“พี่ดา นี่อะไรกันคะ ทำไมเราต้องโกหกสองคนนั้นว่ากานดากับท่านชายเป็แฟนกัน”
หญิงสาวถามขึ้นสายตาคมสวยหันไปมองมือตัวเองที่ตอนนี้ถูกปล่อยเป็อิสระแล้วเมื่อเดินมาถึงรถที่จอดอยู่ก่อนจะเงยขึ้นสบตาคนตัวสูงที่ก้มมองเธออยู่
ชายร่างสูงยืนกอดอกหลังพิงรถคันใหญ่ที่จอดอยู่พลางก็มองสองศรีพี่น้องคุยกัน
“ท่านชายอยากช่วยแกให้หลุดจากสภาวะน่าอึดอัดตรงนั้นฉันเล่าให้เขาฟังว่าแกโดนอะไรมาบ้างเท่านั้นเอง”
“ฮะ!!! เล่าให้ฟัง แต่กานดาไม่ได้อยากให้ใครมายุ่งเื่ของกานดานะคะโดยเฉพาะคนนอก”
เธอพูดขึ้นด้วยความโมโหกานดาไม่รู้ว่าท่านชายกับพี่สาวเป็เพื่อนสนิทกันแค่ไหนถึงยอมเล่าเื่ของเธอให้คนอื่นฟัง
“ขอบคุณนะคะท่านชายในความหวังดี!! …"
กานดาหันไปพูดกับคนตรงหน้าพร้อมกับถอนสายบัวด้วยท่าทางประชดก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปถนนใหญ่โบกแท็กซี่แล้วขึ้นไปนั่งทันทีโดยไม่ได้ฟังเสียงพี่สาวที่ร้องเรียก
“ดาขอโทษแทนน้องสาวด้วยนะเหม…อย่าไปถือสาเลยนะดาผิดเองที่ดึงเหมเข้ามายุ่งด้วย"
รินดาหันไปขอโทษเพื่อนด้วยความจริงใจเธอกับท่านชายเป็เพื่อนกันมาั้แ่สมัยเรียนซึ่งเธอกับเขาคงสถานะไว้แค่เพื่อนสนิทเท่านั้นไม่มีอะไรมากกว่านี้แม้ใจเธอเองจะแอบชอบเขา แต่เขาไม่เคยมองเธอเป็ผู้หญิงสาวเลยสักครั้ง จนเธอยอมตัดใจแต่งงานกับแฟนชาวต่างชาติที่เขาเองก็เป็คนแนะนำให้รู้จัก