“ฮูหยินผู้เฒ่าตอนนี้คุณหนูซื่อกู้รออยู่ข้างนอกแล้วเ้าค่ะ”
“ให้นางรอไปเพ่ยเพ่ยบอกว่านางแค่แสร้งทำเป็ป่วยหนัก ช่างน่าเคียดแค้นเสียจริงเหตุใดนางจึงยังไม่ป่วยตาย!”
ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลไป๋นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางเรือนใหญ่บนร่างประดับประดาไปด้วยอาภรณ์สีเหลืองอ่อนหรูหรา สวมใส่ที่คาดหน้าผากสีเดียวกันกับอาภรณ์ปักลายซับซ้อนด้วยดิ้นทอง และข้างในยังเลี่ยมหินหยกสีเขียวมรกตงามวิจิตรไว้หนึ่งเม็ด
อย่างไรก็ตามฮูหยินผู้เฒ่าสีหน้าไม่สู้ดีนักใบหน้าสั่นระริก ใช้ถ้อยคำร้ายกาจแสดงถึงความรังเกียจที่มีต่อกู้หวาจิง
ที่ด้านข้างมีสะใภ้ใหญ่หยางเพ่ยเพ่ยคอยช่วยพูดเสริมทัพพยายามอย่างที่สุดในการเล่าเื่ราวในวันนั้นที่กู้หวาจิงปฏิบัติแก่นาง
“ฮูหยินผู้เฒ่าคงมิทราบแม่นางกู้หวาจิงผู้นั้น ไร้ซึ่งความอดกลั้นขับไล่หลานสะใภ้ออกไปอย่างรีบร้อน อีกทั้งไม่ว่าพูดอะไรนางก็ไม่ตอบโต้นางไม่แก้ตัวใดๆเลย นั่นต้องเป็เื่จริงเป็แน่!”
เก้าอี้ด้านข้างของทั้งสองยังมีสตรีอีกนางหนึ่งนั่งอยู่ นางสวมใส่กระโปรงผ้าไหมลวดลายสวยงามบนศีรษะประดับด้วยปิ่นมุกสร้อยลูกปัดไข่มุกเลี่ยมทองและลูกปัดหยกขาวร้อยรวงอยู่บนคอระหง เต็มไปด้วยความสุขุมและความสง่างาม
ในตอนนั้นเองฮูหยินท่านนี้ก็มุ่นคิ้วขึ้นเบาๆ“ท่านแม่ ท่านจะให้นางออกไปจริงหรือ จะให้ขับกู้หวาจิงออกจากตระกูลไป๋เช่นนั้นหรือเ้าคะ”
เสียงด่าทอจากฮูหยินผู้เฒ่าโพล่งขึ้นมาทันควันคิ้วขมวดกันเป็ปม “ทำไมรึเ้ายังพึงพอใจในสะใภ้คนนี้อยู่อีกเช่นนั้นหรือ! หากมิใช่นางเทียนเอ๋อร์คงไม่จากบ้านไปนานถึงสามปีไม่ยอมกลับมา!”
“สะใภ้มิไม่ได้หมายความเช่นนั้นเพียงแต่ว่า...สตรีที่ถูกขับออกจากตระกูล วันเวลาในภายภาคหน้าจะ...”
“หึหึหึ” ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลไป๋ชี้ไปยังลูกสะใภ้และหันศีรษะมายิ้มเยาะกับหยางเพ่ยเพ่ย“เ้าดูสิ นี่เป็สาเหตุว่าทำไมข้าจึงให้อำนาจเ้าจัดการเื่นี้! ดูแม่สามีเ้าสิในใจช่างเต็มไปด้วยความอ่อนโยนยิ่งนัก ในขณะที่ตระกูลกู้ทำให้ตระกูลไป๋ต้องแปดเปื้อนแต่ตระกูลไป๋ของเรายังเป็ห่วงเป็ใยถึงชีวิตในภายภาคหน้าของพวกมันอย่างนั้นรึ”
หยางเพ่ยเพ่ยรีบเร่งยิ้มเอาใจ“ฮูหยินผู้เฒ่าอย่าโมโหเลยท่านแม่เป็ผู้ที่อ่อนโยนต่อผู้อื่นเสมอมา แต่ทว่าหลานสะใภ้เองก็คิดถึงน้องชายรองที่อยู่ไกลถึงแถบชายแดนน้องชายรองต้องทนทุกข์ยากลำบากเป็ที่แน่นอน ไม่รู้ว่าเื่นี้จะทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองหมองใจกับตัวเองหรือไม่เพราะนิสัยใจคอของน้องชายรองช่างเหมือนกันกับนายท่านผู้เฒ่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลไป๋ได้ยินคำพูดนี้เข้าั์ตาก็คลอไปด้วยหยาดน้ำตาทันที นางกุมหลังมือของหยางเพ่ยเพ่ยแล้วลูบเบาๆ “ยังคงเป็เ้าเด็กน้อยคนนี้ที่เข้าใจข้า! จำได้ว่าแต่ไหนแต่ไรมานิสัยของเทียนเอ๋อร์นั้น ไม่เคยยอมศิโรราบแก่ใครข้าถึงได้เป็กังวลใจอยากจะขับไล่ดวงดาราอับโชค[1]นั้นออกไปโดยเร็วหากนางยังคงอยู่ในเรือนต่อไป จนตายข้าอาจจะไม่ได้พบกับเทียนเอ๋อร์อีก...!”
ไป๋ฮูหยินรีบลุกขึ้นยืนและคุกเข่าลงไปต่อหน้าของฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านแม่ สะใภ้มิได้จะหมายความเช่นนั้น เป็เพราะสองวันก่อนท่านพ่อได้เอ่ยว่า่นี้ท่านชายทั้งสามคนของตระกูลกู้ดูท่าจะใช้ประโยชน์ได้บ้าง สะใภ้เกรงว่าหากขับนางออกไปในภายหลังจะทำให้ตระกูลกู้ไม่ให้อภัยแก่เราได้”
“ข้าไม่สนใจว่าพวกมันจะมีประโยชน์หรือไม่! สตรีกาลกิณีนางนั้นในเวลานี้จะไม่มีทางทำให้ตระกูลไป๋เสื่อมเสียได้นางกลัวว่าเทียนเอ๋อร์จะไม่้านาง ทว่าหรูเยียน เ้าไม่จำเป็ต้องกังวลข้าเดิมทีก็ไม่ได้จะคิดปล่อยให้นางกลับไป....”
ั์ตาของไป๋ฮูหยินเบิกกว้างไม่กล้าจะเงยหน้าขึ้นไปมองฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลไป๋ แต่กลับเหลือบไปเห็นนางกำลังโบกมือให้สาวใช้พาตัวกู้หวาจิงเข้ามา
…
ไป๋ฮูหยินนั่งลงด้วยความไม่สบายใจดวงหน้าขาวซีด บนหน้าผากมีเหงื่อบางๆผุดพรายออกมา
ฮูหยินผู้เฒ่าหมายความว่าอย่างไรกัน มิใช่วางแผนจะใช้โอกาสนี้ขับไล่นางออกไปอย่างนั้นหรือเพียงแค่กู้หวาจิงไม่ได้อยู่ในเรือนของตระกูลไป๋ เทียนเอ๋อร์ก็จะกลับมาอย่างแน่นอน
แต่สิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งเอ่ยออกมานั้นกลับไม่ได้จะปล่อยให้นางกลับไป...
หลังคอของไป๋ฮูหยินเริ่มสั่นสะท้านดวงตาหลุบต่ำลงไม่กล้ามองไปยังแม่สามีของตน
สาวใช้ที่ออกไปตามกู้หวาจิงกลับมาในเวลารวดเร็วทว่าด้านหลังกลับไม่มีแม้แต่เงากู้หวาจิง
“ฮูหยินผู้เฒ่าคุณหนูสี่กู้ขณะที่รออยู่ด้านนอกได้เป็ลมหมดสติไปแล้ว ยามนี้ได้ให้คนพานางกลับเรือนไปแล้วเ้าค่ะ...”
“อะไรกัน! มิใช่ว่านางแสร้งทำหรอกหรือ! มิใช่บอกว่าอาการดีขึ้นแล้วหรอกรึ”
ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วแล้วมองไปทางหยางเพ่ยเพ่ย“มิใช่เ้าบอกว่านางหายดีแล้วหรอกรึ”
“คือว่า...ฮูหยินผู้เฒ่าในวันนั้นหลานสะใภ้ดูแล้วก็เห็นว่าเป็เช่นนั้นจริงๆ ทว่า.....” หยางเพ่ยเพ่ยยิ้มจืดเจื่อน “ก่อนหน้านี้นางป่วยจนเกือบจะสิ้นใจนั่นเป็เื่จริงเ้าค่ะหลานสะใภ้คิดว่า วันนั้นนางอาจจะแสร้งทำเป็หายดีแล้วต่อหน้าข้าเ้าค่ะ”
“ช่างตีหน้าซื่อได้แเีเสียจริง!”
ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งตระกูลไป๋พ่นคำด่าทอออกมาทันทีอีกเป็ครั้งที่สองคนเป็ลมสิ้นสติไม่อาจไปบีบบังคับได้ อย่างไรเสียในวันนี้พวกนางได้เชิญขุนนางท่านอื่นมาเป็ประจักษ์พยานด้วยหากนางสิ้นสติสมประดีไปเช่นนี้แล้วจะสารภาพทุกอย่างได้อย่างไรกัน!
ดูแล้ววันนี้คงจะไม่ได้ความอะไรฮูหยินผู้เฒ่าจ้องเขม็งไปยังหยางเพ่ยเพ่ยอย่างแค้นเคือง ลุกขึ้นและค่อยๆ เดินไปยังด้านหลังห้องด้วยความช่วยเหลือของสาวใช้
หยางเพ่ยเพ่ยกัดฟันโกรธรอยยิ้มบนใบหน้าหายไป มีเพียงความชิงชังลงเหลืออยู่
แรกเริ่มเดิมทีนางคิดจะใช้เื่ในครั้งนี้มาเอาอกเอาใจท่านย่าโดยถือโอกาสเข้ามาช่วยจัดการปัญหาของตระกูลไป๋ ไม่ได้คาดคิดว่าทุกอย่างจะผิดพลาด!
กู้หวาจิงนางหญิงไร้ประโยชน์ผู้นี้ ก่อนหน้านี้มิใช่ว่ายามอยู่ต่อหน้านาง สตรีผู้นั้นยังอาจหาญทำท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวหรอกรึแล้ววันนี้นางยืนเพียงแค่ครู่เดียวจะเป็ลมล้มพับไปได้อย่างไร!
[1] อุปมาถึงหญิงสาวที่นำโชคร้ายมาแก่ครอบครัวของสามี
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/f76a431cff2b24d74f8d84186b87e2b9
2K
