บ่ายแก่ๆ น้ำฟ้าก็โทรมาบอกว่าใกล้ถึงแล้วพวกเขาทั้งหลายเลยวุ่นกันเตรียมตัวออกไปรับน้ำฟ้าเพราะเดี๋ยวต้องพ้นไปส่งน้ำฟ้าที่บ้านของพายุและญาดา
“ยายฟ้าใกล้ถึงแล้ว เตรียมออกไปรับกันเลยนะ” ลมเลเดินเข้ามาบอกรักในครัว
“เดี๋ยวฉันตักบัวลอยแปบหนึ่งค่ะ” ร้องบอกรับลมเลทั้งรีบตักบัวลอยใส่กล่องให้น้ำฟ้า และพ่อแม่ของลมเล เตรียมของเรียบร้อยก็ออกมาดูสองแสบที่ลมเลจัดการให้เรียบร้อยแล้ว
“เสร็จแล้วหรือ”
“ค่ะ”
“นั้นไปกัน”
ทั้งสี่มุ่งไปรับน้ำฟ้าที่หน้าถนน ซึ่งเป็นทางเข้าสวนพอดี รออยู่ได้สักครู่หนึ่งรถทัวร์ก็มาจอดพร้อมกับร่างเล็กระหงเดินลงมารักรีบเปิดประตูรถลงไปหาเพื่อนสาวทันทีรวดเร็วชนิดที่ว่าลมเลร้องทักไม่ทัน
“ฟ้า” รักร้องเรียกเสียงดัง ก่อนจะเข้าไปช่วยถือของที่เต็มไม้เต็มมือไปหมด
“รัก คิดถึง” น้ำฟ้าร้องบอกอย่างดีใจ
“ซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี้ย” รักถามเพราะของในมือเยอะมาก
“ก็พวกของฝากนี้แหละ” คุยกันไปทั้งเดินไปที่รถที่จอดอยู่ใกล้ๆ โดยมีสองแสบและลมเลยืนรออยู่ สองแสบพอเห็นว่าอาฟ้าคนสวยเดินมาใกล้ถึงก็ร้องเรียกเสียงดัง
“อาฟ้า!” เด็กชายทั้งสองวิ่งไปเกาะน้ำฟ้าทันที
“ว่าไงสองแสบมาให้อาหอมที” ว่าแล้วก็ก้มลงหอมแก้มใสๆ ไปคนละทีทำเอาสองแสบดีใจกันใหญ่
“ให้มันน้อยๆ หน่อยพวกเอ็งนะ” ลมเลที่ยืนนิ่งอยู่พูดขึ้น แต่ละคนไม่รู้จะตื่นเต้นอะไรหนักหนา
“ยืนเก๊กอยู่นั้นแหละคุณพ่อลูกสอง” น้ำฟ้าว่าเพราะรู้สึกหมั่นไส้พี่ชายตัวเองที่ชอบทำเป็นเก๊ก ถ้าถามว่าลมเลสนไหมก็ไม่ หันไปช่วยรักถือของแทน น้ำฟ้านี้รีบมองแรงทันทีอะไรคือไม่ช่วยเธอทั้งที่ของในมือเธอมากกว่ารักอีก นายหัวลมนี้ชักจะยังไงๆ กับเพื่อนของเธอแล้วจริงๆ สินะ เลยแกล้งแซวไปนิดหน่อย
“น้องนุ่งไม่คิดช่วยเลยนะ ได้สิเดี๋ยวนี้เขามีคนของใจแล้ว” แนะยังทำเป็นไม่สนใจอีกพี่ชายคนนี้ แล้วไอ้เพื่อนเธอนี้อะไรเขินทำไม แกล้งอีกคนแต่อีกคนกลับมาหน้าแดงเขินอายแทนเออเอาเข้าไปดูไม่ออกเลยว่าชอบเขานะ เพื่อนฉันให้มันได้แบบนี้ แล้วดูพี่ลมยังมีหน้าไปยิ้มแหย่รักมันอีก หนักแล้วสองคนนี้ น้ำฟ้าไม่คิดเลยว่าทั้งสองจะเป็นเอามากขนาดนี้
ตอนนี้ทุกคนกำลังอยู่กันบนรถโดยมีลมเลเป็นคนขับและมีรักนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนน้ำฟ้าและสองแสบนั่งอยู่ด้านหลัง น้ำฟ้าตอนแรกตั้งใจจะนั่งหน้าคู่กับลมเลแต่พี่ชายตัวดีนั้นใช้ให้เธอขึ้นไปนั่งด้านหลังกับสองแสบ น้ำฟ้าก็ไม่ได้อะไรเข้าใจดีว่าพี่ชายอยากอยู่ใกล้รักมีหรือเธอจะขัด แต่ตอนนี้น้ำฟ้าขัดใจมาก เพราะเมื่อเธอจะคุยกับรักตามประสาเพื่อนที่รักและคิดถึงมากกลับโดนพี่ชายตัวดีของเธอขัดตลอด ได้พี่ลมได้จะเอากันแบบนี้ใช่ไหม น้ำฟ้าคิดหมายมั่นในใจ
“เธอหยิบน้ำให้ฉันหน่อย” ลมเลที่ขับรถอยู่ร้องบอกคนนั่งข้างๆ
“นี้ค่ะ” รักหยิบน้ำยื่นไปให้ พร้อมเปิดฝาให้เรียบร้อย
“อารักน้องจันทร์กินด้วยครับ” ขุนจันทร์ยื่นหน้าเข้าไป รักยิ้มให้ก่อนจะรับน้ำจากลมเลมาส่งให้น้องจันทร์
“พี่ลมวันนี้ฟ้าไปนอนบ้านด้วยนะ” น้ำฟ้าร้องบอกคนขับ
“ห้องไม่ว่าง นอนบ้านนั้นแหละ” ลมเลร้องบอกเพราะยกห้องให้รักไปแล้ว
“ฟ้านอนกับรักก็ได้ แกฉันนอนกับแกนะ”
“ไม่ได้” ลมเลรีบร้องห้ามเสียงดังจนรักสะดุ้ง
“ทำไมละพี่ลม” น้ำฟ้าร้องถามอย่างสงสัย
“เอ่อ ไม่ได้คือไม่ได้ไง” ลมเลยังยืนยันคำเดิม
“ทำไมฟ้าจะนอนกับรักไม่ได้” น้ำฟ้ายังคงเถียงไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เคยนอนกับเพื่อนสาวสักหน่อย เคยมีอยู่หลายครั้งที่รักไปค้างที่ห้องเธอ
“ไม่คือไม่ เอ่อ เออใช่ เตียงมันเล็กจะนอนได้ไง ใช่ๆ แบบนั้นแหละ”
“เตียงเล็กที่ไหน ฟ้าจำได้นะว่าเตียงมันตั้งหกฟุต” น้ำฟ้าว่าอย่างจับผิดพี่ชาย รเองก็ได้แต่นั่งมองสองพี่น้องเถียงกันเงียบๆ
“บอกว่าเล็กก็เล็กสิ” ลมเลว่าทั้งขับรถต่ออย่างไม่สนใจน้องสาว ขับรถมาอีกไม่นานก็มาถึงบ้านซึ่งพายุและญาดานั่งชะเง้อคอรออยู่ก่อนแล้วคงเพราะคิดถึงลูกสาว น้ำฟ้าเมื่อถึงบ้านก็รีบวิ่งไปกอดญาดาทันที
“คิดถึงจังเลยค่ะคุณแม่” ว่าแล้วก็หอมแก้มคนเป็นแม่ไปสองที
“เป็นยังไงบ้างลูกเหนื่อยไหม” เธอถามลูกสาว น้ำฟ้าทำเพียงสายหน้าตอบ
“คุณลุง คุณป้า สวัสดีค่ะ” รักสวัสดี
“คุณปู่ คุณย่า สวัสดีครับ” สองแสบที่อยู่ข้างๆ รักเอ่ยขึ้น
“แม่สวัสดีครับ” ลมเลเอ่ยตามมาทีหลังสุดเพราะมัวหยิบของลงมาด้วย
“จ้ะลูก แล้วนั้นขนอะไรมาเยอะแยะ” ญาดาถามเพราะในมือลูกชายมีของเต็มไปหมด
“ถามลูกสาวแม่นู้น ไม่รู้จะซื้อมาทำไมเยอะแยะ” ตอบคนเป็นแม่ไปแต่ก็ไม่วายบ่นน้องสาว
“ก็ของคนแถวนี้แหละ” น้ำฟ้าว่าทั้งหันมองรัก รักถึงกับทำหน้างง ถ้าจำไม่ผิดเธอฝากน้ำฟ้าซื้อไม่กี่อย่างเอง
“แล้วไหนของที่พี่ฝากซื้อ” ลมเลไม่ได้สนใจหันมารื้อถุงข้าวของหาของที่ตนเองฝากซื้อ
“ตอนแรกละทำบ่นทีนี้ละมาถามหาของนะพี่ลม” น้ำฟ้าว่า
“เถียงกันเป็นเด็กๆ ไปได้สองพี่น้องนี้” ญาดาว่าลูกทั้งสองก่อนจะหันมาชวนรักเข้าบ้าน “หนูรักเข้าบ้านกับป้าดีกว่า เมื่อเที่ยงป้านึ่งมันไว้ ไปลูกคู่เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า” สองแสบพอได้ยินเรื่องของกินก็ดีใจใหญ่
“เดี๋ยวค่ะ หนูไปหยิบบัวลอยก่อน พอดีวันนี้ชวนสามพ่อลูกเขาทำขนมกันนะคะ” รักว่าก่อนจะเดินไปหยิบกล่องบัวลอยในรถแล้วเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับญาดาและสองแสบ เสียงพูดคุยเรื่องทำอาหารไม่ขาดสายทิ้งให้อีกสามคนด้านหลังมองอย่างงวยงง พายุมองหน้าลูกสาวและลูกชายอย่างล้อเลียนก่อนจะเดินตามเข้าบ้านไป
“อะไรคือเมินลูกสาวที่ไม่ได้เจอกันนาน” น้ำฟ้าว่า เธอเองชักจะสงสัยตกลงพี่ชายหรือแม่เธอกันแน่ที่หลงเพื่อนสาวของเธอ
“คนไม่สำคัญก็งี้” ลมเลว่าแล้วเดินตามเข้าบ้านไปอีกคน น้ำฟ้าได้แต่มองบนเอาเข้าไปคนบ้านนี้ เธอไม่ได้รู้สึกน้อยใจอะไรแต่เรื่องอะไรเธอจะยอมให้ยืดรักของเธอกัน หัวร้อนเสร็จก็รีบเดินเข้าบ้านตามคนอื่นๆ ไป
“อาฟ้ามากินบัวลอยสีรุ้งครับ” ขุนอินทร์พอเห็นว่าอาฟ้าคนสวยเดินเข้าบ้านมาก็รีบชวนทันที
“น้องจันทร์ทำเองเลยน่า อร๊อยอร่อยยยย” แฝดน้องก็ช่วยชงด้วยอีกแรง น้ำฟ้าเลยฟัดแก้มหลานชายไปคนละที
“อาฟ้ากินแล้วจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับสุดหล่อทั้งสอง” แกล้งแหย่สองแสบไป
“อาฟ้าอ่า อารักดูอาฟ้าสิครับ” สองแสบหันไปกระเง้ากระงอยรักทันทีที่ถูกแหย่กลายเป็นเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนสองแสบโหมดนี้ก็น่ารักกกกกกก
“ฮาๆ อาฟ้าล้อเล่นไหน ๆ เอามาให้อาฟ้าชิมหน่อยสิ ไหนใครทำสีอะไรบ้าง” น้ำฟ้าว่าทั้งรับชามขนมบัวลอยหลากสีตัดกับน้ำกะทิขาวชวนให้ลิมลอง
“น้องจันทร์ทำสีเขียว สีฟ้าด้วย สีแดงก็ด้วย ทำทุกสีเลยครับ”
“พี่อินทร์ก็ทำทุกสีเลยครับ” สองแสบต่างโอ้อวด
“โอ้โห่สุดหล่อของอาฟ้าเก่งกันจริงๆ เลย” น้ำฟ้าเอ่ยชมเอาใจหลานชาย
“ตอนแรกน้องจันทร์จะทำคุณเต่าให้อาฟ้าด้วยน่า”
“พี่อินทร์ก็จะทำพี่ทุเรียนให้ด้วย” สองแสบยังคงคุยโวไม่หยุด
“แล้วไหนละครับ ทำไมไม่ทำให้อาฟ้าละ” น้ำฟ้าถามอย่างสงสัย
“พ่อไม่ให้ทำครับ” สองแสบพูดขึ้นพร้อมกันเสียงดังทุกสายตาเลยไปหยุดที่ลมเลที่เอาแต่ตักบัวลอยเข้าปากไม่สนใจอะไรจนต้องหยุดชะงัก
“ทำไมพี่ลม หลานอุส่าห์จะทำให้ฟ้าพี่ห้ามทำไม” น้ำฟ้าแกล้งว่าพี่ชาย
“เพราะฉันยังห่วงชีวิตแกไง” ลมเลว่าแล้วตักกินบัวลอยต่ออย่างไม่สนใจ ทุกคนต่างสงสัยคงมีแต่รักที่เข้าใจเรื่องนี้ดี ก้อนแป้งโตๆ ยังหลอนเธออยู่เลย
“พ่อนะชอบห้ามแถมขี้หวงด้วยยย” ขุนอินทร์บ่นพ่อ
“ใช่ๆ พ่อชอบห้าม อาฟ้ารู้ไหมวันนี้น้องจันทร์อยากทำบัวลอยรูปหัวใจให้อารักเหมือนพ่อบ้าง พ่อก็ไม่ให้ทำครับ” ว่าจบคนเป็นพ่อถึงกับสำลักน้ำบัวลอย
“ใช่ๆ หัวใจส๊วยสวย” สองแสบยังไม่จบยังคงพูดต่อลมเลอยากเคาะกระบาลลูกตัวเองเหลือเกินไว้หน้าพ่อบ้างเถอะพวกเอ็ง แต่ก็นะมันคงช้าไปเพราะทุกสายตาหันมองเขาอีกแล้ว
“มุกจีบเห่ยไปนะไอ้ลูกชาย หึหึ” คำพูดของนายหัวใหญ่แห่งสวนสายลมทำเอาลูกชายหน้าขึ้นสี
1K
