“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

เสียงสะท้อนจากการปะทะในหุบเขามืดดำยังคงดังก้องไม่หยุด เฉินหยวนยืนอยู่กลางเวทีแห่งซากศึก ใบหน้าเปื้อนเลือดเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเปล่งประกายเย็นเยียบและหนักแน่น พลังแปรจิตสวรรค์ภายในกายเขากำลังหมุนเวียนอย่างช้า ๆ ดั่งคลื่นทะเลเชี่ยวกรากที่ซ่อนความรุนแรงไว้เบื้องลึก

ศัตรูจากยุคสวรรค์โบราณที่ถูกปลุกขึ้นยังคงยืนหยัดอยู่ไม่ไกลนัก ร่างกายของมันเกือบสลายไปครึ่งหนึ่ง แต่พลังของยุคโบราณยังคงห่อหุ้ม ไม่ยอมดับสูญง่าย ๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งกวาดมองเฉินหยวนราวกับต้องการฉีกทำลายให้สิ้น

“เจ้ามันคือผู้สืบทอดที่ฟ้าพยายามปิดบัง…เลือดของเจ้ามีกลิ่นเดียวกับพวกเรา”
เสียงทุ้มต่ำของศัตรูเอื้อนเอ่ย ราวกับมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจเฉินหยวน

เขาชะงักไปชั่วขณะ … ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น
“เลือด…ของพวกเจ้า?”

ภาพความทรงจำแวบผ่านเข้ามา — คำพูดของผู้อาวุโสที่หมู่บ้านสมัยยังเป็นเด็ก เตือนเขาเสมอว่าอย่าได้แสดง “พลังแปลกประหลาด” ออกมา มิฉะนั้นจะนำภัยใหญ่หลวงมาเยือน

และตอนนี้ เขาเพิ่งเข้าใจเล็กน้อยว่า สิ่งที่ถูกเรียกว่า “ฟ้าเก่า” อาจไม่ใช่ศัตรูเพียงฝ่ายเดียว…แต่คือเงาของยุคสวรรค์โบราณที่ถูกฝังลืม

เสียงคำรามดังขึ้น ศัตรูไม่ปล่อยให้เฉินหยวนได้ไตร่ตรองนาน มันระเบิดพลังออกมาอีกระลอก สายเลือดสีทองที่แตกต่างจากมนุษย์ปกติพุ่งพล่านออกจากร่าง ก่อนจะกลายเป็นเกราะป้องกันหนาแน่น ห่อหุ้มกายจนราวกับเทพสงคราม

เฉินหยวนกัดฟันแน่น ยกฝ่ามือขึ้น
“วิชากระบี่รำพันโลหิต — ดาบที่สี่!”

เสียงฟาดดาบดังขึ้นพร้อมกับแสงสีชาดแหวกอากาศ ดาบโลหิตเส้นนั้นพุ่งเข้าปะทะกับเกราะสายเลือดทองคำโดยตรง เสียงระเบิดสะท้านหุบเขา แรงปะทะผลักทั้งสองถอยออกไป

แม้จะใช้เคล็ดวิชาที่ตนฝึกมาอย่างหนัก แต่เฉินหยวนกลับพบว่า พลังของศัตรูยังสูงกว่าตนอยู่มาก เหมือนกับว่าพลังขั้นแปรจิตสวรรค์ของเขายังไม่อาจทัดเทียมพลังโบราณที่แท้จริงได้

“ถ้าอย่างนั้น…ข้าจะลองเดิมพัน” เฉินหยวนกระซิบเบา ๆ

เขาหลับตาลง หายใจลึกเข้าสู่เส้นลมปราณ เคล็ดวิชา “ลมปราณแปรจิตสวรรค์” ถูกผลักดันถึงขีดสุด เส้นลมปราณทั่วร่างสั่นสะท้าน ก่อนจะเกิดเสียงแตกหักราวกับพันธนาการถูกปลด

ทันใดนั้น เลือดของเขาเองกลับเริ่มเรืองแสงสีเงินจาง ๆ …ไม่ใช่สีแดงธรรมดาของมนุษย์

ศัตรูเบิกตากว้าง “นั่นมัน…! เลือดแห่งสวรรค์ดั้งเดิมที่ถูกผนึก! เจ้าคือทายาท…!!”

เสียงสะท้อนนั้นทำให้หัวใจเฉินหยวนราวกับถูกหยุดชั่วครู่ ภายในกายของเขา…มีสายเลือดที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกปัจจุบัน

เลือดที่ครั้งหนึ่ง…สวรรค์ยังต้องการกำจัดทิ้ง!

ดวงตาเฉินหยวนค่อย ๆ เปิดขึ้นอีกครั้ง แสงสีเงินแวบผ่านในม่านตา ลมหายใจของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พลังแปรจิตสวรรค์ที่เคยปกติกลับพลันกลายเป็นคลื่นพลังที่เชื่อมต่อกับท้องฟ้าเหนือหุบเขา

“ถ้าเลือดนี้คือคำสาป…ข้าจะใช้มันเป็นอาวุธเพื่อตัดเส้นทางที่ฟ้ากำหนด”

เขาก้าวไปข้างหน้าในทันที ร่างกายราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับสรรพสิ่ง เคล็ดวิชา “กำเนิดฟ้าดินแปรลมปราณ” ทำงานร่วมกับสายเลือดโบราณ ผลักให้การโจมตีครั้งต่อไปเกินกว่าที่เคยทำได้

“กระบี่ฟ้าสะท้าน!”

เสียงดาบเปล่งประกายสว่างจ้าจนหุบเขาแทบสว่างเป็นกลางวัน ดาบฟ้าผ่าสีเงินฟาดใส่เกราะสายเลือดทองคำ ร่างของศัตรูสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนจะถูกผลักกระเด็นไปไกล เลือดสีทองพุ่งกระจายกลางอากาศ

มันยังไม่ดับสูญ แต่ก็ทรุดเข่าลง เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังขึ้น
“ฮ่าฮ่า…! เลือดนั้นตื่นขึ้นแล้ว เจ้าหนีไม่พ้นชะตาฟ้า… ไม่ช้าไม่นาน…สวรรค์จะไล่ล่าเจ้าเอง!”

เฉินหยวนยืนนิ่ง หอบหายใจแรง แต่ไม่ตอบกลับ

เขารู้แล้วว่าเส้นทางของตนไม่ใช่แค่การฝึกเพื่อท้าทายฟ้าเก่า แต่เป็นการเปิดเผยความจริงของ “สายเลือดที่ถูกผนึก” ซึ่งเกี่ยวพันกับยุคสวรรค์โบราณ

พลังในกายเขาแม้ยังคงอยู่แค่ ขั้นแปรจิตสวรรค์ (ต้นขั้น)
แต่ตอนนี้ …มันกลับมี “เค้าลาง” ของสิ่งที่เหนือกว่าบันไดสวรรค์ด้วยซ้ำ

เสียงลมพัดพาเศษหินและกลิ่นเลือดไป เฉินหยวนยกมือลูบหน้า พึมพำเบา ๆ

“หากฟ้าเป็นผู้กำหนดชะตา…ข้าจะเป็นผู้กำหนดฟ้าเสียเอง”