรอสพูดแล้วหันไปยิ้มให้กับองค์หญิง
“ได้ ผมรับคำ”
ทาเคชิยิ้มแล้วกำลังจะพาองค์หญิงไปเอรอสก็เรียกทาเคชิอีกครั้ง ทาเคชิหันมามองเอรอส
“มีอะไรอีกล่ะ?” ทาเคชิเผลอพูดด้วยความเคยชิน องค์หญิงหันมามองด้วยความสงสัย
“เฮ้ย!...” ทาเคชิลืมไปเลยว่าพูดอยู่ต่อหน้าองค์หญิง
“ท่านมีอะไรให้ผมรับใช้อีก” ทาเคชิรีบเปลี่ยนคำพูดทันที เอรอสเดินมาพูดใกล้ๆด้วยน้ำเสียงที่เบา
“ที่นั่นห้ามพาองค์หญิงไป” องค์หญิงรู้สึกสงสัย
“ที่ไหน?” ทาเคชิซื่อจริงๆ เอรอสเลยเคาะไปหัวของเขา
“โอ๊ย!! เจ็บนะ”
“วังหิมะสถานที่ขังลืมยูคิมูระ” ทาเคชิเปลี่ยนสีหน้าทันที
“ได้ ข้าไม่พาไปหรอก” หน้าของเขาดูเศร้า
ทาเคชิพาองค์หญิงไปเดินรอบๆวังก่อน
1K
