“หือ” คนโดนถามครางพร้อมกับหันมาหรี่ตามอง นั่นทำให้มัตสยาที่กำลังยิ้มต้องรีบหุบมันทันทีแล้วเปลี่ยนเป็ยิ้มแหย ๆ แทนพร้อมลนลานก้มศีรษะขอโทษขอโพยเสียงอ่อย “ขอโทษค่ะ”
วาทีส่ายหน้าอย่างไม่คิดจะถือสา “ขึ้นรถเถอะ” แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ที่วันนี้ออกมาพบลูกค้าโดยที่เขาเป็คนขับรถมาเอง
“บอสจะไปไหนคะ ให้ฉันขับแทนไหมคะ” มัตสยาอาสาอย่างคิดว่าตนเป็แค่เลขากับให้คนเป็เ้านายมาขับรถให้นั่งมันดูไม่เหมาะเท่าไหร่
“ยังไม่รู้เหมือนกัน” วาทีเลือกที่จะตอบแค่คำถามแรก ส่วนคำถามหลังแค่เขาไม่คิดจะจอดรถและยังขับต่อไปเรื่อย ๆ ก็น่าจะเป็คำตอบที่ดีอยู่แล้ว
มัตสยามองเสี้ยวหน้าที่ยังคงความหล่อแล้วพลางเม้มปากอย่างชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากขอทำในสิ่งที่ต้องทำใน่กลางวันแต่ทำมันไม่ได้ “ขออนุญาตโทรกลับบ้านได้ไหมคะ”
“ตามสบายเลย”
“ขอบคุณค่ะ” มัตสยาบอกก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาวิดีโอคอล จากที่ตอนแรกคิดว่าจะโทรฟังแค่เสียงเฉย ๆ แต่ด้วยความเป็ห่วงลูกสาวอยากเห็นหน้าก็เลยเลือกโทรวิธีนี้ “อ้าว แม่ ยัยหนูเป็ไงบ้างคะ” หญิงสาวทักอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าคนที่กดรับสายคือคนเป็แม่แทนที่จะเป็พี่อ้อย
“ก็ยังมีไข้ ตอนนี้อ้อยมันก็เช็ดตัวให้อยู่”
“ถ้ามีอะไรร้ายแรงแม่รีบโทรหามัทเลยนะคะ เดี๋ยวเย็นนี้เลิกงานถ้ายังไม่ดีขึ้นมัทจะพาไปหาหมอ”
“อื้อ”
“แม่ มัทขอดูยัยหนูหน่อยสิคะ พ่อล่ะคะ” มัตสยาชวนคนเป็แม่คุยระหว่างที่เดินไปหาพี่เลี้ยง “ก็บ่นเก่งเหมือนเดิม” น้ำเสียงและหน้าตาที่คล้ายกับมองบนของคนเป็แม่ทำเอามัตสยาหลุดขำ ก่อนจะทักพี่เลี้ยงที่กำลังจัดการเช็ดตัวให้หนูน้อยจ้ำม่ำที่ร้องไห้ไม่ยอมหยุดบนเบาะ หลังจากคนเป็แม่หันกล้องไปหาลูกสาว “เป็ไงบ้างคะพี่อ้อย”
“ไข้ก็มีลดบ้างขึ้นบ้างน่ะค่ะ แต่ไม่ได้สูง”
“รบกวนด้วยนะคะพี่ มีอะไรรีบโทรหามัทเลยนะคะ” หญิงสาวบอกย้ำพร้อมกับมองลูกสาวที่เริ่มลดเสียงร้องลงหลังจากที่พี่เลี้ยงพามาทาแป้งใส่เสื้อผ้า และเงียบเมื่อได้กินนม
“ได้ค่ะ”
“งั้นมัทขอทำงานก่อนนะคะ แล้วจะรีบกลับค่ะ” มัตสยาวางสายพร้อมกับถอนหายใจ ดูเวลาอีกครั้งอย่างไม่รู้ว่าวันนี้จะได้เลิกช้าหรือไว ก่อนจะหันมายิ้มแห้ง ๆ ให้คนเป็เ้านายเมื่อรู้สึกว่าเขาจ้องเธอเป็ระยะ ๆ และเธอคิดว่าคงเพราะการคุยโทรศัพท์ของเธอเมื่อครู่นี้แน่ “ขอโทษนะคะที่คุยเสียงดังรบกวน”
“ผมไม่ได้ว่าอะไรนี่” วาทีที่ไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกของความเป็พ่อแม่คนเป็ยังไง แต่ที่ได้เห็นมัตสยาเมื่อครู่นี้ััได้เลยว่าเป็ห่วงและเป็กังวลเื่ของลูกเอามาก ๆ
เหมือนจะไม่สบายสินะ หรือนี่คือเหตุผลที่ทำให้หญิงสาวมีสภาพอย่างเมื่อเช้า “บ้านคุณอยู่ห่างจากนี่ไกลไหม”
“ก็ไม่ค่ะ” มัตสยาตอบกลับแบบงง ๆ เพราะจู่ ๆ ก็โดนถามเื่นี้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น และในขณะที่ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ คำตอบที่ได้รับจากเ้านายสุดหล่อก็ทำให้เธออึ้งไปอีกรอบ
“อยากแวะไปดูลูกไหม ไหน ๆ ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะไปไหนอยู่แล้ว” วาทีหันมามองหน้าเลขาฯ สาวเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองถนนพร้อมกับขมวดคิ้วเขาพูดอะไรผิด หรือเด็กเมื่อกี้ไม่ใช่ลูกของเธอ
492
